Genealogie en afstamming

 

Onderstaand mopje vond ik onder 'erotische humor' op internet.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Afkomst

Jantje is 2 geworden en viert zijn verjaardag in aanwezigheid van vele familieleden. Jantje heeft echter tot op heden nog geen woord gezegd en uitgerekend op deze dag zegt hij "Opa". Opa is razend enthousiast dat uitgerekend het eerste woordje van Jantje opa is. Als de volgende morgen het bericht komt dat opa is overleden, is uiteraard iedereen geschrokken. Als Jantje 3 wordt heeft hij behalve "opa" verder nog niets gezegd. Oma is dan ook vreselijk trots als op die dag Jantje's tweede woord geproduceerd wordt, nl. "Oma". Oma is echter het voorval van het vorig jaar nog niet vergeten en schrikt, maar de verjaardag van Jantje is verder erg gezellig en het is snel weer vergeten. Als de volgende morgen het bericht komt dat ook oma overleden is, schrikt de familie toch wel en denkt dat Jantje iets bijzonders over zich heeft. Na een paar weken is iedereen alles echter weer vergeten, oma was toch al vrij oud en het zal wel toeval zijn geweest. Als Jantje vier wordt heeft hij alleen nog maar "opa" en "oma" gezegd, dus alle verjaardagsgasten zijn toch wel een beetje huiverig voor een bezoek aan Jantje. De dag verloopt een tijdje gespannen maar er gebeurt verder weinig. Vlak voordat iedereen weg gaat, zegt Jantje plots: "Papa." Papa trekt lijkbleek weg en denkt dat hij nu aan de beurt is. De hele nacht doet hij geen oog dicht maar als het morgen is geworden is er niets gebeurd. Papa slaakt een zucht van verlichting, kust zijn vrouw en gaat naar zijn werk. Wanneer hij de voordeur opendoet, ligt daar de postbode dood op de stoep.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Daar heb je dan gelijk een hoofdprobleem van stamboomonderzoek te pakken: weet je zeker dat de in oude akten vermelde vader wel de echte vader van het kind was? Dat boeit niet iedere genealoog zo zeer: de identificatie gaat voor een groot deel over de familienaam, en degene die hem opvoedde en waarvan hij erft is in veel opzichten belangrijker voor wie hij geworden is dan degene die zijn zaad 'doneerde'.

Tegenwoordig wordt ook DNA-onderzoek ingezet om stamboomonderzoek vooruit te helpen; een dure hobby, maar de direkte mannelijke afstammingslijn is vrij goed in het DNA terug te zien. Als ik in Frankrijk een Brassé ontmoet en we vergelijken ons DNA, kan blijken dat mijn oudst bekende voorvader, de fameuze "kapitein van Brandenburg" uit 1693 (bij wie mijn stamboom al 20 jaar vastloopt) uit Frankrijk stamde. Maar als het DNA niet overeenkomt zegt dat vrij weinig: er hoeft in al die generaties maar één vreemde melkboer tussen te zitten, en het afstammingslijntje is verbroken.

Het schijnt ook de reden te zijn dat volgens de Joodse traditie alleen wie een Joodse moeder heeft als Jood wordt erkend, tot groot verdriet van vele vaderjoden.

 

Ik ben gek op melk en melkprodukten, maar dat moet wel toeval zijn; ik lijk tenslotte best wel op mijn vader...

 

Wouter

________________________________

Van de melkboer of niet?

Proefschrift over afstammingsrecht

door Frans Regtien

07-11-2007 (website Wereldomroep)

Beluister het interview met promovenda Jeannette van Raak over afstammingsrecht.

Ouders moeten verplicht aan hun kinderen te vertellen of ze van hen, uit een buisje of van de melkboer zijn. Het recht op afstammingsinformatie is in de huidige Nederlandse wetgeving slecht geregeld. Dat zegt Jeanette van Raak, docent/onderzoeker Familie- en Jeugdrecht aan de Universiteit van Tilburg.

