Myth, legend and fact in the 1947 Exodus story

De film Exodus met Paul Newman was in de jaren '70 of '80 waarschijnlijk mijn eerste kennismaking met de moderne geschiedenis van Israël, afgezien van het plakplaatjesboek van begin jaren '70 "De grootste veldslagen", waarin als laatste een tafereel van de Zesdaagse Oorlog werd afgebeeld (wat ook indrukwekkend was).

 

Onze vriend Joe Hochstein uit Tel Aviv geeft hieronder wat achtergronden van de film, maar vooral het verhaal van de echte Exodus, wiens kapitein onlangs overleed.

 

Bron: weblog Israel: Like this, as if

 

 

Wouter

_______________

 

Myth, legend and fact in the 1947 Exodus episode

The word "mythological" is taking hold of the Hebrew media. Listen to a broadcast or read a newspaper and you will encounter this fad. People who should know better are lavishing the term "mythological" on various actual entities---an outstanding athlete, a sports team, a rock group, a local landmark, a record album that sold well.

It's not only newspeople who are representing our realities as myth. The distinguished author David Grossman referred in a British newspaper to David Ben-Gurion as "Israel's mythological first prime minister." A big-name business promoter recently described our military command center as "one of Israel's most mythological institutions."

This is misuse. "Legendary" is probably what they meant. Real-life subjects are not "mythological," a term that belongs to dragons, unicorns and the Tooth Fairy. Are we having a problem distinguishing between reality and fantasy?

Hold the question. Last week some 300 people including President Shimon Peres and Defense Minister Ehud Barak gathered in Tel Aviv's London Park for a tribute to the late Yossi Harel, who commanded the refugee ship "Exodus 1947." Harel died April 26 at age 90.

The ceremony took place at the monument to Aliyah Bet in the little seaside park. Speaker after speaker took the trouble to say thanks to the departed Harel. This was a pointed reminder that the State of Israel never got around to awarding the Israel Prize to Harel in recognition of his contributions to the country.

Last week a Hebrew newspaper columnist found irony in Harel's words of acceptance when the Italian government conferred on him its Exodus prize in 2007. This prize, awarded for promoting peace and humanitarianism, is named for a refugee ship that Harel commanded. The Israeli hero thanked his Italian hosts "for teaching your children our history."

A headline on an Israeli obituary referred to Harel as "the real Ari Ben Canaan." This was a reference to the fictional refugee ship commander and hero of Leon Uris's 1957 novel "Exodus." Harel was widely said to be the inspiration if not the model for the dashing Ari, portrayed by Paul Newman in Otto Preminger's 1960 movie adaptation.

It is not surprising that the word "mythological" appeared in what was written about Harel after his death. In real life, Harel commanded four Haganah vessels that transported 24,000 refugees from Europe in the clandestine maritime operations which Zionists called Aliyah Bet and which Britain called "illegal immigration." One of these vessels was the Exodus 1947, a dilapidated former excursion liner crewed by North American volunteers and captained by Isaac "Ike" Aronowitz, a 23-year-old Israeli who had served in the British merchant marines. Aronowitz, who regarded Harel as a political commissar and disputed some of his command decisions, has also been called the original Ari Ben Canaan.

Uris put a disclaimer on the first page of his book: "There may be persons alive who took part in events similar to those described in this book. It is possible, therefore, that some of them may be mistaken for characters in this book. Let me emphasize that all characters in Exodus are the complete creation of the author, and entirely fictional."

The story of the real-life Exodus is largely forgotten today. It includes fascinating behind-the-scenes elements which resulted in a public drama after a Royal Navy convoy captured the crowded Exodus at sea July 18, 1947. Built to carry only 400 passengers and a crew of 58, the ship had escaped from a French port on July 11 with more than 4,500 Jewish refugees aboard. In the July 18 battle, three Jews were killed and 28 others hospitalized. Harel, Captain Ike and other underground members evaded capture by a standard Haganah ruse. They went to hiding places aboard ship. After the Exodus docked at Haifa, a work detail of Jews came aboard at Haifa to clean the filthy vessel, and the fugitives walked off among them.

