Gaza: stop de genocide – Free Palestine?

 ~ door Wouter ~

Nu er ook in mijn stadje gedemonstreerd wordt voor Gaza c.q. tegen Israël, zal ik een poging moeten doen mijn positie te verwoorden. Ik ben namelijk  jarenlang samen met anderen actief geweest op internet over Israël-Palestina, om een genuanceerder beeld te geven van het Midden-Oosten conflict, maar meestal om het Israëlische perspectief te benadrukken tegenover vooral kritiek uit (radikaal-)linkse hoek. Uiteindelijk werden ook wij moedeloos van dit conflict zonder einde, waarvoor de enige oplossing – twee staten voor twee volken – steeds maar verder uit het zicht leek te verdwijnen.

Dood en verderf

Ik vind de oorlog in Gaza verschrikkelijk, uiteraard. Netanyahu en zijn extremistische coalitiepartners doen niet onder voor Poetin in hun minachting voor mensenlevens en het zaaien van dood en verderf; de zware bombardementen kregen aanvankelijk begrip van de Westerse bondgenoten en steun van een woedende en getraumatiseerde Israëlische bevolking na de massale moordpartijen van Hamas op 7 oktober 2023. Waarbij het lot van de Israëlische gijzelaars een extra pijnpunt is.

De ernst van de situatie in de Gazastrook, waaronder voedseltekorten en honger, het hoge dodental onder burgers en de vernietiging van talloze gebouwen, wordt veelvuldig ontkend door de Israëlische en veelal de pro-Israëlische kant. In Israëlische media wordt zeer weinig aandacht besteed aan de erbarmelijke toestand voor de Gazaanse bevolking, en in het Westen wordt de berichtgeving van de media gewantrouwd en vaak afgedaan als Hamas- of anti-Israël propaganda. (Wat me ook doet denken aan Palestijnen en Arabieren die de gruwelverhalen van 7 oktober niet geloofden en voor ‘zionistische propaganda’ hielden.)

Hoe betrouwbaar de berichtgeving is, is ook de vraag: er zijn geen buitenlandse journalisten in de Gazastrook, reportages komen van Palestijnse journalisten ter plekke, waarvan de betrouwbaarheid ter discussie kan staan. Sommigen blijken Hamasleden of -sympathisanten te zijn die een ‘PERS’-vest hebben aangetrokken, cijfers komen grotendeels van door Hamas gecontroleerde ministeries, en een jonge ‘gids’ in een BBC-documentaire bleek de zoon van een Hamascommandant te zijn.

Genocide

Intussen zijn steeds meer mensen – deskundigen en organisaties – gaan spreken van (dreigende) genocide op de bevolking van Gaza. Dit moet aanzetten tot actie tegen Israël om een eind te maken aan de voedselblokkades en aan de oorlog. Israëlhaters beschuldigen de Joodse staat al zo’n honderd jaar van genocide en etnische zuiveringen van de Palestijnen, hoewel de Palestijns-Arabische bevolking in al die tijd enorm is gegroeid.

Dit keer echter zijn een groeiend aantal deskundigen en organisaties het eens met die beladen term. Extremisten in Israël, waaronder enkele ministers in de regering, hebben met hun uitspraken dan ook voldoende aanleiding gegeven om ze te beschuldigen van de intentie om genocide, etnische zuivering en andere oorlogsmisdaden te plegen. In de praktijk zijn vooral de grootschalige vernietiging van gebouwen waaronder scholen, ziekenhuizen en andere essentiële infrastructuur en de veelvuldige blokkades van noodhulp, water en energie reden voor de beschuldigingen van genocide. Zelf vind ik genocide een term voor het systematisch uitmoorden van een bevolking, zoals bijvoorbeeld ISIS met de Jezidi’s deed, niet voor het langdurig en al dan niet gericht bombarderen en beschieten van een bevolking van ruim 2 miljoen mensen met 60.000 en meer doden tot gevolg waaronder duizenden terroristen, hoe triest dat ook is voor de vele onschuldige slachtoffers.

Hamas

Bij vermeldingen van het aantal doden in Gaza wordt nauwelijks gewezen op de verhouding tussen onschuldige burgers en ‘strijders’ die zich tussen de bevolking ophouden en daarvan deel uitmaken, volgens Israël het doelwit van alle aanvallen. Met bijna elke Hamasstrijder komen ook meerdere omstanders om, vaak gezinsleden of buren. Bij elke oorlog sterven ook onschuldigen, zeker als de ‘strijders’ zo vermengd zijn met de bevolking, en deze ook als menselijke schilden zouden gebruiken. De richtlijnen van het IDF zijn bij deze oorlog versoepeld qua hoeveel onschuldigen mogen omkomen bij een gerichte aanval op een Hamascommandant, waar intern bij de legerleiding ook veel kritiek en discussie over is. Een kwart tot hooguit een derde van de doden in Gaza zouden Hamasstrijders zijn.

Het vrijlaten van alle gijzelaars zou niet, zoals sommigen wel beweren, de oorlog beëindigen. Een langdurige wapenstilstand zoals na eerdere gevechten tussen Israël en Hamas is geen optie. Hamas weigert het bestaan van Israël te erkennen en Israël kan na 7 oktober niet langer tolereren dat Hamas in de Gazastrook regeert of daar überhaupt actief is. Hamas weigert overgave en kan uiteindelijk ook niet helemaal vernietigd worden. Volgens (ook Israëlische) deskundigen is er geen militair doel meer te behalen met voortzetting van de aanvallen. Natte dromen van extremisten over de verdrijving van alle Gazanen en het annexeren van de Gazastrook bij Israël zijn ook geen optie; geen enkele staat ter wereld zou dat accepteren en Israël zou waarschijnlijk een isolatie zoals Noord-Korea te wachten staan.

Verbanning van Hamas lijkt de enige overblijvende optie, zoals de PLO in de jaren ’80 uit Libanon werd verbannen. De Gazastrook zou weer onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit of een tijdelijk internationaal bestuur moeten komen. Een nieuwe Israëlische bezetting en regime zoals voor 2005 lijkt heilloos, en de plannen waarmee de regering Netanyahu nu bezig is zoals een ‘humanitaire stad’ bij Rafah (soort van concentratiekamp in de praktijk) zullen evenmin gebeuren als de 'Rivièra van het Midden-Oosten' waarover Trump fantaseert.

Twee vlaggen

De oorlog had na de wapenstilstand van dit voorjaar niet hervat mogen worden, daarover zijn de meeste waarnemers en deskundigen – ook in Israël – het eens. Een tijdelijk wapenembargo (maar niet voor defensieve wapens zoals Iron Dome) en eventueel opschorten van het associatieverdrag met Israël zijn maatregelen die ik in deze omstandigheden acceptabel acht om Netanyahu onder druk te zetten, maar met pijn in het hart, want ik ben altijd tegen het boycotten van Israël geweest. De Joden en hun staat zijn de afgelopen eeuw al continu het doelwit van boycots geweest, door de nazi’s, Arabische landen en radicale activisten.

Maar ertegen demonstreren kan ik niet in de huidige context. Ik kan en wil alleen deelnemen aan een demonstratie waarbij twee vlaggen welkom zijn: de Israëlische en de Palestijnse, want de kern en de oplossing van het hele conflict blijft dat twee groepen mensen, twee volken soevereiniteit eisen over grotendeels hetzelfde gebied. Bovendien wil ik zoveel mogelijk afstand houden van Hamasfans en Israëlhaters, die rijkelijk vertegenwoordigd zijn in de protesten.

Free Palestine

‘Free Palestine’, en ‘From the river to the sea’, het roept bij mij alleen scepsis op. De tweede leus valt moeilijk anders uit te leggen dan als een oproep om Israël te vernietigen. De eerste klinkt hol, als je bekijkt wat alle bevrijdingsbewegingen in de laatste decennia hebben opgeleverd. We juichten toen Eritrea onafhankelijk werd, waren blij toen Zuid-Soedan onafhankelijk werd, en waren hoopvol over de Arabische Lente, maar er heerst nog steeds oorlog, onderdrukking en dictatuur in de hele regio. Moeten de Palestijnen van de Israëlische overheersing bevrijd, of ook van de terreur van Hamas, van de corruptie van de PA? Is er een vrij Palestina met een werkende democratie voor te stellen? Iets als de huidige Palestijnse Autoriteit is waarschijnlijk het hoogst haalbare qua bestuursvorm, met dan een robuuster staatsapparaat en volle zeggenschap over een aaneengesloten grondgebied. Vrij van Israëlische controles en beperkingen, maar met een veiligheidsdienst die extremisten onder de duim kan houden en nieuwe conflicten met Israël kan voorkomen.

