Maak eens een vredesbeweging

Het was nog vóór de tijd van internet*: in 1989 bestond de NAVO 40 jaar, en voor de vredesbeweging was dat een gelegenheid om massaal in Brussel te gaan demonstreren.

Ik was onderdeel van die vredesbeweging sinds ik aan de grote demonstratie tegen de kruisraketten in Amsterdam had meegedaan - in november 1981 ja (ik was toen 16 jaar). In oktober 1983 volgde de minstens even grote demonstratie in Den Haag, en vanaf die tijd nam ik ook geregeld deel aan de Stiltekring die elke donderdagavond van half 8 tot 8 uur op de Markt in Sittard werd gehouden. Ik werd lid van de vredesgroepen Sittard-Nieuwstadt en Schinnen, en in 1985 haalde ik voor het Volkspetitionnement handtekeningen op in Schinnen.

Toen die 3,7 miljoen handtekeningen niet hielpen om het kabinet Lubbers op andere gedachten te brengen omtrent het plaatsen van kruisraketten, zakte de beweging langzaam in. Door een verdrag tussen de VS en Sovjet-Unie in 1987 ging de plaatsing uiteindelijk toch niet door (lees ik op Wikipedia - niet dat ik dat zelf nog allemaal zo precies weet!).

Affin, april 1989 was bij mijn weten de laatste grote demonstratie van de (toenmalige) Vredesbeweging. We togen met een bus naar Brussel, en ik had bij een tekening uit het "Knuffelboekje" een passende leus verzonnen, waarvan ik bovenstaande poster maakte die ik op een sandwichbord met me meedroeg tijdens de demonstratie.

Het was mijn eerste eigengemaakte "Loesje affiche" sans la lettre. De poster girl uit Arnhem kende ik al jaren via de krant, maar ik wist nog niet dat ik een paar maanden later haar Sittardse afdeling zou gaan oprichten...

Wouter


* Jongere lezers zullen met de ogen knipperen bij de vetgedrukte woorden in bovenstaande tekst. Ik moet ze teleurstellen: de geschiedenis van de vredesbeweging schijnt nog niet on-line te staan (maar ze was daarom niet minder reëel!).
Jullie zullen het moeten doen met de vooralsnog beknopte beschrijvingen op Wikipedia, of op rommelmarkten moeten zoeken naar boekjes uit die tijd. (Er zijn van de grote demonstraties mooie fotoboeken verschenen!) Of vraag anders je ouders eens.

Jeetje, wat ben ik oud geworden!

Marokko, Polisario en de strijd om de Westelijke Sahara

Vandaag zond Canvas een reportage van Channel 4 uit 2006 uit, over de strijd in de West-Sahara voor onafhankelijkheid van Marokko. Nadat ik in 1983 mijn eerste Solidariteitsagenda kocht, waarvan de opbrengst ten goede kwam aan het Polisario Komitee, werd ik donateur van dat comité en verdiepte me in het conflict middels diverse publicaties, waaronder het boek van Albert Stol, "Onafhankelijkheid of Sterven". Dat boek en andere brochures en nieuwsbrieven heb ik later uitgeleend aan een langharige blonde mede-student op de avond-Havo die er een werkstuk over wilde maken, en helaas nooit terug ontvangen.

 

Ik bleef donateur tot de opheffing van het Polisario Komitee in de jaren '90. Het beloofde referendum over de toekomst van de West-Sahara werd toen getraineerd door gebakelij over wie wel en niet aan het referendum mocht deelnemen. Uiteraard stond Marokko erop dat de Marokkaanse inwoners die het eind jaren '70 in het gebied had gehuisvest mochten meestemmen, wat voor Polisario natuurlijk onacceptabel was. Het referendum is er nooit gekomen en de patstelling duurt nog steeds voort. Anders dan bij het Israëlisch-Palestijnse conflict is er nauwelijks aandacht hiervoor, en duurt de bedroevende situatie van de Saharaanse vluchtelingen en van de onderdrukte Saharanen aan de Marokkaanse kant van de muur nog steeds onverminderd voort. De VN en de Europese Unie laten na om Marokko serieus onder druk te zetten over deze kwestie.