With the capture of the Exodus, the British government decided to "teach the Jews a lesson," as Foreign Secretary Ernest Bevin put it. Until then, the British policy had been to intern captured Jews in camps on Cyprus. Under a new policy, the government ordered the Exodus passengers returned to their port of embarkation in France.

Except for some 60 infirm and elderly refugees who went ashore in France, the Jews staged a hunger strike off the French coast and refused to debark from the prison ships on which they were confined. After a standoff of more than three weeks, with political criticism and negative news coverage mounting, Britain sent the prison ships to Hamburg, Germany, and put the Jews ashore there by force on Sept. 8, 1947.

The bravery of the Exodus passengers and crew may well have hastened the end of British rule here, as a result of the international attention and anti-British feeling which this series of events generated.

A much different incident takes place in the fictional "Exodus." In the book, 300 Jewish orphans proclaim a hunger strike at Cyprus aboard an old salvage tug renamed the Exodus, and they win British agreement to sail for the promised land. Nothing like this ever happened.

A brief synopsis of the real Exodus story does appear in the novel "Exodus," in Chapter 27 of Book I. It is not an important element in the plot, and it does not convey the political impact of the actual Exodus voyage.

The impact of the fictional Exodus has been immeasurable in other ways. This has to do with the story's epic sweep, in which the Aliyah Bet sequences are only a small part. In their times, both the book and the movie offered compelling presentations of the story of Israel's founding.

Many things about Harel's life are not publicly known. After his major role in Aliyah Bet, he went on to other activities which included Israeli intelligence and private business. He was only 28 when he commanded the Exodus. As a teenaged Haganah member, he served under Orde Wingate, the legendary British Zionist exponent of Jewish self-defense.

Friends and admirers have been remembering Harel as a person of great leadership ability, bravery, personal charm, negotiating skills and modesty. The author Yoram Kaniuk reminisced about Harel's concern for Armenian victims of genocide. The radio personality Natan Zehavi wrote a column in Ma'ariv on May 2 recalling that Harel told him in 1988: "As someone who spent many years transporting refugees, I have special feelings on the subject. It doesn't matter to me if they are Jews, Vietnamese, Palestinians or Indians. It's necessary to help refugees and people who have been exiled from their country."

The Tel Aviv gathering in Harel's memory on April 28 ended with a musical conflation of myth wrapping itself around reality. The performer Haim Topol concluded the ceremony by singing an authentic song from Harel's youth. Then, as friends and family filed out of the Tel Aviv park for a busride up the coast to bury Harel at Kibbutz Sdot Yam, recorded music sounded on the speaker system. It was the theme song from the soundtrack of the movie "Exodus."

--Joseph M. Hochstein, Tel Aviv

 

Auschwitz en de geboorte van Israël

Ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van Israël, en de vele herdenkingen en terugblikken (ook de recente 4 mei herdenking en de Israëlische Holocaust Memorial Day), hieronder een commentaar van Ratna.

______________________________________________________________

Auschwitz en de geboorte van Israel

IMO Blog, 06.05.2008

Op 30 april en 1 mei werd in Israël de Holocaust herdacht. Naast herdenkingen in Israël, gaan jaarlijks ook groepen scholieren en soldaten naar Auschwitz, om daar indringender de onbeschrijfbare ramp die de Joden overkwam te ervaren. Tegenwoordig staan velen hier al klaar met veroordelende woorden over hoe Israël de Holocaust misbruikt om niet alleen haar bestaan, maar ook al haar wreedheden jegens de Palestijnen te rechtvaardigen. Het is in de media een dankbaar thema omdat het zoveel emoties oproept, omdat het zo gevoelig ligt en omdat wij zelf ook nog steeds met ons verleden worstelen.


Vrijdag keek ik naar de film 'De Pianist', die gaat over een Jood uit het getto van Warschau, over de opstand en het platbombarderen van het getto, en vooral over de vlucht van Władysław Szpilman door de stad, eerst op verschillende onderduikadressen en later in een totaal verwoeste spookstad, waar hij uiteindelijk, een paar weken voor de bevrijding door de Russen, wordt gevonden door een goedwillende Nazi officier die hem af en toe brood brengt en hem een warme jas geeft, een jas die hem bijna het leven kost wanneer hij vervolgens door Russische soldaten voor een Duitser wordt aangezien. Szpilman rent door brandende huizen, zoekt in een verlaten en half verwoest ziekenhuis naar voedsel, springt uit ramen en overleeft dat alles op wonderbaarlijke wijze. Tegen die tijd heeft hij talloze vernederingen en afranselingen van de Duitsers doorstaan, zijn familie zien wegvoeren en de overgebleven familie vermoord zien worden tijdens de opstand in het getto.

