Sittard Web Log

Václav Havel, de schrijver-president

2012-01-09T23:44:00.001-03:00

Deze kreeg ik van Ratna doorgestuurd.

_____________________________________

De schrijver-president

http://weblogs.nrc.nl/moskou/2011/12/23/de-schrijver-president/

vrijdag 23 december 2011 door Michel Krielaars

Vandaag wordt in Tsjechië oud-president, toneelschrijver en humanist Václav Havel begraven. Tot op het laatst van zijn leven was hij kritisch over dictaturen en autoritaire leiders. Als schrijver kon hij die werkelijkheid beter weergeven dan menig deskundige. Veel van zijn toneelstukken gaan over macht. Een van zijn eerste daden als president was het sturen naar de Sovjet-Unie van een ambassadeur die de achternaam Slánsky had, zoals ook de Tsjechische communistenleider heette, die tijdens de zuiveringen van de partij in 1952 door het communistisch regime werd opgehangen.Filmpje

Om de door die autoritaire heersers verkondigde stabiliteit, die altijd als verdediging voor hun autocratische optreden wordt aangevoerd, moest hij altijd lachen. Een paar maanden geleden waarschuwde hij het Westen in een groot interview nog voor de dreiging die op den duur van het Russische autocratisch regime kan uitgaan. Dat werd hem niet in dank afgenomen door het Kremlin, want Poetin noch Medvedev hebben de afgelopen dagen hun condoleances aan de Tsjechen overgebracht, laat staan dat een van hen het condoleanceregister op de Tsjechische ambassade in Moskou heeft getekend. Wel gebeurde dit bij Kim Jong Il, waarmee maar weer eens bewezen werd waar de sympathie van beide leiders ligt. Op de begrafenis is Rusland vandaag vertegenwoordigd door ombudsman voor de mensenrechten Vladimir Loekin, die op eigen initiatief naar Praag is gegaan.

Bij die Tsjechische ambassade was het de afgelopen dagen behoorlijk druk. Veel Moskovieten wilden in het register een persoonlijke boodschap schrijven, om het Tsjechische volk te steunen in zijn verdriet. Opvallend is nu dat ook deelnemers aan de massademonstratie van morgen in Moskou zijn portret willen dragen. Om alsnog te laten zien dat veel Russen in Havel een groot democraat en staatsman zien en ze hem bewonderen om zijn verdediging van de vrijheid.

Voor Havel stonden de vrijheid van het individu en het belang van mensenrechten en vooral van ideeën voorop. Drie dagen voor zijn dood schreef hij nog een brief aan acht politieke gevangenen in Wit-Rusland, waarin hij hen steun beloofde. Zoiets is mooi en zegt veel over wat echt belangrijk voor hem was.

Die brief citeer ik hier:

Hrádeček, 15 december 2011

Waarde vrienden,

Op de drempel van het nieuwe jaar wil ik jullie een warm welkom geven en jullie en jullie naasten een jaar toewensen dat beter is dat het afgelopen jaar. Ik sympathiseer met jullie en in de toekomst zullen mijn vrienden en ik iedere gelegenheid aangrijpen om de internationale gemeenschap te wijzen op het schenden van de mensenrechten in Wit-Rusland.

Ik wens jullie het allerbeste en jullie land vrijheid toe.

Andrej Sannikau
Mikola Statkevitsj
Mikalaj Autoechovitsj
Zmitser Bandarenka
Ales Bialiatski
Zmicer Dasjkevitsj
Eduard Lobau
Pavel Seviarynets

Toen Havel in 1990 zijn Nieuwjaarstoespraak gaf, zei hij ook iets moois: ,,Volk, jullie regering is teruggekeerd”. Met die parafrase van Comenius’ woorden, die in 1918 ook al waren uitgesproken door die andere grote Tsjech Tomás Masaryk bij zijn inauguratie als president, benadrukte hij dat de democratie van 1918 weer was hersteld en de Tsjechen in het vervolg weer zelf konden beschikken over hun toekomst. Niet voor niets is Havel nu de held van de demonstranten in Rusland. En precies dat zegt veel over wat ze in hun land willen: politici die zij kunnen respecteren en die hen respecteren.

Zie: Vaarwel president

Op zoek naar vrede: Wat nu? (Gershon Baskin, Jerusalem Post)

2011-12-26T21:54:00.001-03:00

Ik ben het grotendeels met het betoog van Gershon Baskin eens; alleen niet dat de Palestijnen een verdeling van 22%-78% accepteerden maar Israel meer wou. Het klopt dat de meeste Israelische politici niet 100% van de Westoever, Oost-Jeruzalem en Gaza aan de Palestijnen wilden afstaan, hoewel ze er uiteindelijk (Barak en Olmert-Livni) heel dicht in de buurt kwamen; de verdeling van de gebieden was ook een probleem, vooral in en rond Jeruzalem, naast het erkennen van Israel als Joodse staat, de vluchtelingen en of de Palestijnse staat een leger zou hebben en of Israel enig militair toezicht zou houden om zijn veiligheid te bewaken.

Vooral het vasthouden aan de terugkeer van de vluchtelingen en hun nakomelingen en de weigering om Joodse nationale rechten te erkennen, doen sterke twijfels rijzen aan de werkelijke acceptatie door de Palestijnen van een tweestatenoplossing, nog los van hoe ze intern op hun aanspraken hameren en de Joodse aanspraken in alle toonaarden verwerpen. De oplossing van het conflict ligt helaas niet zo dichtbij als Baskin suggereert....