Woensdag promoveert onderzoeker Van Raak op het proefschrift 'Koekoekskinderen en het recht op afstammingsinformatie'. Koekoeken leggen hun eieren in het nest van een andere vogel,die ze dan ook mag uitbroeden.

Overspel
Het lijkt normaal om te weten wie je ouders zijn, maar voor veel adoptiekinderen, vondelingen en donorkinderen is dat niet zo vanzelfsprekend. Veel kinderen die uit een kunstmatige voortplantingstechniek zijn geboren weten bijvoorbeeld niet dat ze niet door hun biologische vader worden opgevoed. En dan kan er natuurlijk ook nog sprake zijn van overspel.

Volgens Jeannette van Raak is het met de huidige Nederlandse wet moeilijk om te achterhalen wie je biologische ouders zijn. In Duitsland bijvoorbeeld is het recht op afstammingsinformatie af te leiden uit de grondwet.

Verzwijgen
Als je op dit moment in Nederland niet weet of je wel of geen donorkind bent, heb je volgens Van Raak niets aan de bestaande wetgeving. Volgens de huidige wetten mag je geen donorgegevens opvragen. Daarbij komt volgens haar dat ouders van donorkinderen geneigd zijn dit feit te verzwijgen.

Het verzwijgen van de afkomst gebeurt volgens de onderzoekster vaak om het kind te beschermen. "Wat niet weet, wat niet deert, denken ze dan. Vaak schamen ze zich ook voor hun omgeving als ze onvruchtbaar zijn. Een donorkind dat van niets weet, gaat dan ook niet op zoek en heeft heel weinig aan die wet."

Van Raak ziet het recht op afstammingsinformatie als een grondrecht. Daarvoor hoeft de grondwet niet gewijzigd te worden, maar ze wil met kleine aanpassingen in de wet het recht op afstemmingsinformatie versterken.

Norm
De promovenda stelt voor om ouders te verplichten hun kind te vertellen of zij daadwerkelijk hun biologische vader en moeder zijn. "Dat is natuurlijk lastig te controleren," geeft ze toe, "ik zie het dan ook meer als een norm, een vorm van bewustwording van ouders. Dit hoort bij de opvoeding."

Ook wil Van Raak iemand wettelijk kunnen verplichten een DNA-onderzoek te laten ondergaan om vast te stellen of hij of zij de echte vader of moeder is van een kind.

Ziekte
Waarom is het, afgezien van het emotionele aspect, zo belangrijk om de afkomst te weten? Volgens Van Raak zijn er ook juridische en medische redenen. Bijvoorbeeld als het gaat om de vaststelling van een erfenis of de diagnose voor een erfelijke ziekte.

De onderzoekster hoopt met het proefschift een voorzet te geven aan politiek Den Haag. Volgens haar is de politiek er ook klaar voor om de wet op het gebied van afstammingsinformatie aan te passen.

 

Dries van Agt over Israël en het EU associatieverdrag

 

Dries van Agt was vorige week weer bezig in de Volkskrant met zijn kwalijke verdraaiingen over Israël en de Palestijnen. Ik schreef een brief om enkele punten recht te zetten en wat tegengas te bieden, maar die werd niet geplaatst. Dus heb ik hem met Ratna's hulp uitgebouwd tot een blog (de eerste helft is meer van mij en de tweede helft meer van haar, weet niet of het stijlverschil erg opvalt?).

Onder het artikel op de Volkskrant site staan weer meer dan 350 reacties, waaronder op het laatst enkele van mij. Er staat weer een vrolijk zooitje reageerders bij elkaar. Een discussie mag het niet heten maar er werd flink met modder gegooid over en weer, zoals te doen gebruikelijk bij dit onderwerp. Ik moest me ook behoorlijk inhouden om de rotte vissen niet voor rotte vis uit te maken. Bij beweringen als dat de Joden maar terug moeten gaan naar Europa, Israel geen staat is, en dat de Joden die islamitische landen ontvluchtten helemaal geen vluchtelingen waren, begint ook bij mij het bloed aardig te koken: Antisemieten, Haatzaaiers, Hufters, Kutwijven en Klootzakken, Achterlijke Debielen, Tuig van de Richel! - Op mijn eigen blog mag ik dat wel schrijven, niet?

