Gevaarlijke hobbies?

De fundamenten van de Joodse staat

 

Wellicht de 3 belangrijkste fundamenten onder de Joodse staat zijn:

 

* De Joden zijn een volk

* Ze hebben een millennia oude band met Jeruzalem en het land van Israël

* Ze hebben een eigen land nodig vanwege de eeuwenlange vervolging van Joden, waarvan de Shoah (Holocaust) het dieptepunt was

 

 

In hun strijd tegen Israël en haar claims schuwen Palestijnen, Arabieren, islamieten, antizionisten en antisemieten niet om deze fundamenten in twijfel te trekken, te bagatelliseren en te ontkennen. Dit kan ver gaan: Abbas bagatelliseerde ooit de Holocaust in zijn dissertatie, Achmadinejad maakt daar een hele carrière van, en Arafat verzon de meest fantastische verhalen om aan te tonen dat de Joodse tempel helemaal niet in Jeruzalem heeft gestaan maar in Nablus of zelfs in Jemen.

 

Progressieve Westerse antizionisten kunnen hun fantasie wat minder de vrije loop laten om het Joodse recht op zelfbeschikking onderuit te halen. Zij moeten immers een gepaste afstand tot de Nazi's en andere fascisten in acht nemen, en ze kunnen ook niet zo makkelijk ongestraft historische en wetenschappelijk aangetoonde feiten negeren. Onder hen is het echter alleszins redelijk om Joden niet als volk maar alleen als religie te definiëren, wat hen vervolgens niet ervan weerhoudt om de Israëli's wel als racistisch te bestempelen.

 

Om antisemitisme beschuldigingen te vermijden hecht men er tevens aan om een scherp - maar grotendeels fictief - onderscheid te maken tussen hedendaagse Joden en Zionisten. Ze zijn immers alleen antizionistisch, niet antisemitisch. De meest walgelijke methode onder sommige 'progressieven' is echter om de Zionisten mede verantwoordelijk te houden voor de Holocaust. Zelfs antizionistische Joden doen hieraan mee, waarmee ze niet-Joden een alibi verschaffen om deze verwijten na te praten. Ik kom hier straks op terug.

 

 

Het volk

 

De Joden worden al in de Bijbel als volk omschreven, en werden tot aan de gelijkberechtiging na de Franse revolutie beschouwd als de 'Joodse natie' die als een aparte groep tussen andere naties in leefde. Pas een betrekkelijk korte tijd – en buiten West-Europa nog korter – werden ze als individuele burgers gedefinieerd met een toevallig afwijkende religieuze opvatting.

 

Een volk is in de eerste plaats wie zichzelf als volk definiëren, op basis van een ervaren onderlinge verwantschap en verbondenheid, gebaseerd op gemeenschappelijke kenmerken zoals een gezamenlijke geschiedenis, taal, cultuur en/of religie. Door hun eeuwenlange diaspora en de gedeeltelijke assimilatie in diverse culturen, zijn deze kenmerken bij de Joden gaandeweg uiteen gegroeid, en zijn er ook aanzienlijke verschillen ontstaan tussen bijvoorbeeld Ashkenazi en Sefardische Joden, maar dat neemt niet weg dat het aan henzelf is of zij zich nog als onderdelen van één volk beschouwen. Het unieke aan de Joden is juist dat zij in al die eeuwen zonder eigen land en verspreid over de hele wereld, zo verbonden zijn blijven voelen met elkaar en met hun land van herkomst.

 

 

De band

 

De oude band met Jeruzalem en andere historische plaatsen is eveneens al in de Bijbel gedocumenteerd, en wordt grotendeels ondersteund door schriftelijke bronnen uit die tijd van de Grieken, Romeinen en andere oude rijken, en door archeologische vondsten. De hedendaagse archeologie vindt geen ondersteuning voor de oude Bijbelverhalen van de uittocht uit Egypte en de gewelddadige verovering van het land van Kanaän door de Israëlieten, maar bevestigt wel hun aanwezigheid in het land van Israël gedurende meerdere millennia en hun historische binding met Jeruzalem en de Tempelberg. Het zijn algemeen erkende historische feiten dat de Romeinen na het neerslaan van de Joodse opstand in 70 na Christus de Tempel vernietigden, tenminste een deel van de inwoners verdreven of als slaven afvoerden, en de stad en het land hernoemden (in Palestina), en ook dat de Al Aqsa moskee rond het jaar 660 op de Tempelberg werd gebouwd als signaal dat de islam de voortzetting was van het Jodendom.