 

Complotten van 'zionisten' en Joden

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/09/04/complotten-van-zionisten-en-joden/  

Opinie: Wordt wereld door zionisten geregeerd, of toch door Joden?

Wouter Brassé & Ratna Pelle: 04-09-2014 13:33 uur | The Post Online

De recente Gaza-oorlog bracht in Nederland weer aan het licht hoe wijd verbreid het complotdenken en het antisemitisme is binnen de islamitische gemeenschap, al blijf je hopen dat het zich beperkt tot een kleine minderheid. Aloude anti-Joodse opvattingen uit de islam vermengden zich in de 20ste eeuw met uit Europa overwaaiend ‘modern’ antisemitisme, waarin de Joden een machtige samenzwering zouden vormen die achter de schermen de wereld beheerst.Wat het nieuws haalde lijkt het topje van een ijsberg: de tweet van ambtenaar Yasmina Haifi, die IS een zionistisch complot noemde, die van voetballer Khalid Sinouh dat het CIDI een criminele organisatie is en pro-apartheid; daarnaast de excessen op de Gaza demonstraties. Diverse ministers en burgemeesters hadden het druk een en ander te veroordelen en maatregelen aan te kondigen, en ook de twee koepels van moskeeën in Nederland veroordeelden de antisemitische incidenten.

Rapper Appa

Met name Haifi’s tweet en een pro-IS demonstratie werden hoog opgenomen, maar rond de extremistische sprekers op de diverse Gaza demonstraties bleef het rustig. Zij werden op enkele websites gehekeld, maar kregen geen kritiek van overheidswege, van de organisatoren of de gevestigde media.

Rapper Appa en een sympathisant van Haifi die een facebookpagina had opgezet om haar te steunen, werden zelfs aan het woord gelaten in enkele kranten om hun extreme uitlatingen te verdedigen. De ombudsman van NRC erkende achteraf dat die Haifi-verdediger toch wat te extreem was, dit echter niet vanwege de idee dat de zionisten achter IS zitten, maar omdat hij tevens op Twitter suggereerde dat ze achter het neerhalen van de MH17 zaten.

De uitspraken van Appa zouden slechts ‘op het randje van opruiing’ zijn, aldus een artikel dat in vele regionale dagbladen verscheen. Gelardeerd met scheldpartijen (‘Esther Stinkvoet, je bent een smerig mens, een akelige heks’, ‘fuck de zionisten, fuck de Talmoed’), schetste Appa meermaals in opruiende bewoordingen een beeld van een internationale zionistische lobby die de westerse regeringen en bedrijven in zijn macht heeft en roept op hen te bevechten.

In Den Haag zei hij bijvoorbeeld dat de Palestijnen “vechten tegen een vijand die wereldwijd zo veel macht heeft op de allerhoogste niveaus, dat de grootste politieke figuren zich niet durven uit te spreken tegen deze onmenselijke behandeling van het Palestijnse volk. Sterker nog, het is een vijand die zo machtig is dat deze wereldleiders zelfs hun steun betuigen als er een armzalig gemaakt raketje over een muur van bezetting en onmenselijkheid vliegt. Deze vijand heeft een naam: Zionisme. (…) Deze vijand beheerst media en politici.”

In Amsterdam raasde hij: “Antisemitisme is de grootste troefkaart van deze smerige achterbakse laffe en hypocriete zionistische lobby met het CIDI voorop”.

Protocollen van de wijzen van Zion

Appa en zijn geestverwanten ontkennen antisemitisch te zijn; Appa heeft nu zelfs een foto van een Joods en een Arabisch jongetje als profielfoto genomen op Twitter. De sinistere lobby waartegen hij fulmineert is echter een bekend antisemitisch thema, gebaseerd op de vervalste ‘Protocollen van de Wijzen van Zion’ uit 1905, dat de plannen voor een Joodse wereldsamenzwering zou onthullen. Het handvest van het door Appa geprezen Hamas citeert hier veelvuldig uit, en houdt de Joden verantwoordelijk voor de Franse Revolutie, beide wereldoorlogen en tal van andere oorlogen, om daarmee hun macht te vergroten: “Met hun geld waren ze in staat om imperialistische landen te controleren en ze aan te zetten om vele landen te koloniseren en ze in staat te stellen hun hulpbronnen te exploiteren en daar verderf te zaaien.”

Dergelijke complottheorieën over Joodse almacht zijn wijd verbreid in de Arabische wereld. Dat nu voor Joden zionisten is ingevuld doet niks af aan het antisemitische karakter van dergelijke ideeën. Zionisten zijn alle Joden (en volgens sommigen ook niet-Joden) die Israëls bestaan steunen en vinden dat de Joden als volk recht hebben op zelfbeschikking. Het heeft niks met links of rechts, met apartheid of racisme te maken. Amos Oz en Yossi Beilin zijn evengoed zionist als Lieberman of Feiglin.

‘Goede’ en ‘slechte’ Joden

Om hun antisemitische ideeën aan de man te brengen, wordt vaak onderscheid gemaakt tussen de ‘goede’ en de ‘slechte’ Jood. De goede Jood verzet zich samen met de Palestijnen en hun sympathisanten tegen Israël. En omdat men wel met de ‘goede Joden’ wil samenwerken, kan onmogelijk van antisemitisme sprake zijn. Dat is zoiets als het racisme van de slavernij ontkennen omdat er ook slavenhandel werd bedreven door zwarten.

Appa was niet de enige extremistische spreker. De beruchte Belg-Libanees Abu Jahjah sprak in Amsterdam. Hij onderschreef de woorden van Appa volledig, en stelde dat als Europa een Joodse staat zo belangrijk vindt, we maar een stukje van Duitsland aan ze hadden moeten geven.

Joop.nl

De journalist Al Jabari, die geregeld op de Vara-website Joop.nl schrijft, had naast de dreigementen aan de zionisten en het CIDI ook een boodschap voor heel Nederland: “Nederland wordt een ruïne, als we geen gerechtigheid krijgen”, bezwoer hij. Hij liet zijn toehoorders een vuist in de lucht steken en scanderen: “Ik kom in opstand!”

De uitspraken van Haifi, Appa, Jabari, Abu Jahjah en Sinouh staan niet op zichzelf. Het zijn geen uitglijders van mensen die het eigenlijk niet zo bedoelen. Zij staan achter hun uitspraken. Bovendien krijgen ze, soms massaal, steun uit moslimhoek. Daarbij gaat het juist om mensen die wel kansen hebben gekregen, wel geïntegreerd zijn en een goed netwerk hebben.

Groenlinksers

Zelfs Tofik Dibi schreef onlangs dat hij is geradicaliseerd, en dat hij wel begrip kon opbrengen voor mensen die de Joden haten en de Joodse gemeenschap zelf verantwoordelijk houden voor het gegroeide antisemitisme. Ook toonde hij begrip voor Hamas en haar manier van oorlogvoeren. Hij schreef dat veel mensen “dezelfde gedachten voelden opborrelen”.

Onlangs stuitten we op een minder bekende ex-GroenLinkser die nog sterker is geradicaliseerd, en op de facebookpagina van de Volkskrant schreef: “Jammer dat Hitler zijn karweitje niet heeft afgemaakt” en “wij wachten op de wederkerigheid van Hitler”. Ook sprak hij van “Gazacaust”.

Verkapte vorm van antisemitisme

De demonstraties waar Appa en anderen spraken werden deels georganiseerd of ondersteund door het Nederlands Palestina Komitee, de SP (die in Amsterdam uiteindelijk afhaakte), Een Ander Joods Geluid en de AbvaKabo Palestina werkgroep. Geen hiervan heeft zich achteraf gedistantieerd van deze sprekers en uitspraken.

Op initiatief van het CIDI is door een aantal politici en andere bekende Nederlanders begin augustus een verklaring ondertekend tegen Jodenhaat, maar velen schijnen nog niet te doorzien dat de waanideeën over zionistische almacht meestal een verkapte vorm van antisemitisme zijn.

Ratna Pelle en Wouter Brassé zijn medewerksters van de website Israel-Palestina.Info.

 

Partners voor vrede?

 

 

Partners voor vrede?

