vrijdag 22 april 2011

Rosanne Hertzberger over koosjere slacht en de lekkere trek van atheïsten


 
Een verhitte discussie laaide op terwijl ik op vakantie was, waarbij ik als vegetariër en dierenrechtenactivist enerzijds, en me betrokken voelend bij de Joodse gemeenschap anderzijds, in een spagaat verkeer.
 
Ratna heeft er op haar IMO Blog een uitgewogen stuk aan besteed, zie: Hoe koosjer is slachten?
Haar conclusie is - wat vrij en kort door de bocht samengevat - dat religies zich ook (eindelijk eens) moeten gaan oriënteren op de 21e eeuw en de wetenschappelijke inzichten en humanitaire waarden van deze tijd, in plaats van vast te houden aan normen die 1000 (islam), 2000 (christendom) of 3000 (jodendom) jaar geleden werden opgesteld en door veel gelovigen als Goddelijk en dus onveranderlijk worden beschouwd.
 
Rosanne Hertzberger hieronder, die nog geboren moest worden toen ik vegetariër werd, weet me anderzijds ook te imponeren met haar betoog dat een verbod op religieus slachten een gevecht in de marge is, en nogal hypocriet als voorstanders er zelf geen been in zien om een karbonaatje uit de bio-industrie te verorberen.
Natuurlijk ben ik het met lang niet alles wat ze schrijft eens, zoals dat ze klaagt over een 'obsessie' voor dierenwelzijn, of dat de PvdD het makkelijk vechten vindt tegen godsdienstvrijheid (Marianne Thieme is zelf lid is van de Zevende-dags Adventisten). Maar haar waarschuwing tegen een onverdraagzaam, militant atheïsme dat de godsdienstvrijheid uitholt spreekt me wel aan, en vooral de hypocrisie van de carnivoor die religieus slachten wil verbieden.
 
Zie voor mijn mening verder mijn reacties onder de blog van Ratna.
 
Wouter
_______________
 
Een Kamermeerderheid kan zich nu zelfs beter inleven in een kip dan in een gelovige.

Column van Rosanne Hertzberger in NRC-Next, 12 april 2011 

http://www.nrcnext.nl/columnisten/2011/04/12/4156/


Het militante atheïsme is in opkomst.

Een Kamermeerderheid kan zich nu zelfs beter inleven in een kip dan in een gelovige.

Een nieuw hoogtepunt in de obsessie voor dierenwelzijn is bereikt. Een meerderheid in de Kamer steunt een wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren voor een verbod op onverdoofd slachten. Voortaan moeten orthodoxe joden en moslims het vlees, alsof het illegaal vuurwerk is, maar in België gaan halen. Waar ik het eerder pertinent oneens was met Bolkestein toen hij zei dat religieuze joden maar beter konden emigreren, begrijp ik hem nu beter. Het zijn alleen niet de Marokkaanse plaaggeesten van Nieuw-West die het religieus Joodse leven bedreigen. Nee, het grootste gevaar komt uit Den Haag.

D66, GroenLinks, SP, PvdA, PVV, ze gaan allemaal volgende week voor stemmen. Stuk voor stuk zullen de partijen beargumenteren dat godsdienstvrijheid een gigantisch goed is, een fundamenteel recht in een vrije samenleving. Maaaarrrr. Dat gigantische goed legt het af tegen het nog gigantischer goed van dierenwelzijn. SP-kamerlid Henk van Gerven licht toe dat volgens hem godsdienstvrijheid het lijden van een levend wezen niet rechtvaardigt. Let wel, dat Henk zin heeft in een lekker biefstukje rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat bontkraagjes in de mode zijn rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat een topkok graag foie gras aan zijn klanten wil serveren rechtvaardigt zelfs ernstig lijden van een levend wezen. Dus terwijl lekkere trek het lijden van een levend wezen rechtvaardigt, rechtvaardigt godsdienst helemaal niets. Lijdt religieus slachtvee meer? Misschien. Misschien niet. Maar zelfs als dat zo is dan is het extra leed maar een fractie van het leed dat wij Nederlanders bij elkaar veroorzaken, niet uit overtuiging, maar gewoon omdat we van kroketjes houden, of kipnuggets. Dit is een gevecht in de marge, over details. Een keus tussen dood door verhanging of de guillotine.

Waar zijn de D66'ers die vooraanstonden om Wilders' rechten te verdedigen?

Je kunt je afvragen waarom de Partij van de Dieren een strijd kiest, waarbij gevochten moet worden tegen een fundamentele vrijheid. Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken, of de foie gras van de menukaarten afkrijgen? Antwoord: omdat het helemaal niet zo moeilijk vechten is tegen godsdienstvrijheid. In een land dat massaal Masterchef en Topchef kijkt, waar de nieuwe superhelden Alain Ducasse, Sergio Herman en Jonnie Boer heten, bestaat aanzienlijk minder draagvlak voor een verbod op foie gras, dan een verbod op onverdoofd slachten. Het lijkt er sterk op alsof het wetsvoorstel niet ondanks maar dankzij de religieuze tegenstand een succes is geworden. Aan alle kanten van het politieke spectrum verschijnt steeds meer militant atheïsme. Je ziet het in nieuwe politieke aversie tegen hoofddoekjes, boerka's en besnijdenis. Liberale kamerleden als Jeanine Hennis die ineens willen bepalen wat moslima's wel en niet aan mogen naar hun werk bij de gemeente. En op internet zijn de voortekenen te zien van de opmars van een agressiever, fanatieker soort atheïsme. Filmpjes waarin de schrijver van het boek Hoe komen we van religie af? religie met Hitler vergelijkt (Hitler had ook goede kanten) krijgen 40.000 instemmende reacties. De tirades tegen die achterlijke moslimhonden van agressieve atheïst Pat Condell genieten mateloze aanhang. Het zijn mensen die met succes betogen dat religie de grootste aanstichter van kwaad en geweld in de wereld is. Dat we pas gelukkig kunnen zijn als alle gelovigen ook overtuigd raken van die ene Wetenschappelijke Waarheid. Ik vind ze levensgevaarlijk en ze krijgen een steeds grotere rol.