 

Wouter

 

PS: Wie de drek zelf wil lezen, kan klikken op de reactie van de ChristenUnie (jawel): Dicteer Israël geen vrede, daarin wordt gelinkt naar Forum van 3 juni.

___________________

Van Agt, Israel en het EU associatieverdrag

IMO Blog, 2009

In een opiniestuk in de Volkskrant van 3 juni ("Stel voorwaarden aan Israel!", 350 reakties online) betogen Dries van Agt en andere oud-bewindslieden van CDA, PvdA en D66 dat de upgrade van het EU associatieverdrag met Israël moet worden opgeschort als de regering Natanyahu zich niet bekent tot de tweestatenoplossing. De schrijvers bedienen zich echter van een dubieuze opsomming van Israëlische uitspraken. Zo blijkt het citaat uit het Likoedprogramma waarin een Palestijnse staat ronduit wordt afgewezen, te stammen uit 1999. De klok wordt hier dus 10 jaar teruggedraaid! Probeer eens weg te komen met het citeren van een Nederlands partijprogramma van 1999 alsof het recent is, bijvoorbeeld de PvdA paragraaf over integratie...


Ook wordt Liebermans tegenstem tegen de Routekaart naar Vrede uit 2003 aangehaald en zijn afwijzing van Annapolis nu. Daarmee zigzaggen de oud-bewindslieden om de feiten heen, want Lieberman heeft zich als minister al uitdrukkelijk achter de Routekaart geschaard en zich impliciet of ook expliciet voor de tweestatenoplossing uitgesproken. Het 'verse geheugen' lijkt Van Agt hier in de steek te laten, maar feitelijk is het hele stuk vergeven van suggestieve retoriek zoals we dat van deze oud-premier gewend zijn. Netanjahoe en Lieberman zijn heus niet ons 'dream team' voor een Israëlisch kabinet, maar waarom hun (huidige) standpunten negatiever afschilderen dan ze zijn, terwijl bij Hamas en Abbas elk lichtpuntje wordt aangegrepen en uitvergroot, en hun veel krassere uitspraken tegen vrede en compromissen volkomen doodgezwegen wordt?

Van Agt cum suis schrijven dat Lieberman volgens de Guardian zou hebben voorgesteld Palestijnse gevangenen in de Dode Zee te verdrinken. Nou is het in de eerste plaats nauwelijks mogelijk iemand daarin te verdrinken, zelfs niet met een steen aan je voeten, maar dat terzijde. Het is meer dan kinderachtig om een vermeende uitspraak van Lieberman uit 2003 aan te halen, terwijl Hamas iedere maand te betrappen is op de meest walgelijke antisemitische propaganda. Hoe eenzijdig kun je zijn? Terwijl in Israël de doodstraf niet bestaat, krijgen bij Hamas en de Palestijnse Autoriteit (vermeende) collaborateurs de doodstraf. Ook op het verkopen van land aan de Joden staat onder de PA de doodstraf.

Anders dan Van Agt begrijpt president Obama wel dat eenzijdig Israël onder druk zetten geen soelaas biedt. De Palestijnse Autoriteit is namelijk ook niet zo uitgesproken gecommitteerd aan de tweestatenoplossing, die immers inhoudt dat er een Palestijns-Arabische staat moet komen naast de Joodse staat. Het is geen trucje van Israël om die erkenning als Joodse staat van de Palestijnen te eisen. Met name de Palestijnse eis tot terugkeer van alle vluchtelingen en hun nakomelingen naar Israël staat haaks op de idee van 'twee staten voor twee volken'. Ook het vereren van terroristen is nog steeds routine bij de PA, evenals het groteske verdraaien van de geschiedenis om bijvoorbeeld de Joodse verbondenheid met Jeruzalem te ontkennen.