 

In de strijd om de Tempelberg en de Oude Stad van Jeruzalem, is het evident dat het Jodendom niet alleen de oudste rechten op de heiligdommen heeft, maar dat de christelijke en islamitische claims alleen maar afgeleiden zijn van de centraliteit van Jeruzalem in het Jodendom. Beide andere religies zijn geënt op het oorspronkelijke Joodse geloof in die ene onzichtbare God en de reeks van Joodse profeten die zijn woord verkondigden. Zij hebben zich de Joodse religie toegeëigend en naar hun hand gezet, de christenen ondermeer door zichzelf tot erfgenamen te verklaren van Gods verbond met het Joodse volk, de islamieten door met terugwerkende kracht alle Joodse profeten en ook Jezus tot moslims avant la lettre te bestempelen.

 

Terwijl de Oude Stad daadwerkelijk langdurig politiek, cultureel en religieus middelpunt is geweest van het Joodse volk en geloof, al lang voordat christendom en islam zijn ontstaan, is de islamitische claim op de Tempelberg uitermate mager, namelijk dat Mohammed van hieruit op een mythisch paard een fabelachtige reis naar Allah zou hebben gemaakt. De Koran spreekt echter van een reis vanaf de 'verste moskee', die in Mohammeds tijd beslist niet in Jeruzalem lag. Jeruzalem wordt in de hele Koran niet vermeld. Aanvankelijk moesten de moslims 'in de richting van Syrië' bidden (waarmee Jeruzalem zou zijn bedoeld), maar toen bleek dat de Joden Mohammed niet als profeet wilden erkennen, gaf hij opdracht om in het vervolg richting Mekka te bidden.

 

Ter compensatie van die zwakke islamitische claim op Jeruzalem ondernemen Palestijnse 'wetenschappers' zoals de Palestijns-Amerikaanse antropologe Nadia Abu El-Haj tegenwoordig pogingen om de Joodse geschiedenis te ontkennen, door de Israëlische archeologie verdacht te maken en te bestrijden.

 

Ook wordt niet geschuwd om de Joodse claim op het land te ondergraven door een onder antisemieten populaire fabel te omarmen die beweert dat de hedendaagse Ashkenazi Joden helemaal niet van de oude Israëlieten zouden afstammen, maar van de deels tot het Joodse geloof bekeerde zuidoost-Europese stam der Kazaren. Een bewering - ironisch genoeg voor het eerst door een pro-Zionistische Jood gedaan - die door modern DNA onderzoek wordt weersproken.

 

Voor wie vertrouwd is met geschiedenis en genealogie is duidelijk dat er over een periode van millennia allerlei vermengingen hebben plaatsgevonden. De Bijbel verhaalt al van vele huwelijken tussen Joden en niet-Joden, die daarbij in het Joodse volk werden opgenomen of omgekeerd. Bekeringen tot het jodendom kwamen soms op grote schaal voor, zoals bij de Ethiopische Joden en de Kazaren. Christendom en islam zijn bekeringen tot het jodendom gaan verbieden en hebben juist veel joden bekeerd - al dan niet onder dwang - tot hun religies. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat onder Palestijnse Arabieren, en in mindere mate onder andere bevolkingsgroepen in het Midden-Oosten en elders, 'Joods' DNA is te vinden, en onder Joden in meerdere of mindere mate DNA van andere etnische afkomst.

 

De terechte Joodse claim op het land is dan ook niet zuiver genetisch of zuiver religieus, maar vooral een claim als volk op een grondgebied waarmee zij die band millennialang hebben gekoesterd in zowel hun cultuur, religie als geschiedschrijving. Dit sluit niet uit dat er andere, ook legitieme, claims op hetzelfde land zijn, van andere bevolkingsgroepen die er hun cultuur en geschiedenis hebben opgebouwd. Er is dus niet alleen een pragmatische, maar ook een historische en principiële reden waarom de Joden het land zullen moeten delen met de Palestijnse Arabieren, in wat voor vorm dan ook.