Begrijp me niet verkeerd. Ik geef niets om koosjer geslacht vlees. Het fanatisme komt me vreemd voor: waarom zou je zo hechten aan die ene zinsnede in de Thora waaruit geconcludeerd wordt dat een verdoving niet is toegestaan? Waarom interpreteer je daar niet gewoon een beetje omheen als dat alles zo ontzettend veel makkelijker maakt?

Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken?

Maar dat is precies godsdienstvrijheid. Het idee dat je zonder dat je het kunt begrijpen toch rekening houdt met de religieuze praktijken van je bevolking. Dat je elke burger de vrijheid gunt een eigen waarheid erop na te houden en het leven volgens die waarheid in te richten, hoe onlogisch, irrationeel, of ronduit dom je die waarheid ook vindt. Ik vind die vrijheid dusdanig belangrijk dat er in mijn ogen een verdomd goede reden nodig is om die in te perken. Inbreuk op de vrijheid van anderen bijvoorbeeld, vrouwenrechten, het verbod op discriminatie van homoseksuelen. Het vermoeden van een fractie meer pijn tijdens de slacht van dieren komt niet eens in de buurt.

Dit was het decennium van de clash tussen de grondrechten. Hoe vaak hebben we wel niet gedebatteerd over de vrijheid van meningsuiting en wie wat in welke context mag zeggen, waar die vrijheid begint en waar die eindigt en wanneer een rechter die enorme stap mag zetten om hem in te perken. Het waren telkens vooral de progressievelingen, aanhangers van D66 en co, die vooraanstonden om Wilders' rechten te verdedigen. Zijn meningen vonden ze afschuwelijk, maar juist wanneer afschuwelijke dingen gezegd werden, moest die vrijheid van meningsuiting het hardst verdedigd worden.

Waar zijn de mensen die dat destijds zeiden? Waarom zijn ze nu niet bereid om een vrijheid te verdedigen nu het lelijk wordt, nu het schuurt, nu we over leegbloedend slachtvee moeten praten in een tijd dat dierenwelzijn meer en meer in de mode raakt? Juist nu moet de godsdienstvrijheid het hardst verdedigd worden. Als elke gelovige alleen maar in stilte achter de voordeur, of nee, compleet onzichtbaar gelooft, is er ook geen godsdienstvrijheid nodig.

Ik vrees dat deze nieuwe wet een makkelijke overwinning was. Dat er zoveel onderhuidse weerzin tegen de godsdienstige medemens bestaat, dat het de liefde voor de dieren hier en daar overtreft. En nu geen atheïst meer bereid lijkt om de godsdienstvrijheid te verdedigen, lijkt het me een kwestie van tijd voordat artikel 6 wordt ingeruild voor het absolute en ononderhandelbare recht op een fantastisch leven van de kip. Een recht dat alleen geschonden mag worden als een atheïst lekkere trek krijgt.

 

1 opmerking:

  1. Wouter, ik vind de voorstanders van zo'n verbod die zelf de kiloknaller bij de super halen inderdaad hypocriet, maar juist Marianne Thieme die het voorstel indiende kan dat niet verweten worden. Toch richten veel (gelovige) Joden (en waarschijnlijk ook moslims) juist hun pijlen op haar, en ik heb al heel wat onaardigs over haar, de dierenpartij, of de dierenrechten- en milieubeweging in het algemeen voorbij zien komen. Ik heb ook al veel gescheld op het atheisme gehoord, dat dan wordt neergezet als net zo fanatiek of extreem als sommige religieuzen. Ik wordt daar eerlijk gezegd erg moe van, net als van de bewering dat het voor Joden binnenkort ook wel verboden zal worden om in parken te lopen en een nieuwe holocaust op de loer ligt. Dit soort beweringen en aantijgingen maken het er niet perse makkelijker op om zelf genuanceerd te blijven denken, maar ik doe mijn best.
    Ik voel me, net als jij, betrokken bij de Joodse gemeenschap maar sta wel kritisch tegenover religies en de uitzonderingen die voor hen worden gemaakt. Vind jij het overigens niet wat ver gaan om te beweren dat zo'n verbod 'het religieuze Joodse leven bedreigt'? En de Partij voor de Dieren trekt zeker aan de bontkraagjes en wil de foie gras van de menukaarten, dus dat is een gratuite aanval, net als Hertsbergers gescheld op de atheisten. Ik ben die militante atheisten in ieder geval nog nergens tegen gekomen. Wel zie ik dat gelovigen assertiever worden, dat men zijn plek in de openbare ruimte (weer) opeist, en merk ik zelf dat je steeds vaker alleen staat als je bekent eigenlijk nergens in te geloven, zelfs niet in Tarotkaarten, astrologie of telepathie. Maar even voor de duidelijkheid: ik vraag me ook af of de vermindering van het dierenleed dat het verbod met zich meebrengt, opweegt tegen de gevoelens van onveiligheid en zich niet meer thuis voelen van de Joodse gemeenschap, of ik die gevoelens nou wel of niet terecht vindt. Het raakt veel mensen diep, ook als ze zelf helemaal niet koosjer eten.

    BeantwoordenVerwijderen