Mohamed Dahlan zei een paar maanden terug in een vraaggesprek dat Hamas Israël niet hoeft te erkennen, immers 'Fatah deed dat ook niet', alleen de PLO had Israël erkend zodat het aan de onderhandelingstafel kon plaatsnemen. Abbas had zich in oktober 2006, toen men met Hamas in onderhandeling was over een eenheidsregering, in dezelfde bewoordingen uitgelaten: de erkenning van Israël was een puur tactische zaak, je moet als regering nou eenmaal bepaalde dingen met Israël regelen.
Het 'gematigde' leiderschap op de Westelijke Jordaanoever eist bovendien heel Oost-Jeruzalem op, 'tot de laatste steen' aldus hoofdonderhandelaar Saeb Erekat. Daar valt dus ook de Klaagmuur onder (volgens de Palestijnen Al Buraq geheten en zij ontkennen dat er ooit een Joodse tempel in Jeruzalem heeft gestaan), de Joodse wijk in de oude stad en de Joodse begraafplaats op de Olijfberg.

Er moet dus ook aan Palestijnse zijde nog het nodige gebeuren voordat vrede mogelijk is. Toch geeft Nederland, evenals andere EU landen, miljoenen hulp aan de PA, onder andere voor schoolboeken, het Palestijnse Ma'an nieuws, en diverse 'vredes' en mensenrechtengroeperingen, zoals Al Haq. In de schoolboeken wordt heel Israël als Palestina voorgesteld, en staan Israëlische plaatsen niet of alleen met hun Arabische naam aangeduid. En de vredes- en mensenrechtengroeperingen geven voor een groot deel een bijzonder eenzijdig beeld van de situatie en het conflict. Sommigen roepen zelfs op tot terugkeer van alle vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen, of tot een boycot van Israël. Ook UNRWA, dat hoogst noodzakelijke hulp biedt aan de vluchtelingen, heeft een eenzijdige politieke agenda, promoot het 'recht op tergkeer', en verhindert permanente huisvesting van de vluchtelingen waarbij dat 'recht' immers verloren zou gaan.

Kortom, als je economische middelen wilt toepassen om de partijen tot vrede te bewegen dan moet je consequent zijn en de hulp aan de Palestijnen ook gedeeltelijk stopzetten. Daarbij is het overigens nog een verschil of je over hulp spreekt, of over economische samenwerking waarvan beide partijen profiteren, zoals in Israëls geval. Bij hulp zijn voorwaarden gebruikelijker dan bij economische of technologische samenwerking tussen gelijkwaardige staten. Net zo min als Israël haar samenwerking voorwaardelijk maakt aan bijvoorbeeld een adequatere bestrijding van antisemitisme of stopzetten van steun aan groeperingen (ook in Europa zelf) die werken voor de vernietiging van Israël, is het aan Europa om Israël eenzijdig de maat te nemen. In extreme gevallen, wanneer een regime misdadig is en de bevolking met harde hand onderdrukt, kan het zware middel van de boycot of economische sancties worden ingezet. Bondgenoten doen dit doorgaans niet, want je gooit letterlijk de deur dicht in plaats van een dialoog aan te gaan. Het zou bovendien nogal vreemd zijn dat we, naast voornoemde hulp aan de Palestijnen, wel ijverig handel blijven voeren met de vele Arabische mensenrechtenschenders, waarmee de EU eveneens associatieverdragen en soms aanvullende akkoorden heeft, die ook clausules over mensenrechten en democratie bevatten. Daar schijnt zelfs als eis in vermeld te worden dat ze Israël dienen te erkennen. Ook daar beperkt de EU zich tot een 'kritische en constructieve dialoog'.
Zelfs met Iran wordt handel gedreven, dat niet alleen de eigen bevolking onderdrukt maar ook de regio in gevaar brengt met de ontwikkeling van een atoomwapen, en vrede tussen Israël en de Palestijnen ondermijnt met haar steun aan Hamas.
Degenen die steeds de handelsrelatie met Israël ter discussie stellen, het meest Westerse en democratische land in de regio, blijven doorgaans stil over de handelsrelaties met haar minder frisse buurlanden.