 

 

De vervolging

 

Het is een breed levende misvatting dat de Joodse staat haar legitimiteit en internationale goedkeuring zou ontlenen aan de Holocaust. De discriminatie en vervolging gaat echter terug tot 19^de eeuwse pogroms, achterstelling en antisemitisme, nog te zwijgen van de vele eeuwen daarvoor. Napoleon was de eerste moderne staatsman die in 1799 een Joodse staat op haar vroegere grondgebied voorstelde, en toen de opkomende natiestaten in de 19^de eeuw geen einde aan de Jodenvervolging bleken te maken, won geleidelijk het idee terrein dat het Joodse volk die eigen natiestaat nodig had. Aan het einde van de 19^de eeuw werd de Zionistische beweging opgericht, en in de vroege 20^ste eeuw won zij erkenning van Groot-Brittannië en de Volkenbond.

 

Het ontkennen, in twijfel trekken of bagatelliseren van de Holocaust - als vermeende legitimatie van Israël - is intussen een volkomen geaccepteerd gebruik in de Arabische wereld, van Abbas tot Achmadinejad en van Egyptische staatskranten en soaps tot kinderprogramma's van Hamas. Met evenveel gemak wordt vervolgens een vergelijking gemaakt met de Palestijnen, voor wie een 'echte' Holocaust zou dreigen, tegenover wie de Israëli's zich als Nazi's zouden gedragen, die in een getto vergelijkbaar met Warschau opgesloten zouden zitten en die etnisch gezuiverd zouden worden. De Nazi vergelijking is zeker zo populair als de Apartheidsvergelijking.

 

Niet alleen de Arabieren, maar ook tal van Westerse anti-Zionisten bezondigen zich hieraan. Alle kleurschakeringen van antisemitisme en anti-Zionisme komen voor bij beide groepen. Zo ook het onderscheid tussen 'goede' (anti-Zionistische) en 'slechte' (want Zionistische) Joden. Het is een fictief of hoogstens academisch onderscheid, dat al snel riekt naar antisemitisme via de achterdeur, want de overgrote meerderheid van de hedendaagse Joden heeft de staat Israël omarmd als onderdeel van zijn identiteit. Wie Israël aanvalt, valt ook hen aan.

 

Wie nog verder wil gaan met vissen in donkerbruin water, houdt de Zionisten mede verantwoordelijk voor de Holocaust, vanwege een vermeende eensgezindheid tussen de Zionistische beweging en het Nazi-regime. Een geliefd voorbeeld hiervan is de Haavara Transfer Overeenkomst van 1935, waarmee de Zionisten door met de Nazi's samen te werken Joden naar Palestina konden halen. Anders dan de vaak bekritiseerde Joodse Raden - die doorgaans alleen uitstel van executie (letterlijk!) bereikten -, is hiermee zo'n 50.000 Joden het leven gered, een aktie die door niemand is geëvenaard in deze duistere periode van de Europese geschiedenis. (Oskar Schindler redde bijna 1.200 Joden met zijn lijst.)

 

 

Bespreking van - en kritiek op of kanttekeningen bij - deze fundamenten van Israël kan een interessant wetenschappelijk discours opleveren, dat onze inzichten in de geschiedenis en de menselijke verhoudingen vooruit kan helpen. In de praktijk worden ze echter vooral misbruikt als politiek wapen om Israël aan te vallen en te delegitimeren.

 

We zijn inmiddels al lang en breed aanbeland bij een ander (of hetzelfde, maar dan openlijker?) wapen dat wordt ingezet tegen Israël: onvervalst antisemitisme. De populariteit van Mein Kampf, de Protocollen van de Wijzen van Zion, eindeloze reeksen van antisemitische cartoons, films en andere publicaties in de Arabische wereld, wordt door de progressieve Westerlingen doorgaans simpelweg genegeerd of anders vergoeilijkt als een spijtig maar begrijpelijk gevolg van Israëls misdadige optreden, evenals uitingen van antisemitisme door allochtonen in het Westen. Hoezo 'blaming the victim'?