Hoeveel ellende kan een mens verdragen? Szpilman leefde tot zijn dood in 2000 in Warschau en was een gevierd pianist. Hoezeer heeft dit verleden hem achtervolgd, hoezeer hinderde het hem in het genieten van dingen, kon hij het af en toe even vergeten? Werd hij verteerd door schuldgevoel dat hij er niet bij was tijdens de opstand, maar die gadesloeg vanuit een mooi appartement net aan de overkant van het getto? Door het feit dat mensen die hem hielpen zelf werden opgepakt? Dat hij zijn familie niet kon redden? Dat hij er nog was en al die anderen niet?

Naast deze vragen betrapte ik mijzelf ook op de gedachte: 'gelukkig hebben jullie nu een staat en kan niemand je dit meer aan doen, eindelijk zijn jullie een vrij volk, en niet meer afhankelijk c.q. de dupe van onze goodwill en nukken, van onze lafheid en onze ontsporingen'. Betrappen, want ik ben er huiverig voor de stichting van Israël te zien als reactie op de Holocaust. Alsof de Joden er zonder Holocaust geen recht op hadden gehad, alsof het land ze uit schuldgevoel is 'gegeven' zoals veelvuldig wordt beweerd, en alsof de Palestijnen nu voor onze misdaden boeten. Toch is het niet vreemd dat velen Israël als reactie op de Holocaust zien, als het antwoord van de Joden op de grootste ramp in hun geschiedenis.

Wat in de discussies hierover altijd wordt vergeten is dat het Zionisme eind 19e eeuw ontstond als politieke beweging, terwijl het nationale bewustzijn van de Joden er altijd is geweest, en zij zich zowel als natie alsook religie zagen. Het Zionisme bood een radikale oplossing voor hoe te overleven in een wereld van seculiere natiestaten die zich in de 19e eeuw begon af te tekenen, nadat de Joden uit hun getto's traden en assimilatie niet bleek te werken. Uiteraard was het antisemitisme een belangrijke drijfveer voor zowel Herzl als andere ideologen alsook voor de honderdduizenden Joden die in de jaren '20 en '30 naar Palestina emigreerden. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak hadden de Joden al een soort staat in wording gecreëerd, met allerhande instituties zoals scholen, gezondheidszorg, belastingen, een vakbond, een nationaal bestuur en een ondergronds leger. De Holocaust toonde op een tragische wijze de noodzaak van Joodse zelfbeschikking aan, maar ontnam de staat in wording tegelijkertijd een enorm potentieel aan nieuwe immigranten. Door de Holocaust genereerde de nieuwe staat weliswaar veel steun en sympathie, maar de dreiging van de Tweede Wereldoorlog was ook één van de redenen dat de Britten zich zo gevoelig toonden voor de Arabische protesten tegen Joodse immigratie en het Joods nationaal thuis op grond waarvan de Britten het mandaat over Palestina hadden gekregen. Als de nazi's niet aan de macht waren gekomen, had Groot-Brittannië waarschijnlijk geen White Paper uitgebracht en zich gehouden aan de voorwaarden van het mandaat. En in dat geval hadden de Joden in Palestina zich niet met geweld verzet tegen de Britse overheersing, en verder gebouwd aan hun Joods thuis zonder oorlog met de Arabieren, en dus zonder dat honderdduizenden Palestijnen vluchtten dan wel verdreven werden. Beide bevolkingsgroepen zouden zich in relatieve voorspoed hebben kunnen ontwikkelen, zoals ook nu de Arabieren enorm hadden geprofiteerd van de Britse en Zionistische ontwikkeling van het land (in tegenstelling tot wat antizionisten beweren is de Arabische bevolking er in levensstandaard tussen 1900 en 1947 gigantisch op vooruit gegaan, en is zij harder gegroeid dan ooit tevoren, zowel vanwege immigratie als een hogere levensverwachting, zie bijvoorbeeld: The impact of Zionism). Uiteindelijk zouden de Britten hun overzeese gebieden hebben opgegeven, en zou er naast de Arabische staten in het Midden-Oosten waarschijnlijk ook een Joodse staat zijn gekomen.
Het heeft een hoog 'als dan' gehalte, en andere scenario's zijn denkbaar, maar het ligt niet voor de hand ervan uit te gaan dat er zonder Holocaust geen Israël was gekomen.