Wouter

______________

http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?ID=251024&R=R1

Encountering Peace: What now?

By GERSHON BASKIN
26/12/2011

Allowing the two-state solution to die would spell the end of the Zionist dream and the collapse of all we have worked to build in the Land of Israel.

I really don’t get it. Can someone please explain to me what happens when there really is no longer a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict? We better start coming up with answers because we are almost there.

The bi-national reality that successive Israeli governments since 1967 have created in the West Bank, or Judea and Samaria if you like, is almost beyond partition. Since 1937 the most reasonable, I would say the most Zionist solution that almost the entire world designed and now still supports presupposes that this conflict is essentially one between two national groups claiming the same piece of territory. Because neither side wants to be ruled by the other, nor do they want to live together in one democratic state, the obvious solution is partition.

But as time went by the map of the partition went against the side that refused this solution – namely the Palestinians. In 1988 they finally accepted the partition solution and agreed, at least among themselves, that their State of Palestine would be established on 22 percent of the land between the River and the Sea.

The problem is that the other side, namely Israel, did not agree to the 22%-78% split.

Israel wanted more. So today, those Palestinians, at least the core of their leadership, are rapidly coming to the conclusion that partition is no longer a viable option. But what now? If they don’t want it, and we don’t want it, then what do we want, and can we agree on it across the conflict line? The partition plan has always been incredibly logical and rational. It is based on the assertion that there are in fact two peoples – at least there are two people who each call themselves a people. It is predicated on the principle in international relations of the right of self-determination – in other words, if you call yourself a people, you look like a people, you have a common history, a common culture and language and a common perception of a joint future then you are a people.

As such, as a people or a nation, you have to right to have a territorial expression of your identity. At least that’s the way it works for nation-states, at least that is how we, Israel, base our right for a state of our own.

Our Declaration of Independence is a document which sets out to make our claim and to justify our existence as a people. The United Nations partition plan of November 1947 legalized our claim into an internationally recognized decision, but at the same time recognized the right of the Arabs living in Palestine (in other words Palestinians) to also have a state of their own.

IF WE have indeed tossed out the partition option and we are left with two peoples in one state, how do we continue to have a state of our own? When the territorial solution is no longer possible, we either fight it out until death or exhaustion or we come to some kind of partnership of sharing. Once upon a time it could have been acceptable for some (mostly those who had power and money) for one people to rule over another – even if the ruling side was a numerical minority. Those days are long gone.

There are those among us who think that we can rule over the whole land and “allow” the Palestinians to have citizenship in another country across the river. There are others who think that because there are so many other Arab countries that the Palestinians should simply pick up and move to one of them. There are still others who think that the Palestinians will agree to have some form of autonomy meaning some kind of municipal government with no national rights.

All you have to do is put yourself into their shoes. Would you accept to live in one country and to not have equal rights with the other citizens in that country? Would you agree to have your national expression and identity in a country over the border and not in your own country? Would you agree to live in small enclosed communities without the right to reside anywhere within the boundaries of your own land while another people has the right to live anywhere they want, even on your land? Would you accept having only some form of municipal autonomy and not full national rights in your own country? It is easy to make proposals for the other side that you would never accept for yourself.

Why should any Palestinian agree to live under Israeli-Jewish rule and not to be able to pick up and live in Jaffa, Haifa, Ramle or Lod, while you can live anywhere in Judea and Samaria that you please? What makes your right more justified than their right? If your answer is because God gave us this land, then there is no way to have a rational logical discussion.

The Palestinians can just as easily claim that all of Palestine is waqf – a Muslim trust given by Allah to Muslims. This can also not be argued on a rational logical level. If this conflict emerges to be one of religion – my God against your God, then we will never be able to live in peace.

For the past 100 years this has not been a religious conflict. It has been a territorial conflict and it is about to become an identity conflict – whose national identity is expressed on the territory in question? Or in other words, who rules this place – us or them? We have a very short period of time remaining before we may have to come to the conclusion that there is no longer any resolution to this conflict that enables us to have a Jewish nation-state in the Land of Israel. If this happens, God forbid, it will be the end of the Zionist movement and the end of the dream that so many have worked so hard for so long to create and sustain.

The writer is the co-chairman of IPCRI, the Israel Palestine Center for Research and Information and a radio host on All for Peace Radio.

Gershon Baskin, Ph.D.
P.O. Box 9321, Jerusalem 91092
Cellphone: +972-(0)52-238-1715
gershonbaskin@gmail.com

http://gershonbaskin.com

http://gershonbaskin.org

Circus Request: Giel Beelen zonder Glazen Huis in Sittard - 19 december 2011

2011-12-12T14:10:00.001-03:00

Een serieus verzoek?

Sittard-Geleen probeerde afgelopen jaar om het Glazen Huis naar de Sittardse Markt te halen, in een mix van de stad op de kaart zetten en een goed doel steunen (ik laat het aan de lezer wat zwaarder zou hebben gewogen...). Dat was natuurlijk kansloos, daar is ons stadje aan de Kötelbaek veel te klein voor.

Toch krijgt Zitterd nu de 'next best thing', want sympathieke Giel komt een dag langs met een reizend circus dat Serieus Request ondersteunt.