 

Door Israël overmatig van misdaden tegen de Arabieren te beschuldigen, en dit als een fundament van de 'exclusivistische' Zionistische ideologie (sommigen voeren het zelf terug op een religieus Joods superioriteitsgevoel) te bestempelen, tracht men de Joodse staat als strijdig met het internationaal en humanitair recht te delegitimeren. De Joden zijn nooit veilig geweest als onderdanen van andere staten, maar ze mogen ook geen eigen staat hebben waarin ze zichzelf kunnen verdedigen. Als dat geen antisemitisme is, wat dan wel...?

 

Arabieren en Westerse anti-Zionisten beweren tenslotte gemakkelijk dat voor de komst van het Zionisme de Joden altijd vreedzaam en gelijkwaardig konden leven in de Arabische wereld, en dat hun oude dhimmi status een aflopende zaak was. Deze beweringen ontberen historisch inzicht. Tussen het religieuze antisemitisme in het oude Europa en in de islamitische wereld zat geen principieel maar hoogstens een gradueel verschil, en het 'moderne' Europese antisemitisme zou óók in de islamitische wereld zijn nagevolgd als er geen Zionisme en Israël waren geweest. De opkomst van de moderniteit, industrialisatie, globalisering en nieuwe seculiere en wetenschappelijke ideeën, zorgen wetmatig voor onrust, angst en twijfel, reacties die een zondebok zoeken, en de Joden zijn historisch een 'geliefde' zondebok gebleken.

 

 

Wouter

 

Namenwand voor de 110.000 gedeporteerde Nazi slachtoffers

Hieronder een campagne van het Nederlands Auschwitz Comité. Helaas staat niet vermeld wanneer de campagne precies is begonnen en hoeveel handtekeningen er al binnen zijn. Even googelen leert dat er op 2 juli 2007 over in de pers werd bericht. Dat was mij destijds ontgaan, dus wat hernieuwde aandacht kan geen kwaad.

 

 

Wouter

__________________________________________

N A M E N W A N D

Deze website is bedoeld om steunbetuigingen te verwerven waarmee het Nederlands Auschwitz Comité - initiatiefnemer van dit project - diverse instanties kan benaderen ten einde fondsen te werven, met als doel de namenwand in Nederland gerealiseerd te krijgen.

ontwerp: Victor Levie
foto: Joost Guntenaar

"Vergeten zijn ze niet en nooit zullen zij vergeten worden…"

Namenwand voor alle 110.000 vanuit Nederland gedeporteerde slachtoffers van de Nazi concentratiekampen zonder graf

Initiatief Nederlands Auschwitz Comité

Het Nederlands Auschwitz Comité heeft het initiatief genomen tot het realiseren van een namenwand ter herdenking van alle 110.000 slachtoffers zonder graf, die vanuit Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nazi concentratiekampen zijn vermoord.

Op deze namenwand moeten de namen komen van alle slachtoffers die vanuit Nederland gedeporteerd zijn en vanuit verschillende achtergronden in de concentratiekampen terecht zijn gekomen: uit het verzet, vanwege een politieke overtuiging en rechtstreeks door de massale vervolging van Joden en Sinti en Roma. Dus alle mensen die vanuit Nederland tussen 1940 en 1945 in de Nazi concentratiekampen om het leven zijn gebracht.

Een wand met slachtoffernamen zal zo op indrukwekkende wijze kunnen uitdrukken wat de moord op 110.000 maal één mens voor ons allen betekent. Hiermee krijgen al deze slachtoffers alsnog een waardige en tastbare plaats in onze samenleving.

Wertheimpark

De plek waar wij een dergelijke namenwand graag zouden zien verrijzen is het Wertheimpark in Amsterdam. In dit gedeelte van de stad zijn tal van plaatsen die in de herinnering aan en de herdenking van de oorlog een rol spelen, zoals het Nationaal Auschwitz Monument in het park zelf, het Verzetsmuseum, de Hollandsche Schouwburg en de Dokwerker.