 

 

Inmiddels tref ik op internet een nieuwe aktiegroep (sinds 2003) aan die zich het lot van de Saharanen aantrekt: de Stichting Zelfbeschikking West-Sahara.

 

Ook staat sinds 2004 een essay uit 1988 van Ron Haleber over het conflict on-line, dat bij het toenmalige Polisario Komitee niet in goede aarde viel.

 

 

Wouter

__________________________

Westelijke Sahara: Storm in de Woestijn

Zaterdag 21 juli 2007

In de Westelijke Sahara staat een muur van 2500 km lang gebouwd door Marokko. Achter die muur wonen de Sawahari in vluchtelingenkampen, al meer dan dertig jaar. Zij willen onafhankelijkheid, voor Marokko kan daar geen sprake van zijn.

Khaled Kazziha doet verslag vanuit een niet bestaand buitenland:

'Na zijn onafhankelijkheid in 1975 nam Marokko de controle over de Westelijke Sahara. De lokale Sawahari inwoners vluchtten naar het deel van de Westelijke Sahara dat ze de Bevrijde Zone noemden en wat ze ondertussen tot onafhankelijke republiek hebben uitgeroepen.'

'Ze mogen dan niet te eten hebben, een leger hebben ze wel, het Polisario. De president van de geïmproviseerde republiek is zo vriendelijk ons te ontvangen in het vluchtelingenkamp. Hij vertelt over de gruwelen die de achtergebleven Sawahari's moeten ondergaan. Om de Marokkaanse overheid te confronteren met die beschuldigingen.'

'In Layounne, de Marokkaanse hoofdstad van de Westelijke Sahara kunnen we even ontsnappen aan onze chaperon van de politie. We zijn nog net getuige van het brutaal neerslaan van een demonstratie in de Sawahari-ghetto.'

'Mohammed Dadaach zat zelf 23 jaar in een Marokkaanse cel en is een icoon van de verzetsbeweging. Volgens hem bestaan er verspreid over het land nog steeds geheime gevangenissen, waar Sawahari mannen en vrouwen worden gefolterd.'

__________________________

 

UNREPORTED WORLD: WESTERN SAHARA

Unreported World travels to a country that officially doesn't exist, where families are divided from their homeland by a vast wall running through the desert and where there are allegations of torture and other human rights abuses: the Western Sahara.

Friday 5 May 2006 7.35pm

Reporter Khaled Khazziha begins his journey at the western edge of the Sahara Desert, walking through a minefield towards one of the most dangerous borders in the world. The border is marked by the Berm, a vast wall, 2500 km long and built by Morocco, which divides this disputed area of the Western Sahara into a Moroccan zone and the so-called Liberated Zone.

Morocco took control of the Western Sahara in 1975, following the end of the Spanish occupation. Many of the local Sawahari inhabitants, who had been fighting for independence, fled into an area they called the liberated zone and which is now home to hundreds of thousands of refugees.

They call the zone an independent republic, but it is not recognized by the UN. Unreported World talks to some refugees who have been living here for more than 30 years. They may not have food but they have an army – the Polisario Front.

In the refugee camp Kazziha meets the man who calls himself the President of the Saharawi Arab Democratic Republic. He tells Unreported World that those Saharawis left on the Moroccan side of the Berm have been subjected to serious human rights abuses.

Kazziha then travels via Europe to Layounne, capital of Moroccan controlled Western Sahara, to investigate the President's allegations. When Morocco took control, 350,000 of its citizens descended on the Western Sahara in what they called the Green March. Many of the Saharawis ended up in refugee camps.

The team manages to give their police minders a slip and drive into the Saharawi ghetto in time to witness a pro-independence demonstration, which the security forces break up with water cannon. That night protestors say that forty seven people were arrested, and some beaten.