Waarom roepen Israëlische soldaten die naar Auschwitz gaan zulke gemengde en soms ronduit negatieve gevoelens op? Wanneer andere volken massaslachtingen herdenken is het heel normaal dat dat met nationalisme gepaard gaat, dat men zich als martelaren ziet die door een vijandige buitenwereld werden belaagd maar gelukkig nu hun mannetje staan. Soms gaan zulke herdenkingen gepaard met een vijandige houding jegens de vroegere daders, en soms zelfs oproepen tot wraak. Denk daarbij aan de Serviërs en Kroaten, of de Armeniërs en de Turken. Holocaust herdenkingen gaan - voor zover ik weet - nooit gepaard met gevoelens van haat en vijandigheid jegens de Duitsers, en ook niet met oproepen Iran plat te gooien of de Palestijnen uit te moorden. Het 'ergste' wat ik weet is dat een Israëlisch vliegtuig een paar rondjes maakte boven Auschwitz en dat trots met vlaggen wordt gezwaaid. Ik interpreteer dit eerder als 'we zijn uit de as herrezen en laten zien dat we een waardige natie zijn die niet over zich heen laat lopen' dan als overdreven militarisme. Joden zijn er veelvuldig van beschuldigd zich als makke schapen naar de slachtbank te hebben laten leiden, mogen ze dan uiten dat ze niet van plan zijn dat nog eens te laten gebeuren? Waarom nemen we aan dat soort uitingen van Joden zo snel aanstoot? Waarschijnlijk speelt schuldgevoel daarbij een rol, maar er is nog iets.

Het Zionisme en Israël laten zien dat veel Joden liever in een eigen staat leven in een instabiele regio, een droog klimaat en temidden van vijanden dan in ons welvarende en liberale Europa. Men heeft de hoop opgegeven in Europa als minderheid een normaal en goed bestaan te hebben. Volgens het Zionisme kunnen Joden zonder een eigen staat uiteindelijk niet overleven, of is de prijs hoger dan bijna een oorlog per decennium in Israël. Voor ons, liberale weldenkende progressieve Europeanen is dat niets minder dan een afwijzing. 'Alles liever dan nog langer in Europa', lijken de Zionisten te zeggen. Vandaar de gevoelige reacties wanneer Israël vanwege toenemend antisemitisme in Europa Joden oproept naar Israël te komen. Maar deze gevoeligheden zijn er ook binnen de Joodse gemeenschap. Tussen hen die kiezen voor een bestaan in Europa of de VS en zij die naar Israël zijn geëmigreerd woeden felle debatten. Overigens geldt wat ik hierboven heb beschreven in mindere mate ook voor de VS en andere landen, maar het Zionisme is in Europa ontstaan en in Europa is het antisemitisme van oorsprong het hevigst geweest.

Het wordt tijd dat we de Joden als een normaal volk gaan beschouwen, dat nationalistisch is, dat vanzelfsprekend een eigen staat heeft waar het trots op is, dat over van alles en nog wat verdeeld is, dat tot grootse maar ook tot wrede daden in staat is en z'n eigen narratief over het verleden koestert. Pas dan hebben wij ons eigen verleden echt verwerkt en zijn ermee in het reine.

Ratna Pelle

PS: lees ook op ZioNation: Holocaust, Israel, Zionism

Heaven & Hell

(Deze is al minstens 10 jaar oud, maar hij blijft leuk!)