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/02/03/partners-voor-vrede/ 

~ door Wouter ~ 

De vredesonderhandelingen tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit slepen zich moeizaam voort naar een einde dat volgens de meeste commentatoren een fiasco zal inhouden. En geef ze eens ongelijk. Het akkoord dat er komende april zou moeten liggen, wordt steeds meer gekarakteriseerd als een 'raamwerk akkoord'. Een raamwerk voor verdere onderhandelingen of voor een definitieve overeenkomst? Waarschijnlijk hoogstens het eerste, want over vrijwel niets lijkt men het nog eens te zijn.

De Palestijnen hebben sinds 1988 c.q. 1993 alleen nog toegegeven dat er een beperkte gebiedsruil zou kunnen plaatsvinden voor een deel van de nederzettingenblokken rond Jeruzalem. Het erkennen van Israel als Joodse staat (het hele idee van het VN-delingsplan uit 1947, en van de twee-staten-oplossing überhaupt) lijkt onbespreekbaar, evenals het tegemoet komen aan Israelische veiligheidszorgen (die zouden de Palestijnse soevereiniteit inperken) of het afzien van het vermeende 'recht op terugkeer'. Toen Abbas eens voorzichtig aangaf dat hij niet per se behoefte had om zich weer in zijn geboorteplaats Safed te vestigen, moest dit snel worden gerepareerd door zijn woordvoerder: natuurlijk bleef het recht op terugkeer onvervreemdbaar!

De Palestijnen weten dondersgoed dat hun eisen voor Israel onaanvaardbaar zijn, en het lijkt dan ook evident dat ze maar om twee redenen nog aan de onderhandelingstafel zitten: het vrij krijgen van Palestijnse gevangenen en het waarborgen van de bergen aan Westers steungeld.

Ook voor de meerderheid in de Israelische coalitie moet duidelijk zijn dat er geen akkoord zal komen op deze manier. Jewish Home, Yisrael Beiteinu en grote delen van de Likoed zijn niet te bewegen tot enig acceptabel compromis, en leven in de illusie dat het nederzettingenbeleid gestaag kan worden voortgezet, en de Palestijnse eisen en de wereldopinie eindeloos kunnen blijven worden getrotseerd. Sommige rechtse Israeli's en hun buitenboordmotors voeren zelfs campagne om Judea en Samaria geheel of gedeeltelijk te laten annexeren door Israel.

Netanyahu zelf zit een groot spagaat: tussen zijn eigen achterban en rechtse coalitiepartners, die geen enkele echte concessie willen, en de buitenwereld (waaronder VS en EU) die flinke concessies en een vredesakkoord eisen. Sommigen ter rechterzijde opperen om de Westerse betrekkingen maar te verruilen voor handel met en steun van Rusland, China, India en andere Aziatische staten, die niet zo moeilijk zouden doen over de Palestijnse kwestie en wat daaromheen zit. Dat zal niet zo makkelijk gaan als men denkt: China en India zijn lid van het Aziatische VN-blok met Israels vijanden, en zitten als opkomende economieën ook verlegen om grondstoffen als olie, terwijl ze veel minder zullen betalen voor Israelische producten dan Europa doet. Ook van Rusland is weinig heil te verwachten op dit gebied. Rusland en China houden tevens Israels aartsvijanden Iran en Syrie al jaren de hand boven het hoofd.

Binnen de Israelische coalitie zijn er ook andere geluiden: Livni denkt dat -als Netanyahu haar maar de kans geeft een akkoord te sluiten- er een meerderheid van de Israelische bevolking achter zal staan. Lapid heeft gisteren de geldkraan naar de nederzettingen dichtgedraaid (onder het mom van misbruik van gelden), en spreekt zich sinds december duidelijker uit voor vooruitgang in de onderhandelingen. Veel illusies over de betrouwbaarheid van de Palestijnen heeft hij niet, maar de twee-staten-oplossing acht hij urgent, voor Israels eigen belangen. Zelfs Lieberman verraste vriend en vijand met zijn enthousiaste reacties op de inspanningen van John Kerry. Hij lijkt echt in te zijn voor een akkoord, maar zijn voorwaarde: de 'Arabische driehoek' in Israel over te hevelen naar de Palestijnse staat, zal waarschijnlijk geen kans maken. Bovendien laat hij na erbij te zeggen dat een noodzakelijke consequentie toch ook zal moeten zijn om de meeste nederzettingen in de Westoever te ontruimen.

Volgens tegenstanders jaagt het vredeskamp een gevaarlijke illusie na, door te geloven dat een echte vrede met de Arabieren mogelijk is. Het doel van het zionisme is echter altijd geweest een internationaal erkende Joodse staat die in vrede leeft met haar buren. Het alternatief is een verdere verslechtering van de verhoudingen en op termijn het einde van Israel (zie onderaan dit artikel). Het geduld van Israels bondgenoten in het Westen dreigt op te raken als men niet duidelijk maakt ver te willen gaan om concessies te doen voor vrede, zelfs als de Palestijnen dat niet doen. Zo accepteerde men in 1947 het delingsplan, al was het kansloos, en in 2000 de Clinton voorstellen, al wees Arafat ze af.

Al met al zou er een redelijke basis in Israel kunnen zijn voor een akkoord, deels binnen de coalitie en daarbuiten. De kans lijkt echter klein dat Netanyahu het zover laat komen, nog los van (of mede vanwege) de ontoegeeflijkheid aan Palestijnse zijde. Hij steunt te zwaar op zijn rechtse achterban, en mist het lef en het kaliber van Sharon om daarvan los te breken en een substantieel deel van zijn partijleden en kiezers mee te krijgen. Met het steeds weer laten goedkeuren van bouwplannen over de Groene Lijn vermindert hij de kansen voor het vredesoverleg. In Davos verklaarde hij zelfs onlangs op een persconferentie dat hij niet van plan was enige nederzetting te gaan ontruimen:

"I have no intention of evacuating any settlement or uprooting any Israelis," Netanyahu said in Hebrew during a briefing for Israeli journalists on the nine-month negotiating cycle, which ends in April.
His statement, which runs counter to the assumption that a final-status agreement would involve the evacuation of settlements, was not republished by the Prime Minister's Office.
An Israeli official cautioned on Saturday night not to equate territorial concessions Israel might make to the Palestinians with statements about settlement evacuations.
Netanyahu is "against uprooting settlements, but irrespective of where the final borders are going to be.
He thinks Jews should be allowed to live in a future Palestinian state," the official said.

In een interview dat hij ook in Davos gaf, zei hij daarentegen:

"We will have peace because we need peace and we want peace. We have suffered from not having peace," he said.
But he cautioned that there were three partners in the tango toward peace. He was certain of two of them, Israel and the US.
"Do we have a third? We'll find out soon," Netanyahu said.

Gezien zijn persconferentie valt ook te twijfelen aan de vredesbereidheid van hemzelf. Zoals Israel als soevereine staat haar eigen immigratiepolitiek kan bepalen, kan niet van de Palestijnen verwacht worden dat ze meer dan honderdduizend Israeli's in hun midden accepteren en beschermen, die zich daar in de laatste decennia tegen hun wil hebben gevestigd.

Overigens, in het hypothetische geval dat de Palestijnen dit toch zouden accepteren, zouden de meeste kolonisten uit eigen beweging naar Israel terugkeren. Een minderheid die niet zionistisch-nationalistisch is maar wel religieus verknocht aan de heilige grond, zou vreedzaam met de Palestijnen willen blijven samenleven. Duizenden Joodse extremisten zouden zich echter verzetten tegen de Palestijnse heerschappij en zorgen voor een desastreuze voortduring van het conflict. Ook zouden Palestijnse extremisten hen blijven aanvallen. Het probleem van de islamisten van Hamas en Islamitische Jihad, die zich lang niet allemaal bij een vredesakkoord zullen neerleggen, is al groot genoeg zonder hen een makkelijk doelwit binnen de Palestijnse staat te geven.

Bij de vrede met Egypte en bij de Oslo Akkoorden was er een sterke Israelische vredesbeweging die de verdragen ondersteunde en erop aandrong. Nu overheersen scepsis en apathie, gevoed door het Palestijnse geweld in het afgelopen decennium en het uitblijven van Palestijnse vredesgebaren. Intern zal Netanyahu daarom makkelijk kunnen wegkomen met het laten mislukken van de vredesonderhandelingen. Ari Shavit schildert echter het einde van het zionisme als enige alternatief voor het einde van het nederzettingenbeleid. Michael Oren ziet als enige alternatief nog eenzijdige terugtrekking uit de Westoever, een recept dat na Gaza geheel in diskrediet raakte.