Khazziha interviews Mohamed Dadaach, an icon of the resistance movement who spent 23 years in prison. Along with other leaders of the movement, he tells Unreported World that there are still secret prisons all over the country in which Sahrawi men and women are being tortured.

Back in Rabat Khazziah interviews historian Abdul Hay Moudden, a member of the government Equity and Reconciliation Commission which was set up to investigate human rights abuses. He admits that there may be some abuses but the situation has improved considerably.

Later, the Moroccan Information Minister tells Unreported World that despite his government agreeing in 1991 to hold a referendum on independence, which has never taken place, the region belongs to Morocco and the government will not accept independence. Like any wedding, there are always some people who are not going to be truly happy he says.

 

Napoleon en de Joden en Israël (en Amsterdam)

Ondanks alle negatieve berichten over Israël, zijn de meeste Joden nog steeds trots en enthousiast over hun land:

 

"De media proberen ons een negatief zelfbeeld op te spelden en ons te laten schamen voor Israel. Wij weten beter.
Israel is het waar we trots op mogen zijn. Israel is het enige land ter wereld waar we echt onszelf, echt Joods kunnen zijn.", aldus Rabbijn Evers. 

 

Ik heb weinig op met religieuze argumenten, maar het "veilig toevluchtsoord" is voor mij een doorslaggevend motief om Israël te steunen, en de geschiedenis heeft helaas onweerlegbaar aangetoond dat de Joden dit harder nodig hebben dan menig ander volk. En vertel me niet dat Israël minder veilig voor ze is dan hedendaags Europa; dat maken ze zelf wel uit. Een Jood uit Amsterdam was eind jaren '90 naar Jeruzalem verhuisd, waar hij zich veiliger voelt dan in Amsterdam. Ik was onlangs voor het eerst in Israël, en zelfs IK voelde me in Jeruzalem veiliger dan in Amsterdam!

 

Schande over ons en over onze hoofdstad, die ooit één van de grootste Joodse gemeenschappen van Europa telde.

 

Mijn tweede motief om Israël te steunen is het behoud en de ontwikkeling van de Joodse cultuur. We vinden dat Indianen en Tibetanen en wijzelf onze culturele erfenis moeten kunnen beschermen en koesteren - althans voor zover die deugdelijk en humaan is; Israël gaf een enorme boost aan de heropleving van de Joodse cultuur en trots, die nagenoeg vernietigd leek in de pogroms en de Shoa.

Ik zag die trots toen ik Israël bezocht.

 

Niet het Goddelijke Gedoe maar het verhaal over Napoleon sprak me aan in onderstaande toespraak.

 

Slikken was het vooral bij de zin:

 

"Wie zal ons voorschrijven waar de grenzen van Israël liggen?"

 

Tsja, daar botst toch echt recht met recht, en wel met de evenzo legitieme belangen van de Palestijnse buren - bijna huisgenoten op dat smalle strookje land. Daar moet nog dringend een oplossing (lees: compromis) voor gevonden worden...

 

Wouter

______________________________________________

 

Rabbijn Evers over 59 jaar Israel (26-4-2007)

Israel is het enige land ter wereld waar we echt onszelf, echt joods kunnen zijn.

Er wordt verteld, dat Napoleon eens door de straten ging op de avond van Tisja be'Aw en langs een sjoel kwam. Hij hoorde een jammerend en klagend geluid. Hij zond eén van zijn lakeien naar binnen. Hij was benieuwd waarom iedereen zo bedroefd was. De voorzitter van de Joodse Gemeente kwam mee naar buiten en legde Napoleon uit dat men treurde om de verwoesting van de Tempel.