Wouter

Mail dit bericht door aan familie, vrienden en kennissen, zet het op je Hyves, je Facebook prikbord, en/of Tweet het.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Op maandag 19 december ontvangt Sittard‐Geleen in Fenix Poppodium het Circus Request van 3FM‐ DJ Giel Beelen. Giel Beelen zit dit jaar tijdens Serious Request niet in het Glazen Huis maar gaat 'on tour' langs vijf verschillende poppodia kriskras door het hele land. Poppodium Fenix in Sittard‐Geleen is een van deze vijf plaatsen geworden waar het Circus Request zijn tenten opslaat. En dan ook nog eens de plek waar Giel's Circus Request aftrapt! Daarmee zijn we het enige podium in Limburg en daar zijn we natuurlijk trots op. Zo kunnen we ons beste beentje voorzetten voor het goede doel van Serious Request 2011, namelijk moeders die geraakt zijn door oorlog en conflictsituaties.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Circus Request in Sittard-Geleen!

http://www.sittard-geleen.nl/Actueel/Nieuws_en_persberichten/December_2011/Circus_Request_in_Sittard_Geleen

Op maandag 19 december komt 3 FM-DJ Giel Beelen naar Sittard-Geleen met Circus Request. Giel Beelen zal die dag vanuit Poppodium Fenix en de binnenstad van Sittard opdrachten vervullen om geld in te zamelen voor Serious Request 2011. Uiteraard heeft hij daarbij hulp nodig van bezoekers van de stad. Er wordt regelmatig live geschakeld met het Glazen Huis in Leiden.

Kom ook!

Steun Serious Request 2011 en kom ook op 19 december naar Sittard! Je kunt je donaties misschien wel live overhandigen tijdens het Circus Request van Giel Beelen.

Heb je een leuk idee voor een actie om geld in te zamelen of een bijdrage te leveren aan het programma op 19 december? Stuur dan een mailtje naar circusrequest@fenix.nl

Serious Request 2011

Serious Request 2011 zet zich dit jaar in voor moeders die getroffen zijn door oorlogs- en conflictsituaties. Giel Beelen zit dit jaar niet in het Glazen Huis, maar gaat vijf dagen on tour langs vijf verschillende poppodia door heel Nederland. Naast Sittard-Geleen doet het Circus Request ook Hengelo, Arnhem, Groningen en Tilburg aan.

>> Kijk ook op de website van Serious Request

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Progressieve steun voor Israel - David Hirsh (Engage)

2011-11-26T16:07:00.000-03:00

Engage bestaan al meer dan 5 jaar, en werd opgezet als reactie op een campagne binnen de Britse universitaire onderwijsbond om Israel te boycotten.

Waarom progressievelingen een nationalisme steunen blijft een interessante kwestie, gezien het reactionaire imago van nationalisme en de vele beruchte uitwassen ervan. Toch is het niet vreemd: we steunen de onafhankelijkheidsstrijd en de vrijheidsstrijd van vele nationale bewegingen, zoals de Koerden, Tibetanen, Westsaharanen en natuurlijk de vele voormalige koloniën, bij voorkeur als die een links (socialistisch) imago hebben. Het zionistische imago is nogal naar rechts opgeschoven door de bezetting en de rechtse regeringen in Israel sindsdien, wat hen veel linkse steun heeft gekost. Het linkse imago van de PLO houdt echter ook bepaald niet over: Het enige "progressieve" in het PLO handvest is dat het zionisme imperialistisch en racistisch noemt (en nog meer lelijke dingen) en steun vraagt aan de progressieve bewegingen in de wereld in de strijd daartegen. (Dat was voor de bezetting van 1967!) In de eerste grondwet van de PA (2003) wordt de islam als staatsgodsdienst en de sharia als bron voor wetgeving genoemd. Desondanks steunen de meesten binnen links ook de nationale strijd van de Palestijnen om hun lot in eigen hand te nemen, maar dat mag niet ten koste gaan van de veiligheid en rechten van de Israelische Joden om hun lot in eigen hand te nemen en te houden.

Ik ben op zich ook niet vies van natiestaten. Ondanks utopische idealen van internationale solidariteit en een democratische, solidaire wereldgemeenschap zonder wapens en geweld, zijn we daarvan nog ver verwijderd. Op nationaal niveau hebben we een redelijk gebalanceerd democratisch systeem met rechten voor iedereen, sociale en economische zorg voor elkaar en een onderling gevoel van verbondenheid (al zijn deze wat aan het afkalven). Om dit op wereldniveau te bereiken is een mooi ideaal, maar vergt nog een heel lange weg. Tot dan moeten we de nationale verworvenheden koesteren en beschermen.

Hirsch duikt hieronder vooral de geschiedenis in. De laatste alinea klinkt erg somber, maar zover zal het toch niet komen? Zoals bij elke staat, zou het feitelijke bestaan van Israel voldoende moeten zijn. Kritiek mag uiteraard, maar de onverholen haatcampagnes door Arabieren, moslims en "antizionisten" moeten eindelijk stoppen. De Joden hebben een staat, deal with it.

Wouter

_______________

What is the progressive case for Israel?

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/11/what-is-progressive-case-for-israel.html

An avowedly left-wing and pro-Israel organization in Great Britain, Engage, was set up to counter anti-Israel boycotts. Its website has some interesting articles.