Beter dan met sancties of bevriezing van relaties te dreigen is het om door middel van samenwerking en dialoog de vrede te bevorderen. Zowel Israël als de PA dienen te worden aangesproken op dingen die zij doen die vrede in de weg staan, waarbij Israëls soevereiniteit gerespecteerd dient te worden: het hoeft niet als een klein kind ja en amen te zeggen op alles wat wij vinden, en heeft het recht om niet alle goede raad uit Europa op te volgen. Daarnaast zouden wij ook wat kunnen opsteken van Israëls kritiek en wijze raad: praten met extremisten, en hen tegemoet komen, lijdt er niet automatisch toe dat zij zich ook gaan matigen. En als iemand zegt je te willen vernietigen, dan meent hij dat soms ook echt. Dat is een bittere les uit de Joodse geschiedenis. Alleen op basis van gelijkwaardigheid en wederzijds respect kunnen wij een vruchtbare relatie met Israël behouden en bijdragen aan vrede met de Palestijnen.

Wouter Brassé & Ratna Pelle

Sjtichting Genealogiek Sjènne lanceert website SjtiGS

 

Gisteren mocht ik met mijn baas mee naar de officiële lancering van de website www.sjtigs.eu van de "Sjtichting Genealogiek Sjènne".

 

Nee, geen nieuwe lokale stamboomclub zoals de naam zou suggereren, maar een historisch project met Euregionale ambities, die de geschiedenis van de streek in een brede context wil documenteren en uitdragen via boeken, (documentaire) films en wandelgidsen.

 

De groep begon 2 jaar geleden met het naspelen en verfilmen van de arrestatie en terechtstelling van enkele Schinnense "Bokkerijders" (nu op DVD verkrijgbaar), en vandaaruit is het blijkbaar wat uit de hand gelopen. Of ze de grootse ambities kunnen waarmaken zal moeten blijken, maar van een breed netwerk lijkt men verzekerd. Zo waren niet alleen burgemeester Link, deken Schreurs en kapelaan Gorissen van Schinnen aanwezig bij de presentatie in Thull, maar ook burgemeester Corsten van de Selfkant, gedeputeerde Slypen van Belgisch Limburg en eu-parlementariër Ria Oomen, en naast L1 zou ook de WDR al haar medewerking hebben toegezegd. Horen wij al een EU-subsidiepotje rinkelen?

 

Is de nieuwe stichting concurrentie voor de lokale heemkundevereniging Schinnen, die al een kleine 30 jaar aktief is en gisteren ook goed was vertegenwoordigd, of eerder van het Stadsarchief Sittard-Geleen, dat zich als (eu)regionaal historisch centrum wil profileren, en dat wij gisteren met 3 man vertegenwoordigden? We hopen eerder op een vruchtbare samenwerking met veel 'synergie'!

 

De presentatie vond plaats in de Alfa bierbrouwerij (tegenover het huis waar mijn opa geboren is), en werd na een promotiefilmpje over de geschiedenis van Alfa bier dan ook in stijl afgesloten met een gratis goudgeel pilsje van authentiek bronwater. Op Sjènne, en op onze mooie groene streek en haar bewogen geschiedenis!

 

Wil van Martha van Willem Cuijpers

___________________________________

 

LD en De Limburger, vrijdag 29 mei 2009

Stichting wil historie Euregio impuls geven

SCHINNEN

'Geschiedenis streek onderbelicht'

door onze verslaggever

SCHINNEN – De historie van Limburg en de Euregio is vaak onderbelicht gebleven in de geschiedenisboeken. Dat is de stellige overtuiging van de oprichters van de Stichting StjiGS (Sjtichting Genealogiek Sjènne), die vandaag om 13.30 uur in de Alfa Bierbrouwerij in Thull wordt gepresenteerd. Ofschoon de stichting haar wortels in Schinnen heeft, strekt het werk zich uit tot de hele Euregio.