Verwonderd zei Napoleon dat hij niets had gehoord over deze tragedie. Hij vroeg wanneer deze gebeurtenis had plaatsgevonden. De voorzitter antwoordde:"De Tempel werd 1730 jaar geleden verwoest." Toen riep Napoleon uit: "Jullie treuren nog steeds na meer dan 17 eeuwen? Als jullie zo lang aan het rouwen zijn, zullen jullie de Tempel eens terugkrijgen".

Gedawwend en gehoopt
59 jaar geleden werd onze droom realiteit. Toen kregen we een eigen staat en mochten we weer joods zijn in ons eigen land. Bijna 2000 jaar hadden we gedawwend en gehoopt om terug te mogen naar Erets Jisra'eel. Wat een simcha, dat we eindelijk na zo veel jaar weer een eigen land hebben.

Een bekende joodse filosoof heeft het eens mooi gezegd:"Voor ons zijn Israël en Jeroesjalajiem het centrum van de joodse geschiedenis. Het vormt de kern van ons geloof en ons verlangen naar de verlossing door de Masjie'ach."

De Nobelprijswinnaar Samuel Agnon heeft het zo fraai verwoord. Toen hij de Nobelprijs ontving vroeg de koning van Zweden hem waar hij geboren was. Agnon antwoordde: "Ik ben geboren in Boeksats maar dat was in een droom. Eigenlijk ben ik geboren in Jeroesjalajiem maar weggevoerd door Titus, de Romein". Wie zal ons vertellen wat ons land is? Wie zal ons voorschrijven waar de grenzen van Israël liggen? Wij zijn eigenlijk nooit weggeweest!
Onze band met Israel is geen uiting van nationalisme, patriottisme of nostalgie. Uiteindelijk is onze band met Israel in diepste wezen een religieuze band.

Proclamatie
Niet alleen wij weten dat - maar zelfs in de niet-joodse wereld heeft men dit ingezien. Niet de Engelsen met hun Balfour-declaration maar Napoleon Bonaparte was de eerste om het joodse volk zijn vaderland aan te bieden. Gedurende zijn veldtocht in het toenmalige Palestina van 8 februari tot 1 juni 1799 stuurde hij - om precies te zijn op 20 april - een proclamatie naar de Joden in zijn rijk: Aan de Israëlieten, de rechtmatige erfopvolgers van Palestina:
"Israëlieten, uniek volk, duizenden jaren van tyrannie en onderdrukking hebben jullie kunnen beroven van jullie land maar niet van jullie naam en nationaal bestaan.

Oplettende en onpartijdige waarnemers van de bestemming der volkeren - hoewel niet begiftigd met profetische gaven als Jesjaja, Hosjea en Joël, hebben bevestigd wat deze profeten hebben voorspeld toen zij het koninkrijk Israël in hun dagen te gronde zagen gaan: dat zij, die bevrijd zullen worden door G'd met liederen en gezang zullen terugkeren naar Zion.

Deze grote natie, de Franse Republiek, die niet handelt in landen en volkeren als vorige Rijken, die uw voorouders hebben verkocht aan vreemden, roept U op - niet om uw thuislanden te veroveren maar slechts om het over te nemen en te verdedigen tegen uw onderdrukkers. Haast U, o, Israël...!
Opvallend hoe deze Franse keizer in zijn oproep om terug te keren juist deze twee essenties van het Joodse volk benadrukt: G'd en Zion, een andere naam voor Jeroesjalajiem.

Nooit geweken
De G'ddelijke aanwezigheid is nooit van Israel geweken. Jeroesjalajiem was niet alleen de hoofdstad en residentie maar tevens de stad, waar iedere pelgrim-toerist spiritueel herboren vandaan kwam. Israel was niet alleen een woonland. Nee!
Het was en is nog steeds een spiritueel groeiland. Drie maal per jaar moest iedereen "voor het Aangezicht van G'd verschijnen" (Devariem 16:16). Ook al woonde men veraf – onze ondeelbare hoofdstad verbond ons allen en maakte van heel Israel een speciaal land.