Here's part of one recent article by its founder, David Hirsh:

What is the progressive case for Israel? Why should a nation state need somebody to make its case? What is the progressive case for France or for Poland? Before the French Revolution, the question of France was still open. Was Marseille to be part of the same Republic as Brittany? When there was a political movement for the foundation of France, then there was a case for and also a case against France. When Poland was half engulfed by the Soviet Union and half by the Third Reich, there was a progressive case for Poland. But today, thankfully, Poland exists. It doesn't need a 'case'.

There are reasons to be ambivalent about nationalism. Nationalist movements have often stood up against forces which threaten human freedom. Nationalism offers us a way of visualising ourselves as part of a community in which we look after each other. But being part of something also means defining others as not being part of it, as being excluded from it. The left should fight for freedom with the nationalists but we should also remember the dangers of nationalism. Like John Lennon, we should imagine a world where people no longer feel the need to protect themselves against external threat, but until it exists, it is wise for communities to retain the possibility of self-defence.

Progressives in France or Poland might hope to dissolve their states into the European Union, or into a global community. In that sense there is still a possible case to be made for Poland or for France. But nobody thinks that either has to justify their existences to anybody outside. Not even Germany after the crimes of the Second World War had to justify its existence.

...But as the Holocaust had defeated the Socialists and the Bundists, so these other criticisms were answered, not by argument or reason but by huge, irreversible events in the material world; in this case by the UN decision to found Israel and by the defence of the new state against the invading armies of neighbouring states which tried to push the Jews out. The Jews, armed by Stalin via Czechoslovakia, in violation of a British and American arms embargo, were not pushed out. About 700,000 Palestinian Arabs left, fled or were forced out during the war and were not allowed back by the new state of Israel. For them this was truly a catastrophe but the Israel/Palestine conflict was never inevitable. It was the result of successive defeats for progressive forces within both nations. It is still not inevitable. Neither could the fact of the conflict possibly de-legitimise a nation. Nations exist and do not require legitimacy.

Isaac Deutcher, Trotsky's biographer, who had been a Socialist anti-Zionist before the Holocaust, wrote the following in 1954:

I have, of course, long since abandoned my anti-Zionism, which was based on a confidence in the European labour movement, or, more broadly, in European society and civilization, which that society and civilization have not justified. If, instead of arguing against Zionism in the 1920s and 1930s I had urged European Jews to go to Palestine, I might have helped to save some of the lives that were later extinguished in Hitler's gas chambers.

Deutscher was not embracing Zionism as an ideology, he was recognising that the debate was over. Israel now existed in the material world and no longer just in the imagination. Antisemitism treats 'the Jews' as an idea rather than as a collectivity of actual human beings; an idea which can be opposed was transformed into a people which could be eliminated. To think of Israel as an idea or as a political movement rather than as a nation state makes it possible to think of eliminating it too.

Israel needs to find the peace with its neighbours, amongst whom hostile and antisemitic movements have significant influence. It needs to continue to fulfil contradictory requirements, as a democratic state for both its Jewish and non-Jewish citizens, but also as a Jewish state, guaranteeing the rights of Jews in particular. There is nothing unusual about a social institution finding pragmatic and difficult ways to fulfil contradictory requirements.

But what if it turns out that Zionism's promise to build a 'normal' nation state was utopian. Perhaps the poison of the Holocaust is not yet spent. Maybe Israel is, as Detuscher thought, a precarious life-raft state, floating in a hostile sea and before a careless world. Perhaps the pressure on Israel from outside, and the unique circumstances of its foundation are creating too many agonising internal contradictions and fault-lines. Whereas people used to tell the Jews of Europe to go home to Palestine, now they tell the Jews of Israel to go home to Europe. Whereas 'the Jews' were thought to be central to the workings of capitalism, today Israel is said to be the keystone of imperialism. If the Palestinians have come to symbolise the victims of 'the West' then 'the Jews' are again cast in the symbolic imagination as the villains of the world. Perhaps Israel is precarious and perhaps we have not yet seen the final Act of the tragedy of the Jews. And if it comes to pass, there will be those watching who will still be capable of saying, with faux sadness, that 'the Jews' brought this upon themselves.

(h/t D)

Leve de gulden (Theodor Holman)

2011-11-25T14:41:00.002-03:00

Een kleine hommage; ook ik reken nog wel eens om, maar probeer het af te leren. De lust om iets te kopen vergaat je namelijk, en soms wil je gewoon iets kopen en je plezier niet half laten vergallen door de kosten....

Wouter

________________

Leve de gulden

15-11-11

THEODOR HOLMAN

http://www.parool.nl/parool/nl/508/THEODOR-HOLMAN/article/detail/3034122/2011/11/15/Leve-de-gulden.dhtml

Ik kan het maar beter meteen eerlijk vertellen: ja, ik wil de gulden terug.

Ik wil die gulden vooral terug om mijn dochter te laten zien hoe duur alles is.

Als wij samen een broodje eten, gaat de discussie tussen haar en mij zo:
'Een broodje kaas kost hier vier euro. Dat is acht gulden veertig! Kom, we gaan hier weg.'

'Blijf zitten, pap! Een broodje kaas kost hier vier euro en niet acht gulden veertig. Dat was tien jaar geleden zo. We leven nu in 2011.'

'Ik ga geen broodje eten voor acht gulden veertig. Dat is echt idioot. We worden hier genaaid. Kom, we gaan weg!'

'Nee! Ik wil trouwens geen broodje kaas. Ik wil een BLTC van zeven euro twintig.'