 

Heaven is a place where:

The lovers are Italian

The cooks are French

The mechanics are German

The police are English

The government is run by the Swiss

 

Hell is a place where:

The lovers are Swiss

The cooks are English

The mechanics are French

The police are German

The government is run by the Italians

 

Een (anti-)Aparte man: Eugène James (1928-2007)

  Over enkele dagen zou Eugène Adolphe James 80 jaar zijn geworden. Hij werd in 1928 geboren op Saint Martin op de Franse Antillen. Dat wist ik niet eens, dat Sint Maarten maar deels Nederlands is. Het ontging me schijnbaar ook in 1995, toen de orkaan Luis Sint Maarten had getroffen en Eugene de kar trok op een solidariteitsavond in Sittard om geld voor de slachtoffers in te zamelen. Ik heb nog een T-shirt met opdruk van die avond, en Anne had ansichtkaarten getekend die voor het goede doel werden verkocht.

 

Eugene vond in Nederland werk als bibliothecaris en ontmoette hier zijn vrouw Greetje. In de jaren '70 vestigden ze zich in Sittard, waar hij leraar werd aan de Bibliotheek en Documentatie Academie, die vroeger op de Leyenbroekerweg zat en later (na een fusie) naar Maastricht is verhuisd. Ik was daar eind jaren '80 op een open dag, maar besloot de opleiding niet te volgen omdat die na de fusie verbreed was. Eugene was er ook om nieuwe geïnteresseerden te woord te staan. Hij was toen al met de VUT maar viel nog incidenteel in.

 

Onze eerste ontmoeting was op de dag af 22 jaar geleden, 19 maart 1986 op de Sint Joep jaarmarkt in Sittard. Ik stond in de Putstraat achter de kraam van alternatieve boekwinkel Katastrofe, waar we ondermeer aandelen in de anti-Apartheidsstrijd verkochten, violette strookjes papier met een tekst en foto van Nelson Mandela erop. Eugene viel als passant op door zijn lange, elegante gestalte en zijn vriendelijke en intelligente voorkomen. Ik was dan ook teleurgesteld dat hij - zeker als één van de weinige kleurlingen aan onze kraam - geen aandeel van me wilde kopen. Hij wilde wel weten wie achter de aktie zaten, maar vertrouwde blijkbaar niet of het geld wel goed terecht zou komen.

 

 De werkgroep Sittard Tegen Apartheid (STA) werd in februari 1987 op initiatief van de BOA (Boycot Outspan Aktie) van banneling Esau du Plessis opgericht als een breed samenwerkingsplatform, en Eugene was er vanaf het begin bij, evenals eerste voorzitter Hub Bemelmans. Ik was ook bij de oprichtingsvergadering, maar werd pas jaren later aktief.

 

In oktober 1987 werd in de Stadsschouwburg de eerste activiteit van STA gehouden, met anti-Apartheidsactivist Klaas de Jonge als spreker, en in maart 1988 was de eerste Sittardse anti-Apartheidsweek. In januari 1988 werden ze officieel een stichting, met Eugene als voorzitter. Na de afschaffing van de Apartheid begin jaren '90 werd de focus van de werkgroep antiracisme, en veranderde de naam in Sittard Tegen Racisme en Apartheid.

 

De vrijlating van Nelson Mandela in 1990 was een hoogtepunt voor de werkgroep, evenals de eerste vrije verkiezingen in 1994, toen Mandela tot president werd gekozen. Voor Eugene was enkele jaren later zijn reis naar Zuid-Afrika ook een hoogtepunt, waarbij hij Mandela persoonlijk mocht ontmoeten.

Eugene was daarnaast nog op vele fronten actief: bij de landelijke Stichting Tegen Apartheid en Racisme (STAR), bij de Sittardse Werkgroep Antillianen en Arubanen (SWAA), het Platform Multicultureel Sittard (PMS), dat elk jaar het festival Musada organiseert, de Lokale Omroep Sittard (LOS, nu START), waar hij op zaterdagochtend het programma Accent Lokaal presenteerde, en allerlei meer dingen waar ik geen weet van heb. Eugene trok vele karren, en het moet nog blijken of die allemaal ook zonder hem verder zullen kunnen rijden...