Religieuze vakantie
Het gebod van 'alijat regel' (pelgrimstocht) krijgt een interessante dimensie indien we het omschrijven als een soort religieuze vakantie. In het 1e, 2e, 4e en 5e jaar van een zevenjarige sjemita-cyclus werd een kleine 9 procent van de bruto-landbouwproduktie gespaard als tweede tiende om hiermee eten te kopen in Jeroesjalajiem gedurende de pelgrimstochten.
Dit lijkt op een moderne regelgeving. Drie maal per jaar op vakantie – dat spreekt ons moderne mensen aan. Ook tegenwoordig besteden wij 8 tot 9 procent van ons bruto salaris aan vakantie.

In tegenstelling tot de moderne mens gingen de Joden uit de oudheid echter niet zonnebaden op een lawaaiig strand maar kwamen zij vanuit alle uithoeken van Israel om zich te laven aan de G'ddelijke inspiratie, die men in Jeroesjalajiem deelachtig kon worden. Tijdens de drie jaarlijkse vakanties werd niet alleen de relatie met G'd verdiept maar ook werd de onderlinge band tussen Joden uit alle hoeken van het land weer aangehaald.
Zovele gelijkgerichte burgers bijeen gaf het Joodse volk in religieus en moreel opzicht telkens weer nieuwe kracht en frisse moed. Israel werd tot een eenheid gesmeed in Jeroesjalajiem en Jeroesjalajiem richtte deze nationale eenheid op G'ds Eenheid.

Werkelijk gedijen
Dat is ons Israël. Rabbi Jehoeda Halevi, de auteur van de Koezari, zegt het met zoveel woorden: alleen in Israel kan het Joodse volk werkelijk gedijen. Alleen daar kunnen wij die broodnodige, die onmisbare spirituele groei doormaken.
De media proberen ons een negatief zelfbeeld op te spelden en ons te laten schamen voor Israel. Wij weten beter.
Israel is het waar we trots op mogen zijn. Israel is het enige land ter wereld waar we echt onszelf, echt Joods kunnen zijn. En dat willen wij: Am Jisra'eel Chai. Ameen.


Rabbijn R. Evers, Jom Ha'atsma'oet 5767 - 2007

Darfur Needs China to Act (Sign the Petition!)

Save Darfur Coalition

 

Subject:
Darfur Needs China to Act

His Excellency Hu Jintao:

In part due to the constructive efforts of your nation, there have been some recent glimmers of hope that the genocide in Darfur may finally come to an end.  In particular, China's contributions to obtaining Sudan's agreement to what Special Ambassador Liu Guijin's described as "unconditional acceptance" of the third phase of the hybrid peacekeeping plan could represent a crucial step forward.
This apparent progress, however, has to be assessed with a careful eye.  Sudan has made many such commitments in the past, including at Addis Ababa in November at China's urging, only to backtrack soon thereafter.

We are writing to urge you in the strongest possible manner to hold the Sudanese government to the commitments it has made to the world -- and to China -- to allow peacekeepers into Darfur, and to press Sudan to take the other steps necessary to build a lasting peace and ease the humanitarian crisis.

We believe China has a special role and responsibility in ensuring Sudan's compliance.  This role reflects your country's importance as a world leader and its role in obtaining Sudan's commitment in the June 12th agreement.  This role is especially elevated this month as your country chairs the United Nations Security Council and over the next year as host of the upcoming Olympics.

This special responsibility reflects your close economic, political, and military ties to Sudan.  China has more influence than any other nation over Sudan.  It also concerns us that even as Sudan has continued to commit gross atrocities and violations of human rights in Darfur, Sino-Sudanese ties have continued to grow closer, as typified by the recent decision of the Chinese National Petroleum Company to co-develop a Sudanese offshore oil block, and that China often mimics Sudan's inaccurately rosy description of events in Sudan. 

Specifically, we call on China to take the following steps to protect the 2.5 million people who have been chased from their homes in Darfur and face the threat of starvation, disease, and rape, as well as the hundreds of thousands still in their homes who risk displacement, torture, and death. 