„Wij willen de mensen bewust maken van het rijke verleden dat deze streek kent," zegt Annemie Martens namens de Stichting StjiGS.

Volgens Martens komt de Euregio er in de geschiedenisboeken bekaaid van af. „De geschiedenis van Nederland is nagenoeg geheel geschreven vanuit Hollands perspectief. Een eenzijdige benadering die voor de gehele Euregio gevolgen heeft gehad bij het vastleggen van belangrijke geschiedkundige feiten", stelt ze. „En dat terwijl voor Europa belangrijke dynastieën hun wortels in onze regio hadden en in onze Euregio Europa is ontstaan."

De Stichting StjiGS hoopt in september een eerste boek te presenteren; in dit geval over de geschiedenis van Limburg in de zeventiende en achttiende eeuw. Tevens is het de bedoeling dat aan de hand van dat boek een documentaire wordt gemaakt. De omroepen L1 en de DuitseWDR hebben al hun medewerking toegezegd.

De startmanifestatie vandaag vindt plaats in het bijzijn van onder andere Ria Oomen, lid van het Europees Parlement. Aansluitend is er een forumdiscussie.

[Die forumdiscussie is helaas geschrapt.]

 

Why don't you write me?

 

De laatste tijd ben ik nogal gefrustreerd door onbeantwoorde e-mails en brieven van uiteenlopende aard.

De strekking daarvan wens ik hier niet nader toe te lichten, maar het gevoel erbij werd al decennia geleden goed verwoord door Paul Simon.

 

Een negatieve reactie zou nog te verteren zijn, maar helemaal geen reactie maakt een mens radeloos en moedeloos. Why don't you write me?

 

De andere vraag is: waarom dronk Paul een fles iodine (schijnbaar een soort ontsmettingsmiddel)?

Ik dacht aanvankelijk dat hij cyanide dronk, maar dat rijmde niet met 'sign'...

 

Wouter

__________________

 

Why don't you write me
I'm out in the jungle
I'm hungry to hear you.
Send me a card,
I am waiting so hard
To be near you.
Why don't you write?

Something is wrong
And I know I got to be there.
Maybe I'm lost,
But I can't make the cost
Of the airfare.
Tell me why / Why / Why
Tell me why / Why / Why

Why don't you write me
A letter would brighten
My loneliest evening.
Mail it today
If it's only to say
That you're leaving me.
Why don't you write me?

Monday morning, sitting in the sun
Hoping and wishing for the mail to come.
Tuesday, never got a word,
Wednesday, Thursday, ain't no sign,
Drank a half a bottle of iodine.
Friday, woe is me
Gonna hang my body from the highest tree.
Why don't you write me?

 

Bron: Why Don't You Write Me | Paul Simon

 

Bradley Burston over Michael Oren en de unilaterale terugtrekking

 

Michael Oren ziet als een van de weinigen nog iets in eenzijdige terugtrekking uit de Westoever, maar dat klopt niet helemaal: ook de pro-Palestijnse solidariteitsbeweging eist (onder meer) dat Israel zich onvoorwaardelijk - dus eenzijdig - terugtrekt.

 

Oren ziet het niet als ideaal, maar als de wellicht enige manier om van de bezetting af te komen die Israel verzwakt en langzaam corrumpeert. Ik denk wel dat het een manier is om van de eeuwige beschuldiging van landje-pik af te komen, maar verder zou het afwachten zijn in hoeverre het Israels imago en de leefomstandigheden van de Palestijnen ten goede zou komen. Zie Gaza: als vanuit een ontruimde Westoever continu raketten op Israel worden afgevuurd zoals vanuit Gaza gebeurde/gebeurt, dan zou Israel vroeg of laat genoodzaakt zijn ook daar een offensief uit te voeren met de desastreuze gevolgen die we in de Gaza Oorlog zagen.