'Jezus Christus! Jezus Christus! Vijftien gulden voor een broodje! Als ik dat ook neem, ben ik dertig gulden kwijt! Daar kreeg je vroeger in Parijs een kamer met ontbijt voor!'

Ik weet dat het vreselijk is wat ik zeg, en ik hoor mijn eigen vader, maar ik kan me niet inhouden. Ik besef beter dan mijn dochter wat een gulden betekende en dat beïnvloedt mijn genot van bijvoorbeeld zo'n broodje kaas of zo'n raar ding met bacon, lettuce, tomaat en kaas. Hoe lekker moet een broodje kaas van acht gulden veertig wel niet smaken!

'Je moet eens ophouden, pap, altijd maar te denken dat je wordt opgelicht.'

De prijs van zo'n broodje kaas zal ook wel door de markt worden bepaald - maar juist doordat ik de gulden heb meegemaakt, weet ik hoe gigantisch duur alles is geworden, al wordt dat ontkend. Als we teruggaan naar de gulden, ziet iedereen hoeveel alles echt kost. Ik leg dit mijn dochter voor.

'Wat betekent echt kost, pap? Als we teruggaan naar de gulden, reken ik weer alles terug naar de euro, terwijl jij nu alles terugrekent naar de gulden,' zegt mijn dochter. 'Voor mij is de euro echt.'

Ik zwijg. Toch wil ik die gulden terug. Ik heb geen moeite met die euro meer, maar ik vind het geld lelijk en onhandig. Wij hadden dat mooie geld van Ootje Oxenaar.

En hoewel ik er niets van snap, geloof ik diep in mijn hart ook niet dat die euro ons veel voordelen heeft opgeleverd. Geld is geld.

Israelisch-Palestijnse vredesideeën: sprankeltjes hoop in een zee van haat

2011-11-17T20:12:00.001-03:00

Ik geloof nog steeds in de tweestatenoplossing als de enige oplossing. Een alternatief dat hieronder als voorbeeld wordt genoemd is een Israelisch-Palestijnse confederatie.

Dat zou kunnen - en zeker geen slecht idee zijn - in een betere wereld, maar de partijen staan tot nu toe zover uit elkaar, dat dit voor de afzienbare toekomst onwerkbaar zou zijn. Een soort België met bommen en geweren over en weer en eindeloos voortdurende impasses - zoiets als de huidige situatie dus, of misschien slechter.

Toch is het belangrijk om serieus te praten en blijven praten over vrede en mogelijke wegen daarheen. De leiders zitten in een lange impasse en praten niet, ondanks talloze oproepen en diplomatieke druk, dus enige vooruitgang moet blijkbaar van onderop komen.

Ook IPCRI en haar aftredende voorman Gershon Baskin werken mee aan deze campagne.

Wouter

___________

Yalla Peace: Glimmers of hope in a growing sea of hate

http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?id=245753

By RAY HANANIA
11/16/2011 07:39

Up-and-coming leaders are offering the kind of hope that even Netanyahu and Abu Mazen fail to demonstrate.

With so much hatred and anger swirling on both sides, Israeli and Palestinian, it is encouraging to see so many people who are still determined to look past the ugliness.

While so many are trying to keep Palestinians and Israelis apart with hate rhetoric, columns and speeches, Doron Tzur, Kamal Nawash and Joe Avesar are trying hard to bring Palestinians and Israelis together.

Two events will take place in Jerusalem in the next few weeks. The first is a conference on November 28 at the Ambassador Hotel in east Jerusalem entitled, "The Best Plans," which brings together new ideas for peace.

Tzur, who initiated the conference, writes, "I believe that once it becomes evident that there are such plans or if it becomes evident that there are not life is going to become better for all people here.

If there are such plans, as Itend to believe, the task will be to choose among good alternatives. If there aren't, it will become clear that the conflict has to be managed until the people 'ripen,' and that currently settlements will have to depend on external forces or they would break, potentially leading to very bad consequences."

Tzur has partnered with Nawash, a Palestinian lawyer in Washington, DC, who heads the Free Muslim Coalition Against Terrorism, a group that has come under attack from extremist religious and even jealous secular American Arab groups that don't like his focus on opposing "terrorism." Nawash is from Ein Kerem but lived in Ramallah before coming to the US.

But Nawash has made progress in a way that most of the American Arab organizations have not. While those groups hold conferences to raise money, they do little except promote their dictator-for-life presidents.

Nawash's organization actually is rolling up its sleeves to do something, including this conference to bring peace activists together.

Nawash says that for two decades, the "two-state solution" has been widely accepted as "the only solution" to the Palestinian/Israeli conflict, yet no specific plan based on this principle has ever been accepted by the majority of Palestinians and Israelis. So, in partnership with Doron Tzur, he has set out to find a plan that can be accepted by the majority of Israelis and Palestinians.

AVESAR IS a Jewish lawyer from Encino, California, and the author of a recent book called Peace: A Case for Israeli Palestinian Confederation.

When I interviewed Avesar recently on my Dearborn, Michigan, morning radio show (Radio Baladi), Avesar explained that "confederation" might be a way to bring both sides together in a way that reinforces Israel's existence while creating Palestinian nationhood.

"The Israeli-Palestinian Confederation would make the most sense to create peace; creating a third government that brings the Israeli and Palestinian people together as one government," Avesar explained.