 

---

Mijn eerdere commentaren over het vredesoverleg:

• April 2013: John Kerry en de grenzen van Israel en Palestina
• Mei 2013: Krijgt John Kerry de Palestijnen in beweging?
• September 2013: De laatste kans voor Oslo?

 

Twee staten zonder oplossing

 

Ik heb eindelijk weer eens een (redactioneel) commentaar geschreven voor Israel-Palestina.Info:

 

 

Twee staten zonder oplossing

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/12/02/twee-staten-zonder-oplossing/

door Wouter

Sinds donderdagavond schijnt de wereld een staat rijker te zijn. Een ruime meerderheid in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties gunde de Palestijnen de status van 'waarnemende niet-lid staat'. Al eerder was de staat Palestina door meer dan tweederde van de afzonderlijke landen erkend.

Volgens sommige commentaren is deze erkenning slechts van symbolisch belang, volgens anderen kan Palestina nu Israel voor het ICC aanklagen, staat het sterker in vredesonderhandelingen, en/of sterkt het het politieke prestige van de PA en Abbas tegenover Hamas en andere rivalen.

Hoe dit ook zij, symbolisch belang kan een groot belang zijn. De delingsresolutie van de VN in 1947 was ook symbolisch, immers werd zij door de Arabieren in en buiten Palestina verworpen, had zij feitelijk geen bindende kracht in het internationale recht, en ondernam de VN buiten bemiddelingspogingen, nieuwe resoluties en een wapenembargo geen akties om het delingsplan af te dwingen bij de inmiddels strijdende partijen. Men stelde vanwege het Arabische verzet zelfs voor dat Israel toch genoegen zou nemen met een veel kleiner grondgebied dan volgens het delingsplan, of dat ze haar onafhankelijkheidsverklaring zou opschorten. Israel gebruikte echter met succes de delingsresolutie als basis voor de erkenning van haar bestaansrecht, vocht tegen de Arabieren voor haar grondgebied, en won in 1949 het lidmaatschap van de Verenigde Naties.

De Palestijnse route naar Palestina

VN-bemiddelaar Bernadotte klaagde intussen in 1948 dat de Arabieren in Palestina nauwelijks nationale aspiraties hadden; ze wilden alleen niet in een Joodse staat leven, en hadden geen probleem met aansluiting bij bv. Jordanië. Niemand maakte zich dan ook echt druk toen Jordanië en Egypte de door hun veroverde gebieden bleven controleren, en de aanvankelijk hiertoe opgezette Palestijnse marionettenregeringen werden na verloop van tijd geruisloos opgeheven, waarbij Jordanië haar deel officieel annexeerde. Alle Palestijnse verzetsbewegingen c.q. terreurgroepen vielen dan ook alleen het Israëlische gebied aan, niet de delen die door Arabische landen werden gecontroleerd.

Pas toen Israel in 1967 de gebieden op Jordanië en Egypte veroverde, won de PLO internationale erkenning door de Palestijnen als volk voor te stellen, dat onder deze bezetting gebukt ging en recht moest krijgen op nationale onafhankelijkheid. In 1974 ontstond het PLO-stappenplan om indien nodig eerst haar gezag te vestigen in (delen van) de in 1967 bezette gebieden om op termijn 'heel Palestina te bevrijden'. Ondanks dit expliciete einddoel, werd de PLO hierna als Palestijnse vertegenwoordiging toegelaten tot de Verenigde Naties met waarnemerstatus, en werden diverse VN-instellingen opgericht om de Palestijnse zaak te bepleiten. Het 'recht op terugkeer' van alle Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen (een Palestijnse interpretatie van VN-resolutie 194, die men echter pas in 1991 expliciet erkende) werd intussen als essentieel onderdeel gezien om Israel langs niet-militaire weg te kunnen verslaan.

In 1988 riep de PLO vanuit Tunesië de onafhankelijkheid van Palestina uit, waarna de VN-waarnemer niet meer als PLO maar als 'Palestina' werd aangeduid. In aanvullende verklaringen werd duidelijk gemaakt dat men hierbij ook de staat Israel erkende, waarmee de PLO een gesprekspartner kon worden voor de VS en uiteindelijk ook voor Israel, dat enkele jaren later geheime onderhandelingen ermee startte. In 1993 erkende Arafat middels een brief aan Rabin expliciet het bestaansrecht van Israel, en begonnen officiële vredesbesprekingen. Dat deze vastliepen is beide partijen aan te rekenen, en in het bijzonder extremisten aan beide kanten die het vredesproces ondermijnden, en de onderhandelingsruimte te klein maakten om het eens te kunnen worden.

Nadat het vredesproces al jaren niet vooruit te branden is, koos Abbas dus voor deze statusverhoging via de VN. In zijn speech voor de VN zaten een berg lelijke woorden en beschuldigingen richting Israel, bepaald geen uitgestoken hand voor hervatting van het vredesoverleg. Ook geen woord van spijt overigens, dat de Palestijnen niet 65 jaar eerder het delingsplan hadden geaccepteerd, waardoor ze toen al een eigen staat hadden kunnen krijgen en een lange periode van conflict en ellende aan hen voorbij zou zijn gegaan.

Compromissen en gebaren voor vrede

Het conflict duurt inderdaad al veel te lang, en de Palestijnen is hun staat zeker gegund, maar de problemen blijven vooralsnog onopgelost. Israel zal zich niet zonder Palestijnse compromissen en een definitieve vredesregeling terugtrekken uit het gebied, en de Israelische controle belemmert de ontwikkeling van de Palestijnse economie en instituties aanzienlijk. Daarbuiten is er de strijd met Hamas, de corruptie en de afhankelijkheid van donorgelden. En niet te vergeten het onopgeloste vluchtelingenprobleem, waaraan de Palestijnse Autoriteit al die jaren heeft geweigerd iets te doen – nog steeds in de hoop met het 'recht op terugkeer' Israels bestaan te kunnen ondermijnen. Abbas' eigen legitimiteit is intussen twijfelachtig, daar zijn termijn als gekozen president allang is verstreken, evenals de termijn van het Palestijnse parlement. De Palestijnse Autoriteit zelf was gestoeld op de Oslo Akkoorden, en de gang naar de VN vormt feitelijk een schending daarvan. Israel heeft daarom ook al gedreigd zich niet meer gebonden te achten aan de Oslo-afspraken.

Het vredesproces lijkt voorlopig geen kans van slagen te hebben, omdat beide partijen niet tot grootse gebaren in staat zijn die het vertrouwen kunnen wekken om de andere kant over de streep te trekken. Als Abbas het recht op terugkeer opgeeft zal niet alleen Hamas dat torpederen maar ook Fatahs eigen achterban zal rebelleren. Als Netanyahu instemt met een deling van Jeruzalem zullen niet alleen de rechtse coalitiepartners opstappen maar zal ook zijn Likoed-achterban hem laten vallen. De opiniepeilingen voor de aanstaande Israelische verkiezingen laten vooralsnog geen meerderheid zien voor een coalitie die tot verdergaande compromissen in staat is (Barak en Olmert, de twee premiers die een deling van Jeruzalem voorstelden aan de Palestijnen, zaten toen beiden aan het eind van hun termijn). Aan Palestijnse kant durft vrijwel geen politicus openlijk afstand te doen van het recht op terugkeer.
Toen Abbas dit onlangs suggereerde in een interview voor de Israelische tv, volgden woedende reacties en moest dit snel worden rechtgebreid, evenals eerder bij de "Pali-Leaks" gebeurde. Aan beide kanten is weinig werk gemaakt om de bevolking voor zulke compromissen voor te bereiden.

De geschiedenis zal uitwijzen hoe groot het symbolische belang was van de statusverhoging van Palestina. Het zou vergelijkbaar kunnen blijken met bijvoorbeeld de Balfour Verklaring voor de Joodse staat. Als het conflict echter onopgelost blijft en Palestina geen souvereine staat wordt, zal het vergelijkbaar zijn met de staat die Napoleon in 1799 aan de Joden aanbood.

VN probleem of oplossing?