1. Use every means possible to ensure that Sudan lives up to its agreement to permit the introduction of the third phase of the hybrid force into Darfur in the immediate future;

2. Publicly acknowledge the mass killings, human suffering, and displacement taking place in Darfur;

3. Make clear to Sudan that if it again obstructs progress towards peace, this will damage Chinese-Sudanese  relations -- including trade and investment;

4. Suspend all arms sales and military cooperation with Sudan until the genocide has ended;

5. Work harmoniously with other countries to strengthen work on the political peace process by the AU and UN envoys, and to pressure all parties to participate fully and unconditionally in peace talks.

6. Provide greater humanitarian assistance to Darfuri victims; and

7. Fully participate in all multilateral peacekeeping efforts designed to advance a Darfur peace process.

One last point: There have been unpublished reports that, in recent days, China has used its position as head of the UN Security Council to weaken a resolution designed to end the genocide. We hope that these reports are not true and that China instead uses its UN role over the next few weeks to put in place the agreement and mechanisms needed to halt the killing of Darfurians.
 
Sincerely,
[Your name]
[Your address]

Wouter Brasse already participated in this campaign on 07/16/2007.

Maskerade; of, watse wils - Shakespeare in kasteelruine Born

Van 4 t/m 26 augustus 2007 vindt er elf keer een bijzondere theatervoorstelling plaats in de kasteelruine van Born, bij mijn werkplek om de hoek, letterlijk.

Het is naar ik begrijp een nogal vrije bewerking van een stuk van Shakespeare, in deels Huillands en deels Limburgse taal.

 

Monique Engelse is (naast stripfiguur) tevens het brein achter deze produktie, en ze komt met grote regelmaat bij ons koffie drinken en schuilen voor de regen, want sinds de grote brand van 1930 is het kasteel niet meer overdekt...

 

        Monique met koffie

Waar ik het niet mee eens ben, is dat de serieuze en de poëtische teksten in het ABN worden gesproken en de komische in het Limburgs plat!

Es of Limburgs neit zereneus en poowéties kint zeen...

Wouter

___________________________________________________________________________

van william shakespeare
in een bewerking van monique engelse

Muziektheater voor iedereen van 10 tot 100 jaar
In de ruine van Born augustus 2007

Het toneelstuk gaat over allemaal verschillende soorten van liefde. Toevallig bestaat de spelersgroep uit 17 heel erg verschillende mensen: Jongeren die nog nooit gespeeld hebben, oudere ervaren toneelspelers, twee broers uit Congo, een Afghaan uit Susteren, Limburgers die plat kallen, Hollanders, muzikanten, handtasjes en mafketels. Ook hiervan kun je zeggen: Kijk maar wat jou het meeste aanspreekt, wat je maar wilt, watse wils.

Adres:
Kasteelruine Born
Kasteelhof 34
6121 XK Born

za 04 augustus 2007 Voorstelling 20:00 premiere
zo 05 augustus 2007 Voorstelling 20:00

za 11 augustus 2007 Voorstelling 20:00
zo 12 augustus 2007 Voorstelling 20:00

do 16 augustus 2007 Voorstelling 20:00
vr 17 augustus 2007 Voorstelling 20:00
za 18 augustus 2007 Voorstelling 20:00
zo 19 augustus 2007 Voorstelling 20:00

do 23 augustus 2007 Voorstelling 20:00
za 25 augustus 2007 Voorstelling 20:00
zo 26 augustus 2007 Voorstelling 20:00

Kaartje voorverkoop: 10,-- Euro, aan de kassa 12,-- Euro
Reserveringen gelieve een half uur voor aanvang van de voorstelling af te halen aan de kassa op lokatie.

Stichting Larosa
Kokkelertstraat 20a
6116 AR Roosteren
info@maskerade.eu

Verdere informatie hier: http://www.maskerade.eu/introductie.html