While Tzur and Nawash are looking at peace plans, Avesar's movement is pushing to actually elect representatives to the Confederation at elections in east Jerusalem and Bethlehem many Palestinians are prohibited from entering Jerusalem so they have to have a second location, like Bethlehem. The elections, he explained, will take place on December 12 at the Ambassador Hotel in east Jerusalem and at Talitha Kumi in Bethlehem the following day.

This convention will take place exactly one year before the general election the group would like to hold on December 12, 2012.

Avesar said he hopes the Confederation will elect delegates and a "president" either Israeli or Palestinian who will represent their movement.

There are many out there who will scoff at Tzur, Nawash and Avesar for their efforts, saying they will do not good, but I disagree. The fact is that while the critics complain a lot, they do very little to create or build. They can only tear things down. I call them "arsonists."

Tzur, Nawash and Avesar are offering the kind of leadership that even the prime minister of Israel, Benjamin Netanyahu, and the Palestinian Authority president, Mahmoud Abbas, fail to demonstrate.

There is a lot of worthless name-calling, and the only winner in the blame game is failure.

Here are some links you can check out if you want to turn away from the hatred that feeds the violence, uncertainty and tragedy and put your efforts in to something positive:

For the Tzur/Nawash-led event, go to TheBest- Plans.org.
For Avesar's Confederation event, go to ipconfederation.org

For the interview with Avesar, go to RadioBaladi.com

People who brush aside hope and fail to dream are destined to live a life of conflict. But those who dream about peace and work to make those dreams a reality are the ones that will one day lead Israelis and Palestinians to the promised land.

Ray Hanania is an award winning Palestinian American columnist.

Jodenjacht

2011-10-09T20:14:00.000-03:00

Ik heb van de week het boek Jodenjacht gekocht. Niet omdat het me onderhoudende lektuur leek, maar omdat ik het mogelijk nodig had voor een boekje waaraan ik zelf momenteel werk, over de Joodse families die in de jaren '30 en '40 in Geleen leefden. Ik schrok van de omvang van het boek: meer dan 300 pagina's. Ik weet dan ook niet of ik het helemaal ga doorworstelen. De stukjes die ik er tot nu toe in las waren vrij deprimerend.

Of het treffend is om te spreken van "de rol van de Nederlandse politie" vraag ik me wel af, daar de focus lag op de strafdossiers van enkele honderden 'foute' politieagenten, en niet op wat de duizenden anderen gedaan hebben. Zo lees ik dat in Gouda een 'Politieke Politie' werd opgericht, omdat "de Goudse politie tot die tijd de Duitse verordeningen waar mogelijk saboteerde". Dat zou natuurlijk aardiger lektuur geweest zijn, maar daar zijn waarschijnlijk geen dikke dossiers over volgeschreven (tenzij door de Duitse bezetter).

Hieronder nog twee columns over het boek, dat ik toch zal moeten aanbevelen.

Van mede-auteur Jan Kompanie heb ik nog les gehad op de Archiefschool.

Wouter

Zie ook: Niet geld, maar diepe haat was drijfveer van jodenjagers

____________

Jodenjagers

http://www.parool.nl/parool/nl/508/THEODOR-HOLMAN/article/detail/2953620/2011/10/06/Jodenjagers.dhtml

06-10-11 14:00 uur

COLUMN

THEODOR HOLMAN

Nadat ik Ad van Liempt had gesproken over Jodenjacht, het boek dat hij schreef samen met Jan Kompagnie, was ik enigszins van slag.

Het boek gaat over 'de onthutsende rol van de Nederlandse politie in de Tweede Wereldoorlog'. Het gedrag van sommige Jodenjagers was zo ernstig, dat zelfs de Duitsers het te ver vonden gaan.

'Jongens, wij waarderen het dat jullie de Joden oppakken, maar dat jullie ze dan ook martelen en beroven is zelfs ons te gortig, en dus arresteren wij jullie.'

Zoiets moeten de Duitsers hebben gezegd.

Het hele boek bestaat uit onthullingen waar ik oprecht - dus echt - misselijk van word. Neem de uitspraken van de Groningse agent Arend Ruben. "Voor ik met verlof naar huis ga, ransel ik eerst nog een paar Joden af.'

Hij zegt ook: 'Het is geen zondag als ik niet eerst een paar Joden halfdood heb geslagen.'
Als zinnen ziek zouden kunnen zijn, zijn dit zieke zinnen.

Van Liempt en Kompagnie: 'De jonge Ruben is een sprekend voorbeeld van de Jodenhaat bij de speciale politie-eenheden. Zoals Ruben waren er wel een paar honderd.'

Ruben was niet eens de ergste. Wat te denken van Kees Kaptein - ik heb geen zin over te schrijven wat hij geflikt heeft, maar wel dat hij 'verantwoordelijk is geweest voor maar liefst een zesde van de uit Den Haag gedeporteerde Joden. (...) Vaststaat dat (...) hij honderden van zijn stadsgenoten de dood ingejaagd heeft.'

Het onthutsendst is dat de agenten het heerlijk vonden antisemiet te zijn. De Amsterdamse rechercheur Harms: 'Al lagen alle Joden hier op een hoop bij elkaar en werden zij met benzine overgoten en in brand gestoken, dan zou ik er met plezier naar staan te kijken.'

Ik weet niet hoe ik in de oorlog zou hebben gereageerd, welke keuzes ik zou hebben gemaakt, wat ik zou hebben gedacht. Zou ik hebben kunnen genieten van het kwellen van mensen?