De Verenigde Naties lijken vooralsnog meer deel van het probleem dan van een oplossing te zijn. Ze hebben sinds midden jaren '70 (gelijk met de toelating van de PLO) Israel continu veroordeeld, gedemoniseerd en meer dan eens gedelegitimeerd. Meer dan 30 leden van de VN erkennen tot vandaag nog steeds niet hun mede VN-lidstaat Israel als staat; staten die wel Palestina hebben erkend. Zij weren Israel ook al sinds het begin uit het regionale blok van Azië, waardoor het niet volwaardig kan deelnemen aan alle VN-onderdelen. Een groots gebaar van de Arabische staten zou kunnen helpen de impasse te doorbreken. Ze zouden eindelijk de Joodse staat kunnen erkennen en toelaten tot het Aziatische blok. En er normale betrekkingen mee aangaan, vooruitlopend op een vredesakkoord tussen Israel en de Palestijnen. Obama heeft hen daartoe trachten te bewegen aan het begin van zijn presidentschap, maar de Arabieren gaven geen krimp.

Kan de VN zelf iets doen aan de impasse? De VN Veiligheidsraad kan met bindende resoluties internationaal recht scheppen, en als ze het intern eens kan worden (een groot 'als') eerdere resoluties verduidelijken of aanpassen. Belangrijk zou vooral zijn om aan de Palestijnen duidelijk te maken dat er geen 'onvervreemdbaar recht op terugkeer' bestaat voor de vluchtelingen van 65 jaar geleden en hun nakomelingen. En verder zou het mogelijk een Salomonsoordeel over Jeruzalem kunnen vellen. Israel wordt immers steeds weer veroordeeld voor de annexatie van Oost-Jeruzalem en het wijzigen van de status van de stad, maar de juridische status van Jeruzalem is eigenlijk in limbo. Formeel heeft de VN nooit een ander standpunt bepaald dan dat van de delingsresolutie uit 1947, die van Jeruzalem en omgeving (tot en met Bethlehem!) een apart gebied onder internationaal bestuur zou maken. Een nieuw en realistisch standpunt van de Veiligheidsraad inzake Jeruzalem (inclusief de begrenzing hiervan) zou kunnen helpen de onderhandelingen weer op de rails te krijgen.

 

Na 64 jaar is bestaan Israël nog omstreden

 

Eindelijk eens een goed redaktioneel commentaar over het Israelisch-Arabische conflict; daarvoor moeten we tegenwoordig blijkbaar naar Friesland! 

Toeval of niet, afgelopen weekend waren we in Sneek... 

 

Wouter

______________

 

Hoofdartikel

woensdag, 16 mei 2012

http://www.frieschdagblad.nl/index.asp?artID=59821

 

Na 64 jaar is bestaan Israël nog omstreden

 

Het was gisteren een onrustige dag in Israël en in de Palestijnse gebieden. Palestijnen en Arabische Israëli's gingen de straat op om te demonstreren vanwege de herdenking van de stichting van de staat Israël in 1948, gisteren precies 64 jaar geleden.

 

Ook in Arabische landen werd stil gestaan bij wat de Palestijnen de nakba (de ramp) noemen. De stichting van de staat Israël wordt door de Arabieren beschouwd als het ergste wat hun in de afgelopen decennia is overkomen. Dat zij daar zo over denken komt mede doordat de Arabische dictators in het verleden de in hun ogen Israëlische bezetting van Palestijns gebied misbruikten als welkome bliksemafleider van de eigen binnenlandse problemen. De onderdrukking, het gebrek aan democratie, het nepotisme en andere misstanden waren minder belangrijk dan de verdrijving van de joden. De haat tegen Israël verenigde de Arabieren.

 

De Arabische bevolkingen hebben de boodschap lang geslikt dat mede door de strijd met Israël de Arabische wereld politiek en economisch niet tot ontwikkeling kon komen. Tot begin vorig jaar. Met de Arabische Lente werd afgerekend met de oude heersers. Inmiddels weten we dat die omwenteling niet in alle gevallen meer vrijheid en democratie voor de Arabieren heeft opgeleverd. Ook de verhouding met Israël is er niet op vooruitgegaan.

 

Fundamentalistische moslims beschouwen de joodse staat in de islamitische regio als een wezensvreemd element. Alle andersdenkenden hebben het sowieso moeilijker gekregen met de opkomst van de radicale islam. Die heeft meer ruimte gekregen sinds de Arabische Lente waardoor de dictaturen de islamisten niet meer onder de duim houden. Christenen in Egypte worden onderdrukt. In Syrië vrezen christenen en andere minderheden, zoals de alawieten, voor hun lot als het regime van Assad valt. De hoofdstroom van de moslims, de soennieten, staan in veel Arabische landen op gespannen voet met andere richtingen binnen de islam. Niet alleen in Syrië maar nu ook in Libanon uit zich dat in geweld.

 

Dat alle minderheden het moeilijker hebben gekregen, stelt de vijandige houding jegens Israël in een ander licht. Vaak wordt gezegd dat Israël zelf de oorzaak is van de spanningen met de Arabische wereld, maar het lijkt er meer op dat die haat jegens Israël verband houdt met islamitische intolerantie. Zo had Israël met de vorige seculiere regimes in Turkije en Iran goede betrekkingen. Na de islamitische Iraanse revolutie in 1979 en het aantreden van een streng-islamitisch bewind in Turkije zijn de betrekkingen met die landen bergafwaarts gegaan.

 

Natuurlijk maakt Israël, zoals elk ander land, fouten. Maar Israëls reputatie is slechter dan het verdient. Die slechte naam die Israël heeft, is ook een gevolg van het feit dat het Westen extreem gevoelig is voor hetgeen de joodse staat verkeerd doet. Zo kan het bestaan dat de Duitse schrijver Günther Grass niet een gedicht schrijft over het bloedvergieten in Syrië of over de wens van Iran om Israël te vernietigen, maar over het gevaar dat Israël zou betekenen voor de wereldvrede.

 

Gezien de vijandigheid die Israël ontmoet, is het niet vreemd dat Israël het idee heeft alleen in de wereld te staan en daarnaar ook af en toe handelt.

 

Meretz USA en de eigenzinnige kijk van Ami Isseroff op Israel en vrede

 

Na het overlijden van onze vriend Ami Isseroff in juni vorig jaar, hebben we natuurlijk op zijn "virtuele werkplek", het internet gekeken naar de reacties van vrienden en bekenden. Onderstaande reactie van Ralph Seliger op de weblog van Meretz USA ('Partners for Progressive Israel' Blog) verscheen pas iets later en is ons daardoor destijds ontgaan.

Hij is mede de moeite waard omdat hij een overzicht geeft van enkele discussiepunten binnen de progressief-zionistische vredesbeweging, waarbinnen Ami vaak eigenzinnige, maar goed beargumenteerde posities innam.

 

Dat Ami niet de makkelijkste was en in toenemende mate sceptisch over de mogelijkheden voor vrede, is zonder meer juist; "embittered and distrustful" vind ik wel wat sterk uitgedrukt.

 

Zie ook:

Bij het heengaan van Ami Isseroff en Joe Hochstein

Ami Isseroff in beeld

Ami Isseroff: de socialistische zionist

R.I.P. Ami Isseroff: een Zionist op zoek naar vrede

 

Ami's voornaamste websites: http://www.mideastweb.org en http://www.zionism-israel.com

 

Wouter

_______________

 

 

Thursday, July 21, 2011

http://meretzusa.blogspot.com/2011/07/passing-of-ami-isseroff-zl.html

The passionate views of Ami Isseroff, Z''L

 

Ami Isseroff (2nd from right) with wife and children to his left

The tireless blogger and commentator, Ami Isseroff, passed away on June 29, 2011, at the age of 65. He made aliyah from the US as a member of the Hashomer Hatzair youth movement and remained in Israel for most of his life, working as a science and technical writer, computer programmer and news analyst from his home in Rehovot.

He was a passionate voice for socialist Zionism and for peace, but he also became increasingly embittered and distrustful in his final years. And he was often too caustic in discussing political events to win him many friends.

Still, he raised a loving family, including three children, and drew the respect of his chaverim in the "ShomerNet" online discussion group. And he focused attention on Muslims who advocated peace with Israel. He also championed the West Bank Hope Flowers School, which pioneered the teaching of peaceful co-existence with Israel and Jews.