Hieronder kunt u de steunbetuiging tekenen

U steunt daarmee het Nederlands Auschwitz Comité in hun initiatief de namenwand in Nederland gerealiseerd te krijgen. De door u verstrekte gegevens zullen uitsluitend worden gebruikt voor het op deze website beschreven doel. Uw gegevens zullen niet worden bewaard of gebruikt voor andere doeleinden.

teken de steunbetuiging

Israël en Palestina: Na 60 jaar twee staten?

Onderstaande opiniestuk heb ik eind november naar het Limburgs Dagblad gestuurd n.a.v. de 60^ste jaardag van het aannemen door de Verenigde Naties van de delingsresolutie van het mandaatgebied Palestina op 29 november 1947. Het werd helaas niet geplaatst. Ratna en ik stuurden rond die tijd verschillende artikelen naar dagbladen, en we namen af en toe een zinnetje van elkaar over; vandaar dat enkele formuleringen mogelijk bekend voorkomen.

 

Wouter

________________________

 

Na 60 jaar twee staten?

 

Het is nu 110 jaar na het eerste Zionistische congres, 90 jaar nadat de Britten Jeruzalem binnentrokken en de Zionisten daar een 'Joods thuis' beloofden, 85 jaar nadat de Volkenbond die belofte bekrachtigde, 70 jaar nadat de Britten een eerste deling voorstelden die in een Joodse mini-staat voorzag, 60 jaar nadat de VN een delingsresolutie aannam voor een Joodse en een Arabische staat van ongeveer gelijke grootte, 40 jaar nadat Israël ook het resterende gebied bezette, en 20 jaar na het uitbreken van de eerste intifada.

 

Een constante in deze ontwikkeling is dat de Zionisten zich pragmatisch opstelden om hun doel te bereiken. Dat doel was allereerst Joodse zelfbeschikking. Daartoe werden in de begintijd zelfs andere locaties dan het huidige Israël overwogen, daartoe werd genoegen genomen met een vage omschrijving als 'Joods nationaal thuis', daartoe werd zelfs het voorstel van een mini-staat (tandenknarsend) aanvaard, en eveneens de VN resolutie die Jeruzalem en vele andere plaatsen uit de Joodse geschiedenis en religie buiten het grondgebied van Israël liet vallen. Na de eerste intifada groeide langzaam ook het besef dat men deze gebieden tenminste voor een groot deel weer moest opgeven om (eindelijk) tot vrede te komen.

 

Een andere constante was de Arabische afwijzing van elke vorm van Joodse soevereiniteit, ook van de mini-staat van 1937. Zelfs na de verpletterende nederlaag van 1967 wees men erkenning van en onderhandelingen met Israël af. Terwijl men militair telkens weer faalde, boekte men diplomatieke successen in de Verenigde Naties, waar Israël tot de Jood onder de naties werd gemaakt door een monsterverbond van islamitische en communistische staten en ex-koloniën.

 

30 Jaar geleden doorbrak de Egyptische president Sadat de gelederen en bezocht de Knesset om Israël vrede aan te bieden. Het kostte Egypte een jarenlange Arabische boycot en Sadat zijn leven. Toen ook de communistische steun wegviel, zocht de wegkwijnende PLO naar een diplomatieke weg, erkende Israël formeel en zwoer het geweld af, daarmee de weg vrijmakend voor het Oslo vredesproces. Arafat bleef echter tegen zijn achterban een ander verhaal houden, en steunde wanneer hem dat politiek van pas kwam ook het zelfmoordterrorisme tegen Israël en uiteindelijk de tweede intifada, die het Oslo-proces ten grave droeg. Ook Israël treft hier overigens blaam, omdat na de moord op Rabin geen regering meer serieuze pogingen ondernam om de nederzettingenbouw te bevriezen.