Ik weet zijn naam niet meer, maar zo'n 35 jaar geleden interviewde ik iemand uit het verzet. Zijn ouders waren het slachtoffer van zo'n agent geweest, de rest van zijn familie was vergast. Hij vroeg me: 'Ben ik slecht dat ik ervan droom al die schurken te liquideren?'

Ik schudde mijn hoofd.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Jodenjacht

http://www.trouw.nl/tr/nl/6849/Sylvain-Ephimenco/article/detail/2946981/2011/10/04/Jodenjacht.dhtml

Sylvain Ephimenco − 04/10/11, 09:38

COLUMN

In 2007 ontstond commotie in Vlaanderen na het verschijnen van het boek 'Gewillig België' over de houding van het Antwerpse stadsbestuur en de politie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het boek ging hoofdzakelijk over de razzia's op Joden die door de Antwerpse politie werden gehouden en die in de deportatie van 1200 slachtoffers resulteerden.

Het boek en de documentaire 'Modus Operandi' die later werd gemaakt, laten duidelijk zien dat anders dan in andere Belgische steden, de vervolging van Joden optimaal was in Antwerpen: 'Eerst hielp de politie door straten af te sluiten, later ging ze actief over tot het arresteren van Joden'. Daarom ook besloot de Antwerpse burgemeester in het najaar van 2007 zijn excuses aan te bieden voor 'de actieve rol die het stadsbestuur en de politie hebben gespeeld in die dramatische dagen'.

In België werden in totaal 25.000 Joden gedeporteerd. In Nederland 140.000.

Gisteren stond in de Verdieping een stuk over het boek 'Jodenjacht' van Jan Kompagnie en Ad van Liempt. Het boek draagt als ondertitel: 'De onthutsende rol van de Nederlandse politie in de Tweede Wereldoorlog'. Klaarblijkelijk is die rol nooit eerder zo goed onderzocht en daarom is meer dan 65 jaar na dato het woord 'onthutsend' wel op zijn plaats.

Het beeld dat hieruit naar voren komt, is niet meer dat van politiefunctionarissen die de bezetters gewillig waren, maar dat van een omvangrijke groep Nederlandse fanatieke antisemieten die met grof geweld een gestructureerde Jodenjacht hielden. Zo gewelddadig zelfs (martelingen en ook verkrachtingen werden toegepast) dat ze soms door de Duitse bezetter met disciplinaire maatregelen werden bestraft.

'Ze joegen met alle middelen op hun slachtoffers, ze overtraden daarbij alle denkbare rechtsregels, ze roofden waar ze konden, ze gebruikten geweld, ze pasten misleiding toe - en dat alles werd van hogerhand toegestaan (op een enkele uitzondering na) en vaak zelfs gestimuleerd', zeggen de auteurs van 'Jodenjacht'.

In totaal arresteerden de speciale anti-Joden-afdelingen van de politie 9000 personen. Toen ik dit allemaal las, moest ik denken aan de Antwerpse burgemeester die voor een minder wreed en omvangrijk politieoptreden gedurende de oorlog zijn excuses had aangeboden.

Nu kun je dit puur symboolpolitiek vinden maar excuses kunnen ook een apaiserende werking hebben bij slachtoffers en nabestaanden. Of de Nederlandse politie ook haar excuses zou moeten aanbieden naar aanleiding van dit boek moet ze zelf weten. Maar ik kan me een discussie hierover heel goed herinneren.

In 1997 schreef oud-journalist Hans Knoop een open brief in het Nieuw Israelitisch Weekblad waarin hij de politie om excuses vroeg voor haar rol in de Tweede Wereldoorlog. De voorzitter van de Nederlandse politiebond J. van Duijn trad vervolgens in bijna alle media op om vastberaden zijn weigering toe te lichten.

Excuses, zei hij, zouden geen recht doen aan agenten die principieel weigerden aan de deportatie van Joden mee te werken. In het licht van het pas verschenen boek 'Jodenjacht' is de weigering van 14 jaar geleden nu extra pijnlijk.

Dagboek van een Herdershond

2011-10-08T13:14:00.001-03:00

Dagboek van een Herdershond is onlangs in de TV-Canon tot beste dramaserie van de publieke omroep van de afgelopen 60 jaar gekozen.

Vorig jaar bleek het ook al het populairste KRO-programma (versloeg zelfs Boer zoekt Vrouw!):

U kunt uit de koplopers per genre (zg. "lijsttrekkers") nog stemmen voor het beste tv-programma van allemaal.

Dagboek van een Herdershond is voor mij natuurlijk puur jeugdsentiment (ik was toen 14 jaar), en ook zowat het eerste tv-programma dat in mijn eigen Limburg speelde, met de toen flink afgekalfde maar nog zeer herkenbare rol van de katholieke kerk. Het werd in Eijsden opgenomen maar speelde in het naburige Geleen (wat ik destijds niet wist), en de schrijver van het boek was een priester uit Sittard, geboren zelfs direct tegenover mijn huidige apartement (Er hangt een herinneringsplakette aan de muur). Het manuscript van "Kroniek eener parochie" waarop de tv-serie is gebaseerd, wordt bewaard in ons archiefdepot in de collectie Jacques Schreurs.

Wil Brassé

___________________________________________

Dagboek van een herdershond

http://www.limburger.nl/article/20100118/HEIMWEETV/100119694/1079

In de serie Heimwee TV worden elke week tv-series uit de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig belicht die de geur van nostalgie ademen. We tellen af van 100 naar 1. Deze week nummer 5 : Dagboek van een herdershond.