At a certain point, his views went beyond our usual range of opinions included in this blog and in our recently discontinued print publication, Israel Horizons. To me, Ami's alienation from the pro-Israel left reflects the vexing nature of the seemingly endless challenges and complications in the struggle for Israel's peace and security, especially in the wake of the second Intifada and the Hamas takeover in Gaza. The following are posts in this blog that link to his writings up until that point, over two years ago--often including my dissenting notes on his sour tone:

Wednesday, April 01, 2009

April fools

My understanding is that Prime Minister Netanyahu (ooh, that is painful to write) has something like 30 ministers in his new coalition cabinet (out of 120 Members of Knesset), a record. Ami Isseroff has written a delicious April Fools Day spoof, entitled "Israelis without posts to sue Netanyahu government." Isseroff includes a lengthy riff on Avigdor Lieberman as the new foreign minister, but, unfortunately, that's no joke.

Sunday, December 28, 2008

Renewed carnage, ongoing quagmire?

We of the pro-peace/pro-Israel camp again face anguished days with news of the current wave of IDF attacks on Gaza. We have to wait for the smoke to clear to see if the vast majority of casualties are armed Hamas elements (which seems to be the case). I hope that I’m wrong, but my instincts, plus the history of the conflict, tell me that the severity of these blows will only create more hatred and more violence in the long run.

The tireless Israeli blogger, Ami Isseroff, has grown so embittered over the years that it’s hard to classify him politically. In this recent post, while totally supporting the justice of Israel's offensive, he then questions its wisdom:

... After every other solution failed, one would like to hope that the military solution would succeed. But we should not confuse our wishes with reality. Didn't Israel pound Gaza continuously in 2006 after the abduction of Gilad Shalit? And what good did that do? Didn't Israel pound Lebanese targets in the Second Lebanon War? Did it oust the Hezbollah?

Short of Israel retaking Gaza in what would no doubt be a blood bath, what can be the outcome of this attack beyond Hamas remaining somehow intact and declaring "victory"? Israeli officials are a bit more cautious with their pronouncements than they were in the disastrous Second Lebanon War. Still, before the attack, Israel GOC Southern Command Yoav Galant said that an IDF attack would try to "send Gaza decades into the past" in terms of weapons capabilities. Since Israel held the Gaza strip until 2005, it is impossible to understand what Galant thought he was talking about.

Can there be much doubt about the outcome of the Israeli attack? The scripting of a tragedy cannot allow for a happy end. ...

READ MORE...!

Thursday, January 24, 2008

Gaza Breakout

One would have the heart of a stone not to feel for the thousands of Gaza Palestinians who broke through the border barriers with Egypt at Rafah to buy goods and breathe the air outside their imprisoned enclave. ...

.... Nevertheless, as we are reminded by Ami Isseroff in his posting of Jan. 23, "Gaza Gimmix," the severity of Israel’s siege of Gaza is a response to the almost constant attacks against southern Israel and other manifestations of the Hamas regime’s violent intent toward the people of Israel and its internationally-recognized borders. As Isseroff points out:

Hamas originally came to power in "democratic" but basically illegal Palestinian elections. The elections were illegal because under the Oslo accords that were the enabling document[s] for the elections, Hamas, which does not recognize the right of Israel to exist and insists on violence, should not have been allowed to participate in elections to a government that is supposed to negotiate peace with Israel.

I recall Meretz party leader Yossi Beilin making the same observation, even though he very much wants a cease-fire arranged with Hamas. Still, I think that Isseroff is unnecessarily caustic and hard-hearted in referring to the Gaza "crisis" and "siege" in quotes, as if there is no humanitarian crisis there and no siege. This is all problematic, but unlike how the peace demonstrators see things, Isseroff and I are in agreement that Hamas is a large part of the problem.

READ MORE...!

Tuesday, January 15, 2008

Isseroff on alternatives to two states

Ami Isseroff, an alumnus of Hashomer Hatzair in the US, who blogs from his home in Rehovot, Israel, is a partisan of a negotiated two-state solution for Israel and the Palestinians. Toward this end, he is acerbic, even off-putting, in his passionate expression of inconvenient truths and of opinions that fearlessly defy the conventions of political correctness. I see him as often more provocative in his pronouncements than he needs to be. Still, I feel a certain kinship because I too am not PC in my views and do not conform to popular stereotypes.

It is possible that the following article is in part inspired by our recent private email exchange, in which I suggested that Ami write specifically about Jewish neighborhoods and communities that were lost to Arab attacks in the 1948 war. Characteristically, in the emails, he was finding things to argue with me about, even though we disagree on little. This pugnaciousness may come from the frustrations of decades of trying to get Jews, Arabs and others to embrace more reasonable and humane positions.

Is there an alternative to the two state solution?
Historically, several solutions have been proposed for resolving the Arab-Jewish conflict in the land of Israel (AKA Palestine). Each one has taken into account demographic considerations and no doubt each has been politically motivated: Zionist policy was to obtain a state that is primarily Jewish and democratic. A Jewish majority would be ensured by immigration of Jews from abroad. This entailed a partition of the land into Jewish and Arab states, or a Jewish state and areas controlled by Jordan and Egypt.

Following World War II, this became a necessity even without taking into account Arab nationalist claims, because the loss of six million Jews in the Holocaust meant that there could not be enough Jewish immigrants to maintain a decisive majority in all of the land West of the Jordan river. It soon became apparent as well, that explosive Arab population growth and perhaps significant immigration would eventually create an Arab majority between the (Jordan) river and the sea.

The Grand Mufti and the Arab states wanted to obtain a state in all of the land. That state would be Arab because all the Jews would be expelled or exterminated, or at least, Jewish immigration would be ended. To this end, the Mufti had apparently planned to build a death camp near Nablus.

The fact is, that not one Jew remained in the areas taken over by Arab armies in 1948. In Gush Etzion over 100 were massacred and the rest "permitted" to leave. In Hebron, no Jews remained. In the Jewish quarter of the old city of Jerusalem, Jews were ethnically cleansed by the Transjordan [Arab] Legion – conducted out of the Jewish Quarter by force.

Likewise, small Jewish communities around Jerusalem such as Atarot, Neve Yaakov and the Ophel (Silwan) had to be abandoned, as well as others like Kfar Darom in the south. Those who talk about "Arab" Jerusalem should remember that before 1948 substantial numbers of Jews lived in East Jerusalem. "Arab" Jerusalem existed for only 19 years and it was enforced by racist ethnic cleansing and racist immigration and land purchase policies.

The one state solution has never been abandoned by the Arab side. With the addition of millions of refugees who claim "right of return," they reckon that they would have a majority in this state very soon. Faced with the prospect of losing the West Bank, some extremist Jews (not all Zionist, perhaps) have also taken up the cause of the "one state solution". This would involve annexing the West Bank to Israel. ... Click here to read his entire piece online.

READ MORE...!

Thursday, January 10, 2008

Scurrilous attacks on Sari Nusseibeh

My thanks to David Hirsh of the British Engage Online Website (which battles academic boycotts of Israel) and Ami Isseroff of Mideast Web for dissecting the right-wing attacks on Dr. Sari Nusseibeh, the Palestinian peace activist who heads Al-Quds University in East Jerusalem.


Keep in mind that Nusseibeh has campaigned vigorously and courageously for a two-state solution, even in refugee camps, insisting that the Palestinians must give up on the "right of return" to what is now Israel. He's also been outspoken in opposing academic boycotts of Israel. If you just read the beginning of Isseroff’s piece (below), you might believe the attacks against him, so please go on to read both Isseroff and Hirsh in their entirety (including Nusseibeh's response):

.... Link to Mideast Web ....

READ MORE...!

Wednesday, December 05, 2007

Of Arms and Iran

Today’s posting is more about questions than answers. I’m linking to Ami Isseroff’s post about the Iranian nuclear issue. While asserting little one way or the other, Ami raises questions about the reliability of the US National Intelligence Estimate (NIE) released the other day, which concluded with "high confidence" that Iran halted its effort to develop a nuclear weapon in 2003— likely in response to aggressive US actions against the Taliban in Afghanistan and Saddam Hussein in Iraq. ...

READ MORE...!

Present for Peace at Annapolis, Part 1

Meretz USA’s president Lawrence I. Lerner, executive director Charney Bromberg, past president Lilly Rivlin, board member Shirley Rausher, and Ralph Seliger joined with staff and activists of the Union of Progressive Zionists, Americans for Peace Now, Brit Tzedek V’Shalom, Ameinu, Hashomer Hatzair and Habonim-Dror to rally for peace in Annapolis, Maryland. Charney Bromberg was among those who addressed the rally jointly sponsored by this coalition of pro-Israel peace groups at St. Anne’s Church in downtown Annapolis, across from the Maryland governor’s official residence.