 

 

 Ik werkte voor het eerst met Eugene samen nadat Wereldwinkel Sittard in 1990 zijn hulp had ingeroepen om een stagiaire te begeleiden bij het op poten zetten van het derde wereld documentatiecentrum op de eerste verdieping van ons nieuwe pand. Dat documentatiecentrum was in de jaren '80 mede mijn kindje geweest, maar had jarenlang een marginaal bestaan geleid. Eugene kon ook na die stage niet gemist worden, en werd voorzitter van het "Derde Wereld Info Centrum". Tonnie, Anne, ik en een wisselend groepje andere vrijwilligers - waaronder Ratna - werden medewerkers. We hebben talrijke discussies gevoerd over trefwoorden en of Arabische landen en voormalige Sovjetrepublieken ook bij de 'derde wereld' en ons werkgebied gerekend moesten worden. Eugene was van de zuivere lijn, maar voor anderen was de wereld en het onrecht dat we aan de kaak moesten stellen bijna grenzeloos...

 

We hebben 7 jaar lang dapper kranten geknipt, tijdschriften gerubriceerd en boeken aangeschaft over alle mogelijke derde wereld onderwerpen, maar de scholieren en andere belangstellenden druppelden maar mondjesmaat binnen. Midden jaren '90 kwam het internet op, en toen we op een middelbare school trots onze trefwoordenlijst in WP 5.1 presenteerden, vroeg de docent of je op die trefwoorden ook kon 'doorklikken' naar de nadere informatie. We stonden er wat verbouwereerd bij terwijl hij ons de eerste internet encyclopedieën liet zien. Een paar jaar later trok het Wereldwinkelbestuur de stekker uit het voortploeterende Info Centrum. Tot onze spijt, maar wel met reden. Ik ben toen archiefambtenaar geworden, terwijl Eugene en Anne zich meer op ander vrijwilligerswerk gingen richten.

 

 

 Op den duur rolde ik ook in de aktiviteiten van STRA, eerst als gastheer bij hun vergaderingen in de Wereldwinkel, toen als samenwerkingspartner met Loesje-Sittard, en uiteindelijk werd ik penningmeester toen Jeu ermee stopte. Van het oorspronkelijke platform bleef een kerngroep over met Eugene als bedaarde maar standvastige voorzitter, Anne als secretaris, ik en nog 2 bestuursleden. Vanaf 1992 organiseerden we samen met groepen als Vluchtelingenwerk Sittard, Loesje/De Klup, de Jongerenbond en jongerencentrum Fenix een jaarlijkse Anti-Racisme Dag of -week rond 21 maart met lezingen, muziek, voorstellingen en exposities, naast enkele fakkeltochten en thema-avonden rond de Kristallnachtherdenking op 8 november.

Het slinkende groepje kon de uitgebreide activiteiten maar moeilijk trekken, en na enkele jaren nam de belangstelling van het publiek steeds verder af, tot wij met een klein groepje sympathisanten overbleven. Na enkele jaren van inactiviteit is STRA in 2004 formeel opgeheven.

 

 

 Eugene bleef ondanks zijn hogere leeftijd volop actief met onder meer het Musada festival, dat zich wel nog in een goede belangstelling mocht verheugen. Ben Ruwette (ook van Accent Lokaal) en Anne bleven hem daarin ondersteunen.

Enkele jaren geleden ontving hij voor zijn tomeloze inzet een lintje als Ridder in de orde van Oranje Nassau.

Eugene overleed vrij onverwacht op Tweede Kerstdag na enkele dagen ziekbed. Hij werd op 3 januari in Amsterdam begraven, nadat een dag eerder een indrukwekkende uitvaartdienst was gehouden in de Johanneskerk te Sittard.

Vanwege de feestdagen en de drukte lukte het niet om een postuum in de krant geplaatst te krijgen, iets wat hij zeker verdiend heeft! Vandaar dit stukje op het wereldwijde web...

 

Ik sluit af met de woorden van Anne, uit het verhaal dat ze bij de uitvaart voorlas:

"Al deze activiteiten waarbij ik Eugene persoonlijk leerde kennen als collega/vrijwilliger, doen mij nog steeds herinneren aan een prettige en democratische werksfeer in een idealistische en gemotiveerde omgeving.
Bij al zijn activiteiten was Greetje, zijn vrouw, ook een stimulerende kracht en stond bij waar ze maar kon.
En tevens waren al zijn collega´s ook als vrienden altijd even welkom, ook bij hen thuis !