 

Bradley Burston geeft een hele opsomming van wat Israel allemaal verkeerd deed rond de disengagement van Gaza. Dat klinkt wat makkelijk achteraf en vanaf de zijlinie. Zo was ikzelf wel onder de impressie dat de slechte opvang van de ontruimde kolonisten tenminste voor een flink deel aan henzelf lag: de meesten weigerden mee te werken aan hun verhuizing en stelden daarna ook nog eisen als dat ze samen in kolonies op de Westoever geherhuisvest wilden worden. Dan kunnen ze over 5 of 10 jaar zich weer gaan beklagen dat ze door mede-Joden ('Joodse Raad', 'Nazi's') uit hun huizen verdreven worden, voor sommigen dan al de derde of misschien vierde keer...

 

Shalom,

 

Wouter

_______________

 

Michael Oren, Ambassador, or, this is how the occupation ends
By Bradley Burston

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1082944.html

 

I was reading an Etgar Keret book of gently hallucinatory short stories when I got the news. It fit right in.

 

The Foreign Minister, who was now Avigdor Lieberman - himself nothing if not an Etgar Keret invention - had approved the choice of Michael Oren as Israel's next ambassador to Washington.

 

Michael Oren is a singular, spellbinding historian. His authoritative accounts of the 1967 war and on U.S. relations with the Mideast are second to none. He is persuasive, credible and fluent when pressing Israel's case on world television. He is as original in thought as he is courageous in argument.

 

Which is why the most oft-quoted of his recent statements deserves a close second look.

 

"I may be the last of the standing unilateralists," he was reported to have said at the end of a March lecture in Georgetown University.

 

"The only thing that can save Israel as a Jewish state is by unilaterally withdrawing our settlements from the West Bank," and waiting for a new Palestinian leadership.

 

Years from now, we may come to realize that Oren's position on a unilateral withdrawal from the West Bank was more prophecy than advocacy.

 

In a region where the only workable solutions have something to outrage and ultimately disappoint everyone involved, the unilateral withdrawal has this much going for it: No one wants it.

 

Inevitably, at home, the statement has been criticized from both right and left. The Qassams that followed the unilateral pullout from Gaza were enough to persuade a majority of Israelis to agree with hardliners and rule out a parallel withdrawal in the West Bank. Committed doves, meanwhile, have often cited the Qassams as proof that if Israel is to relinquish territory, it must do so exclusively in the context of a peace agreement with the Palestinian Authority.

 

Unilateralism also ill-serves the Obama administration, the PA, and even radical Islamists, the first two because of its skirting the two-state issue, the last because, paradoxically, it could actually strengthen the Jewish state.

 

"I have one ideology: I'm a Zionist," the influential New York Jewish Week last week quoted Oren as saying. "I believe in the existence of an independent, sovereign, strong and secure Jewish state. A state that is closely allied with the U.S."

 

The fact remains, that even though the Gaza pullout - coupled with wrong-headed Bush administration pressure for Gazan elections - brought Hamas to power, there has been no serious Israeli call, even from hardliners, for a return to the Strip and permanent re-occupation.

 

It was right to leave Gaza. We were wrong to mistreat and fail to provide for the settlers, we were wrong to leave Israelis along the border vulnerable to rocket attacks, we were wrong to fail to counter those attacks with fiercely intelligent military strikes with minimal civilian casualties, we were wrong to fail to follow rocket attacks with a mammoth world diplomatic offensive and an international observer force, we were wrong to fail to aid the Gazans by helping foster employment and enlisting the Saudis and others to provide investment and foster education, health care, and jobs, we were wrong to allow the Bush administration to pressure for ill-fated elections - but we were right to leave.

 

In the end, there may be no way to leave the West Bank, other than to make the decision ourselves and leave.

 

It was right to end the occupation of Gaza, which sapped and harmed and weakened and corrupted Israel.

 

And when the time comes, as Michael Oren has been brave and sage enough to suggest, we'll be right to help the settlers go and leave the West Bank as well.