Other speakers included two friends from Israel, Mossi Raz, a former Meretz Member of Knesset and director of Israel’s Peace Now, and Gavri Bargil, co-director of Israel’s Kibbutz Movement and a former Shaliach (Zionist emissary) headquartered in New York. In attendance, cheering us on, was Nidal Fuqaha, a Ramallah-based Palestinian who is executive director of the Geneva Initiative.

.... Click here for a thumbs-down view of the conference from the ever-skeptical Ami Isseroff
but he usefully includes the joint statement signed onto by Israel and the PLO, pledging "vigorous, ongoing and continuous negotiations and ... every effort to conclude an agreement before the end of 2008." ...

READ MORE...!

Friday, November 16, 2007

J. Zel Lurie: Israel — Jewish people’s national home

Israel is the national home of the Jewish people. The underlying basis of Zionism, from Theodor Herzl to Ariel Sharon, is self-determination for the Jewish people.

The Jewish people in Tel Aviv today includes atheists, agnostics, scientologists, Buddhists, Samaritans, Karaites, Christians who have a Jewish grandparent and just plain secular Jews who happen to be a majority.

To call Israel a “Jewish state” is misleading. A Jewish state would be a state based on the Jewish religion.* ...



*Note disagreement between Zel Lurie and Ami Isseroff on Erekat’s rejection of “Jewish state” concept. I see the “Jewish state” term as ambiguous and would refer to a Jewish religious state as “Judaic” or a Torah state. Isseroff believes that Erekat is denying the concept of Jewish peoplehood by defining Jews as only a religious group. What do you think?

READ MORE...!

Monday, May 14, 2007

Arab peace initiative: Hopes & concerns

.... I invite readers to go online to read two articles at the Mideast Web site for an important discussion on the Arab League peace initiative by Walid Salem and Ami Isseroff. ...

Thursday, April 26, 2007

Isseroff on 'Israel Lobby'

.... Our prolific friend, Ami Isseroff, has notified us of this piece with word that it's "timely both for Six Day War anniversary coming up and for the Israel Lobby issue."

There is good material on Senator Fulbright’s anti-Israel and anti-Jewish animus, but it goes on a bit long and is weakened in my view by Ami’s caustic style. Still, it's worth a look.

Tuesday, April 10, 2007

Peace initiative(s) vs. confrontation

Passover ends tonight, but perhaps I seemed holier than thou by pledging a break until the yom tov was officially over. Although less hopeful than we tend to be at Meretz USA, Ami Isseroff still makes good sense in his argument for Israel to respond constructively to the Saudi/Arab League peace initiative. An abridged version follows; it can be read in its entirety, along with its embedded Web links, online at his Mideast Web.org site:

The Arab peace initiative, renewed at the recent Arab summit, has created the expected confusion in Israel. The doves, predictably, insist that Israel must seize the opportunity. The Arab side has come a long way since the "three nos" of the Khartoum conference, and offers peace, as hardnosed Zeev Schiff notes. The offer cannot be dismissed easily. Even if it is a bad offer, the admission that Israel has the right to exist and that there could be peace in principle establishes a precedent, a change in the culture of the conflict, and it must not be ignored. From Israel's point of view, it is a giant step forward that should be amplified and bolstered in any way possible.

The Israeli government, for its part, sniffs and pokes at the peace initiative like a dog who is not too hungry and has been offered some strange food. Dennis Ross is probably right that neither Olmert nor Abbas are strong enough to make peace, and that in itself tells us something about the current mentality of Israelis and Palestinians....

The antipathy to peace is due to cultural and geopolitical realities that cannot be dismissed. No peace plan can succeed as long people do not really want peace, because the demands and requirements that they make are designed to prevent peace, and if those are met, they will find new ones: [for example] It is “absolutely necessary” to have a settlement in Ariel, because having the settlement in Ariel will prevent the possibility of a viable Palestinian state. [Or] It is “essential” to get return of the Palestinian refugees to Israel, because return of the refugees to Israel will destroy the Jewish state....

The novelty of the Saudi peace plan is that a major Middle East player has made a bid for leadership based on peace, and not on the politics of confrontation....

There are indications indeed that the plan is just a device, a gimmick, that is not intended to be pursued seriously....

In a news conference following the Arab League Summit, Prince Saud declared that there was nothing in effect, for Israel to negotiate with most Arab countries. Israel should first meet all the terms of the Syrians, Palestinians and Lebanese, and then the Arab countries would make peace, at an unspecified date. Perhaps they would, and perhaps they would not. However, it is clear that Prince Saud is not stupid, and that he understands that Israel would not make sweeping concessions of the type demanded in the initiative unless there was absolute certainty that Israel will get peace from the Arabs in return. Moreover, the Arabs rejected PM Olmert's offer to meet and did not make a counter offer, so apparently they are not as anxious to make peace as to talk about making peace.

The terms of the initiative in their worst interpretation are certainly unacceptable to Israel, but Israel cannot afford to stand by and do nothing. Gimmick or not, the initiative is a very effective weapon in the diplomatic war that Arab countries have been waging against Israel. Whining that the initiative is not serious and ignoring it will not suffice.

.... Israel must craft a public peace plan of its own and put it on the table to compete with the Arab Peace Initiative. This plan should reflect national consensus, and must be generous enough to get the backing of the European Union and the United States. For the Palestinians, it can be modeled on the Clinton Bridging Proposals or the Geneva Initiative or the Ayalon-Nusseibeh plan. These are the plans that all the experts point to as the only possible shape of a peace solution: "two states for two peoples" and territorial compromise. None of these plans contemplate full withdrawal or massive return of Palestinian Arab refugees. All of them would give both sides peace with security, if they are carried out as agreed. All of them would safeguard Israeli rights in Jerusalem and other holy places to a greater or lesser extent, as well as allowing for Arab rights. Therefore, these plans can have a greater appeal to the international community than the Arab peace plan.

.... Even if no peace agreement is reached immediately, it helps to legitimize two very important ideas that must be the basis of any future peace. On the Arab side, there must be an understanding that Israel is here to stay and that recognizing Israel and the rights of Jews is no longer a cultural taboo. On the Israeli side, there must be a realization that it is, after all, possible to make peace and desirable to do so. Once both sides agree on both points, most of the solution is in hand.

READ MORE...!

Friday, March 16, 2007

Isseroff’s ‘gentle’ artistry as reviewer

Ami Isseroff is usually too feisty and negative for his own good, but he’s also well-intended and often on the mark. Both of these qualities seem on display in the following review published on his Mideast Web site (Jan. 21):

Bridging the Divide: Peacebuilding in the Israeli-Palestinian Conflict, Edy Kaufman, Walid Salem and Juliette Verhoeven, editors, Lynne Reinner, publisher, 2006.

If you are interested in peace or dialogue in the Middle East, Bridging the Divide is a must read. The title alone redeems this work. The authors' hearts are in the right place. The title makes it a much better book than Jimmy Carter's best-selling scribblings about Israeli "Apartheid"....
You won't buy a book because of its title, but the first chapter, by Edy Kaufman and Walid Salem, which chronicles the long history of Israeli-Palestinian dialogue efforts, is an essential resource. The only problem with it is that there is not enough of it. One would like to see a more detailed discussion of dialogue efforts that have been going on abroad as well, and a systematic discussion of various "Track II diplomacy" meetings that are mentioned in passing in various places in the book -- and others that were not mentioned. There are also important chapters by Tamar Hermann, a frank and perceptive joint chapter on Palestinian-Israeli activities by Mohammed Dajani and Gershon Baskin, and informative chapter by Menachem Klein and Riad Malki on Track II diplomacy that you won't want to miss, as well as other treats. ... Click here for Isseroff’s complete review article.

Wednesday, March 14, 2007

‘Resistance’: Moral or Murder?

The following is from Ami Isseroff’s posted article of March 13, 2007:

One of the key issues on the table between Israel and the Palestinians is the so-called "right of resistance." Quartet and Israeli conditions for recognition of the Palestinian government include an end to violence, while Palestinians continually uphold the "right of resistance," which is a major principle of the Palestinian Prisoners' Letter. In practice, resistance always seems to include suicide attacks, shootouts and rocket attacks on civilians. Intentional attacks against civilians are crimes against humanity and cannot and should not be tolerated by the international community, nor should they be justified by "peace" groups....