Ik, en met mij al zijn collega/vrijwilligers, hebben in hem dan ook een grote en goede vriend verloren.
Maar zijn manier van werken blijft ons bij. Altijd even vriendelijk en geduldig, met groot gevoel voor humor, het kunnen omgaan met mensen van verschillende keur of leeftijd en dit alles gericht op een onbaatzuchtig en idealistisch streven naar gerechtigheid, gelijkheid en vrijheid voor met name onderdrukte bevolkingsgroepen.
En daarnaast het streven naar verdraagzaamheid en tolerantie van verschillende mensen of groepen onder elkaar, dit niet door zware conferenties, maar door mensen de gelegenheid te bieden om samen deel te nemen aan feestelijke evenementen met een altijd idealistische toon. Het werken met hem was altijd serieus, maar had toch ook steeds een gezellig informeel accent.

Eugene zal niet meer in ons midden zijn, maar vergeten zullen we hem nooit...."

 

 

Amen!

 

Wouter

_____________________________________________

 

Een kort In Memoriam  verscheen in het Wereldbulletin:

 

IN MEMORIAM EUGENE JAMES

 

• • • • • • • •

In de laatste dagen van 2007 hebben we geschokt afscheid genomen van Eugene James. Een groot verlies want met het overlijden van Eugene zijn we, letterlijk en figuurlijk. een groot man kwijt geraakt. Eugene was ondanks zijn hoge leeftijd (79) bij diverse groepen actief. Hij was de stuwende kracht achter het jaarlijkse Musada festival in Sittard.

Tijdens de overleggen, die de Vereniging Mondiaal Beleid regelmatig met Eugene had over het Musada festival, was hij altijd vastberaden over zijn doelen. Hij stond voor de integratie van verschillende culturen.

Hij had ook een duidelijk standpunt over de sfeer die het festival moest uitstralen.

Eugene had heel veel contacten en was zeer innemend. Ondanks dat het bijna nooit gemakkelijk was om de organisatie van het festival rond te krijgen lukte het hem steeds weer om tijdig alles te regelen. Niemand zou Eugene iets weigeren.

Hij maakte altijd tijd vrij voor mensen. Wij vroegen ons vaak af hoe hij dat allemaal voor elkaar kreeg. Zijn aanpak was uniek; met enorme inzet en grote betrokkenheid. Hij heeft bereikt dat Musada niet meer weg te denken is.

Eugene was altijd positief gestemd. Kritiek hoorde je van hem zelden en dan nog heel voorzichtig.

Met het overlijden van Eugene verliezen we een zeer actief persoon, een boegbeeld van solidariteit en een voorbeeld voor ons allen. We hopen dat de goede en fijne herinneringen aan hem voor zijn echtgenote Greetje en voor de familie een steun zijn bij het verwerken van dit grote verlies. Eugene, we missen je.

 

Bestuur van de VMB

Boomerang en de hel van Gaza

Boomerang: een ludieke club a la Loesje, die gratis kaartjes verspreidt met verrassende, kunstzinnige teksten en afbeeldingen om het overigens naargeestige leven van café-bezoekers wat op te fleuren. Boomerang is naar eigen zeggen "een podium voor creatieve uitspattingen, goede doelen en reclame." (Die reclame is nodig om de kaartjes te bekostigen.)

Dat beeld van Boomerang lijkt definitief verleden tijd sinds Boomerang zich voor het karretje heeft laten spannen van clubs als UCP, ICCO en EAJG, die het tot een 'kunst' hebben verheven om Israël op alle mogelijke manieren zwart te maken, zo niet met feiten dan met veronderstellingen en verdachtmakingen. Na de UCP campagnes "Met Ali B. naar Palestina" en "40 Jaar bezetting", en recentelijker de controverse rond een kaart van Anne Frank met keffiyeh sjaal (een "ongelukkig misverstand"), papegaait Boomerang nu ICCO en Een Ander Joods Geluid na:

"In Gaza is het al 41 jaar een hel, maar zeker nu. Iedereen moet dat weten, vindt ICCO en Een Ander Joods Geluid. Daarom vragen ze jou een Freecard te ontwerpen die Nederland wakker schudt."