 

Na 7 jaar van geweld wordt nu geprobeerd het vredesproces nieuw leven in te blazen. Wat Bill Clinton niet lukte in 8 jaar, denkt president Bush in 1 jaar te bereiken: een vredesakkoord en een Palestijnse staat. Bush staat niet bekend om zijn realiteitszin, maar anderzijds is al veel voorwerk gedaan. De grote lijnen van het noodzakelijke compromis zijn bekend, en de vraag lijkt vooral wie van beide leiders het eerst over de brug komt, en of ze sterk genoeg staan om de eigen achterban mee te krijgen. Premier Olmert heeft al meermaals aangegeven dat de nederzettingen en zelfs Jeruzalem bespreekbaar zijn, maar de Palestijnen geven geen krimp als het gaat om het opgeven van het 'recht op terugkeer' van de Palestijnse vluchtelingen of het erkennen van Israël als Joodse staat, twee punten die nauw samenhangen.

 

Het hele idee van de delingsresolutie van 1947 was het vestigen van een Joodse en een Arabische staat, maar als Israël gedwongen wordt om miljoenen nakomelingen van de 700.000 Arabische vluchtelingen van weleer toe te laten, dan zijn er binnenkort 2 Arabische staten in het gebied.

De Arabieren, in Palestina en daarbuiten, zijn destijds de oorlog begonnen omdat ze geen Joodse staat duldden. Na de oprichting van Israël zijn minstens evenveel Joden uit Arabische landen verdreven of gevlucht, die allemaal een nieuw thuis hebben gevonden, de meesten in Israël. De Arabieren echter hebben de Palestijnse vluchtelingen generaties lang laten verkommeren in vluchtelingenkampen, en de droom in stand gehouden van terugkeer naar een thuis dat niet meer bestaat.

 

Men maakte een kardinale fout in 1947 door deling af te wijzen, maar nog steeds zijn Palestijnen en Arabieren die bereid zijn hun eigen aandeel in het conflict te erkennen, te tellen op de vingers van één hand. Als men nu eindelijk de woorden 'Joodse staat' over zijn lippen zou krijgen, zou dat wonderen doen in Israël, vergelijkbaar met de handreiking van Sadat in 1977.

 

Wouter Brassé, Sittard

 

Alarmfases verhoogd in Europa

Vanwege de aanhoudende dreiging van terroristische aanslagen door moslim extremisten hebben verschillende Europese landen hun alarmfases verhoogd!

De Nederlandse regering heeft echter laten weten hierin niet mee te zullen gaan. "Er is niets aan de hand dat een goed gesprek bij een kopje thee niet kan oplossen", aldus minister van cultuurrelativisme Ella Vogelaar.

 

 

Wouter ;-)!

______________________________________

 

 

ALERT LEVELS AT EU

 

 

The English are feeling the pinch in relation to recent terrorist threats and have raised their security level from "Miffed" to "Peeved." Soon, though,  security levels may be raised yet again to "Irritated" or even "A Bit Cross."  Londoners have not been "A Bit Cross" since the blitz in 1940 when tea supplies all but ran out. Terrorists have been re-categorized from "Tiresome" to a "Bloody Nuisance." The last time the British issued a "Bloody  Nuisance" warning level was during the great fire of 1666.

Also, the French government announced yesterday that it has raised its terror alert level from "Run" to "Hide." The only two higher levels in France are  "Surrender" and "Collaborate". The rise was precipitated by a recent fire that destroyed France's white flag factory, effectively  paralyzing the  country's military capability.

 

It's not only the English and French  that are on a heightened level of alert.

 

Italy has increased the alert level from "Shout Loudly and Excitedly" to "Elaborate Military  Posturing." Two more levels remain: "Ineffective Combat Operations" and "Change Sides."
  
The Germans also increased their alert state from "Disdainful Arrogance" to "Dress in Uniform and Sing Marching Songs." They also have two higher levels:  "Invade a Neighbor" and "Lose."
  
Belgians, on the other hand, are all on holiday as usual, and the only threat they are worried about is NATO pulling out of Brussels .
 
The Spanish are all excited to see their new submarines ready to deploy.  These beautifully designed subs have glass bottoms so the new Spanish navy can get a really good look at the old Spanish navy.

 

 

Source: http://www.mideastweb.org