March 9, 2007 - I was discussing with a friend the possibility of Israeli-Palestinian (or more generally, Jewish-Arab) dialogue. She sent me an article, entitled "Palestinians Debate 'Polite' Resistance to Occupation." It reports widespread distrust within the Palestinian community in any notion of a non-violent intifada. A member of Hamas put it like this: "Nothing can be achieved through resisting the occupation in a polite way."

....Non-violent resistance – Of course, nobody can deny the right of people to protest an injustice. If there were hundreds of thousands of Palestinians peacefully demonstrating for their own state and for peace it would be an effective and moral act. That doesn't mean that all non-violent actions are good and moral. What would you think of a non-violent demonstration in support of apartheid or the "rights" of child-molesters?

.... Resistance against an occupation army is permitted by international law. Nobody would claim that the acts of the French Maquis or Russian or Polish or Jewish partisans against the Nazis were wrong, or that resistance to German occupation in World War I was not a moral act. However, if the representatives of the occupied people have an agreement with the occupier, it is questionable whether they can subvert that agreement by claiming the right to "resistance."

Murder of civilians – Suicide bombings, rocket attacks and other violence directed against civilians is just plain wrong, whether they occur in Iraq or in Israel. They cannot be justified as "resistance."

Click here for the entire article online at MidEastWeb for Coexistence.

READ MORE...!

Monday, February 19, 2007

Post-Mecca Blues

Sunday's meeting between US Secretary of State Rice and Palestinian Abbas was covered in a surprisingly upbeat vein by the NY Times:

Ms. Rice made clear that she was willing to begin work on a peace deal with him even if the United States boycotted a unity government. That might allow Mr. Abbas, as the leader of the Palestine Liberation Organization, to hold talks with Israel even if a new Palestinian unity government did not recognize Israel or renounce violence, two conditions that Israel and the United States have both demanded.Mr. Abbas’s aides were buoyant after the meeting. “We’re encouraged,” one Palestinian official said.

But the Mecca unity government agreement between Hamas and Fatah, which does not explicitly renounce violence and endorse the two-state solution, casts a pall on ongoing efforts toward peace. Israeli Prime Minister Olmert pledged at today's summit with Abbas and Rice to maintain contact with Abbas even while continuing to boycott the Hamas-led Palestinian government; there is some but scant hope in this. The only way forward at this moment is for Israel and the US to negotiate with Abbas while largely ignoring Hamas, but sadly, real progress seems unlikely under these circumstances. I would, nevertheless, hope against hope for this course of working with Abbas and ignoring Hamas.

I often find Ami Isseroff overly harsh, but his analysis, "Palestinian unity: Ominous signs," at the Mideast Peace Web site seems to be basically on target.

 

 

Op zoek naar vrede: Wat nu? (Gershon Baskin, Jerusalem Post)

 

Ik ben het grotendeels met het betoog van Gershon Baskin eens; alleen niet dat de Palestijnen een verdeling van 22%-78% accepteerden maar Israel meer wou. Het klopt dat de meeste Israelische politici niet 100% van de Westoever, Oost-Jeruzalem en Gaza aan de Palestijnen wilden afstaan, hoewel ze er uiteindelijk (Barak en Olmert-Livni) heel dicht in de buurt kwamen; de verdeling van de gebieden was ook een probleem, vooral in en rond Jeruzalem, naast het erkennen van Israel als Joodse staat, de vluchtelingen en of de Palestijnse staat een leger zou hebben en of Israel enig militair toezicht zou houden om zijn veiligheid te bewaken.

 

Vooral het vasthouden aan de terugkeer van de vluchtelingen en hun nakomelingen en de weigering om Joodse nationale rechten te erkennen, doen sterke twijfels rijzen aan de werkelijke acceptatie door de Palestijnen van een tweestatenoplossing, nog los van hoe ze intern op hun aanspraken hameren en de Joodse aanspraken in alle toonaarden verwerpen. De oplossing van het conflict ligt helaas niet zo dichtbij als Baskin suggereert....

 

Wouter

______________

 

 
http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?ID=251024&R=R1 

Encountering Peace: What now?

By GERSHON BASKIN
26/12/2011

Allowing the two-state solution to die would spell the end of the Zionist dream and the collapse of all we have worked to build in the Land of Israel.

 

I really don’t get it. Can someone please explain to me what happens when there really is no longer a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict? We better start coming up with answers because we are almost there.

The bi-national reality that successive Israeli governments since 1967 have created in the West Bank, or Judea and Samaria if you like, is almost beyond partition. Since 1937 the most reasonable, I would say the most Zionist solution that almost the entire world designed and now still supports presupposes that this conflict is essentially one between two national groups claiming the same piece of territory. Because neither side wants to be ruled by the other, nor do they want to live together in one democratic state, the obvious solution is partition.

But as time went by the map of the partition went against the side that refused this solution – namely the Palestinians. In 1988 they finally accepted the partition solution and agreed, at least among themselves, that their State of Palestine would be established on 22 percent of the land between the River and the Sea.

The problem is that the other side, namely Israel, did not agree to the 22%-78% split.

Israel wanted more. So today, those Palestinians, at least the core of their leadership, are rapidly coming to the conclusion that partition is no longer a viable option. But what now? If they don’t want it, and we don’t want it, then what do we want, and can we agree on it across the conflict line? The partition plan has always been incredibly logical and rational. It is based on the assertion that there are in fact two peoples – at least there are two people who each call themselves a people. It is predicated on the principle in international relations of the right of self-determination – in other words, if you call yourself a people, you look like a people, you have a common history, a common culture and language and a common perception of a joint future then you are a people.

As such, as a people or a nation, you have to right to have a territorial expression of your identity. At least that’s the way it works for nation-states, at least that is how we, Israel, base our right for a state of our own.

Our Declaration of Independence is a document which sets out to make our claim and to justify our existence as a people. The United Nations partition plan of November 1947 legalized our claim into an internationally recognized decision, but at the same time recognized the right of the Arabs living in Palestine (in other words Palestinians) to also have a state of their own.

IF WE have indeed tossed out the partition option and we are left with two peoples in one state, how do we continue to have a state of our own? When the territorial solution is no longer possible, we either fight it out until death or exhaustion or we come to some kind of partnership of sharing. Once upon a time it could have been acceptable for some (mostly those who had power and money) for one people to rule over another – even if the ruling side was a numerical minority. Those days are long gone.

There are those among us who think that we can rule over the whole land and “allow” the Palestinians to have citizenship in another country across the river. There are others who think that because there are so many other Arab countries that the Palestinians should simply pick up and move to one of them. There are still others who think that the Palestinians will agree to have some form of autonomy meaning some kind of municipal government with no national rights.

All you have to do is put yourself into their shoes. Would you accept to live in one country and to not have equal rights with the other citizens in that country? Would you agree to have your national expression and identity in a country over the border and not in your own country? Would you agree to live in small enclosed communities without the right to reside anywhere within the boundaries of your own land while another people has the right to live anywhere they want, even on your land? Would you accept having only some form of municipal autonomy and not full national rights in your own country? It is easy to make proposals for the other side that you would never accept for yourself.

Why should any Palestinian agree to live under Israeli-Jewish rule and not to be able to pick up and live in Jaffa, Haifa, Ramle or Lod, while you can live anywhere in Judea and Samaria that you please? What makes your right more justified than their right? If your answer is because God gave us this land, then there is no way to have a rational logical discussion.

The Palestinians can just as easily claim that all of Palestine is waqf – a Muslim trust given by Allah to Muslims. This can also not be argued on a rational logical level. If this conflict emerges to be one of religion – my God against your God, then we will never be able to live in peace.

For the past 100 years this has not been a religious conflict. It has been a territorial conflict and it is about to become an identity conflict – whose national identity is expressed on the territory in question? Or in other words, who rules this place – us or them? We have a very short period of time remaining before we may have to come to the conclusion that there is no longer any resolution to this conflict that enables us to have a Jewish nation-state in the Land of Israel. If this happens, God forbid, it will be the end of the Zionist movement and the end of the dream that so many have worked so hard for so long to create and sustain.

The writer is the co-chairman of IPCRI, the Israel Palestine Center for Research and Information and a radio host on All for Peace Radio. 
 

Gershon Baskin, Ph.D. 
P.O. Box 9321, Jerusalem 91092
Cellphone: +972-(0)52-238-1715
gershonbaskin@gmail.com   

http://gershonbaskin.com 

http://gershonbaskin.org