Wie schudt Boomerang eens wakker?

De deadline voor de ontwerpen is morgen, en de oproep staat op hun website onder de titel: "Breng het drama in Gaza onder de aandacht". Dat is opmerkelijk, want dit drama staat al langdurig volop in de aandacht van alle media, in tegenstelling tot vele andere regio's en conflicten op de wereld die even dramatisch of nog erger zijn, en die zeker die extra Boomerang aandacht harder nodig hebben.

300 Euro kun je winnen met een ontwerp dat Israël aan de schandpaal nagelt, liefst spraakmakend, want een rel levert gratis publiciteit op (zie Anne Frank):

"En wellicht dat je uiting - als hij écht spraakmakend is - nog wel opgepikt wordt door andere media. (Kranten, Tv-programma's, etc.)"

Gelukkig snappen ze dat het een gevoelig onderwerp is:

"Deins niet terug om scherp te zijn en een grens op te zoeken, maar doe het smaakvol en integer. Dit is tenslotte een enorm gevoelig onderwerp."

Die gevoeligheid is bij ICCO en EAJG helaas in geen velden of wegen te bespeuren. Een Ander Joods Geluid maakt geregeld vergelijkingen tussen de situatie van de Palestijnen nu en die van de Joden tijdens het Nazi-regime, en beweert dat de Palestijnen eveneens worden uitgemoord, alleen wat langzamer. Het Palestijnse geweld is begrijpelijk verzet, vergelijkbaar met het verzet hier tijdens de oorlog. EAJG heeft oproepen ondersteund tot boycots en sancties tegen Israël, en deinst er niet voor terug om met de meest radikale actiegroepen op te trekken. De bewering op hun website dat ze kritiek op Israël hebben maar niet anti-Israël zijn, is een gotspe. ICCO en EAJG hebben de laatste jaren een reputatie opgebouwd van eenzijdige agitatie tegen Israël, en zijn niet bepaald geschikt als partners in een campagne voor vrede in het Midden-Oosten.

"Gaza is een hel", laat men bijvoorbeeld weten, sinds de dag dat de Israëlische bezetting begon.

De Gazastrook was voor de inname in 1967 door Israël bijna 20 jaar onder Egyptische militaire bezetting geweest, waarbij het een verwaarloosd en achtergebleven gebied was.
Israël trad hard op bij rellen, opstanden en aanslagen, maar liet er ook scholen en ziekenhuizen oprichten, electriciteit en andere voorzieningen aanleggen, en gaf tienduizenden Gazanen werkgelegenheid binnen Israël, waardoor de leefsituatie tot de jaren '80 alleen maar verbeterde.

Met name de reeksen van (zelfmoord)aanslagen door Hamas en consorten midden jaren '90 en tijdens de tweede intifada leidden tot grensafsluitingen en andere maatregelen, waardoor veel Gazanen hun werk in Israël en in de gemeenschappelijke industriële zone verloren, de handel vrijwel tot stilstand kwam en de economische situatie drastisch verslechterde.

Die aanslagen genoten en genieten nog steeds een brede steun onder de bevolking en nadat Israël haar kolonisten en soldaten uit de Gazastrook terugtrok in 2005, werd Hamas in de Palestijnse regering gekozen en namen de raketbeschietingen op zuid-Israël alleen maar toe.
Hamas en andere terreurgroepen zijn dan ook in de eerste plaats veranwoordelijk voor de slechte situatie in de Gazastrook. Zij willen geen vrede, geen onderhandelingen en weigeren Israël te erkennen. De 'bezetting' waartegen zij vechten is de bezetting van Jaffa, Tel Aviv, Jeruzalem en Haifa, oftewel de 'bezetting' van heel Israël.

De situatie mag momenteel dramatisch genoemd worden, maar als de kwalificatie 'hel' al opgaat, dan moeten de Gazanen in de eerste plaats eens naar zichzelf kijken. Wie Satan tot leider kiest, moet zich niet verbazen als hij de volgende dag in een hel wakker wordt.

Wouter

(Kruisgepost op IMO Blog)