Door Ray Simoen

Een timide kapelaan, die dagelijks discussieert met zijn engelbewaarder en zichzelf de herdershond van zijn baas, pastoor Bonhomme, noemt. Wie haalt het in zijn hoofd om daarover een tv-serie van zestien delen te maken? En dat ook nog in 1978, wanneer de kerken amper nog bezoekers over de vloer krijgen, pastoors steeds vaker alleen in carnavalsoptochten te zien zijn en iedereen vol vuur achter Marx, Stones of Cruyff aanloopt.

Toch was de KRO-serie Dagboek van een herdershond meteen al na zijn eerste aflevering op 16 januari 1978 een doorslaand succes. Zes miljoen kijkers kropen wekelijks voor de buis om naar de avonturen van de verlegen kapelaan Erik Odekerke te kijken in het Zuid-Limburg van 1914. Ook in Duitsland, Zuid-Afrika en Finland keken ze graag naar de Herdershond met de zachte g.

Fine fleur

De KRO zond de serie tussen 16 januari 1978 en 29 januari 1980 uit. Ze was gebaseerd op de trilogie Kroniek eener parochie van de Limburgse priester-schrijver Jacques Schreurs en werd geregisseerd door Willy van Hemert. Die kende Schreurs nog uit zijn studententijd aan het seminarie. Van Hemert had in de jaren zeventig al grote successen behaald met De Glazen Stad, De Kleine Waarheid en Bartje, die hij voor de NCRV had gemaakt. Zenuwachtig door deze NCRV-successen en door de opkomst van de nieuwe zender, de Evangelische Omroep, gaf de KRO Van Hemert opdracht om een serie te maken, die duidelijk rooms-katholiek geurde en kleurde. In de boeken van zijn vriend Schreurs kreeg Van Hemert het allemaal op een presenteerblaadje. In Joop van den Ende had hij een producent die wist hoe je de massa in de ziel kon raken. Eijsden leverde de prachtige dorpsplaatjes. Geleen was met zijn opkomende mijnindustrie de perfecte locatie voor een conflict tussen traditie en moderniteit. En de hoofdpersoon kapelaan Erik Odekerke wekte met zijn jeugdige onhandigheid voldoende stof voor sympathie, ergernis en spanning: allemaal gevoelens waarvoor de ontroerde kijker graag de zakdoek tevoorschijn haalde.

De grote tegenpool van de jonge kapelaan Odekerke was pastoor Bonhomme, met wie Odekerke een stroeve relatie onderhield. Toen Odekerke ook nog een bijbelles uit de hand liet lopen, had hij het ook verknoeid bij schoolhoofd
Bongaerts. Hulp in zijn moeilijke omgang met het dorp en zijn conservatieve elite vond hij bij kapelaan Paulus uit een naburig dorp. Maar de onzekere kapelaan werd vooral overeind gehouden door zijn engelbewaarder, die hem met humor, plaagstootjes en tips door de problemen loodste. Natuurlijk liep er ook een Eva door de serie. De kapelaan raakte bevriend met de mooie Miete van der Schoor. Zijn meer dan vriendschappelijke gevoelens voor Miete brachten de kapelaan van zijn stuk en zorgden voor overuren voor de engelbewaarder. Intussen roddelde het dorp lekker door over de kapelaan en 'zijn lief'. Prachtig drama, natuurlijk, met veel 'snikmomenten' en 'meeleef- scènes'. Zelfs de beroeps-tv-kijkers waren onder de indruk. In 1978 won 'de Herdershond' de Gouden Televizier-Ring.

Maar het waren niet zozeer de schilderachtige Limburgse decors en de verhaallijn, die deze serie tot zo'n groot succes maakten. De acteurs tilden deze roomse tv-reeks naar een ongekend hoog niveau. De fine fleur van de Nederlandse acteurswereld was afgereisd naar Zuid-Limburg voor een rol. Ko van Dijk als boer Bonte, Jan Teulings als Severinus van de Schoor, Joop Doderer, Hella Faassen, Guus Hermus, Johan te Slaa, Jeanne Verstraete en de jonge talenten Jo de Meyere als kapelaan Odekerke, Bruni Heinke als Miete van der Schoor en Renée Soutendijk als Klaasje Weenink. Het is heel wat anders dan wat nu in Goede Tijden, Slechte Tijden amper twee zinnen uit de strot kan krijgen.

Met 'reli-drama' trek je nu geen volle huiskamers meer. Maar alleen al door het prachtige spel van Ko van Dijk en Kees Brusse blijft het een genoegen om de dvd's van de Herdershond nog eens te bekijken. En dat is het natuurlijk ook voor de collega, die nog steeds beretrots is op zijn rol in het 'volk van Eijsden' die krap twee seconden lang was.

Gepubliceerd op: 18.01.10 06:00

Simon Caun - een van de zes miljoen Shoah slachtoffers

2011-09-12T16:49:00.003-03:00

"Naamloos" staat nu nog boven het bericht dat ik typ, maar daar gaat het om: we kunnen de doden niet terughalen, maar ze tenminste wel weer een naam geven.

Onderstaand verhaal kwam ik vanavond tegen op de weblog van Simon Soesan (in Nederland enigszins bekend als publicist en soms commentator in het journaal). Ik vond het zo aangrijpend dat ik het hier wil kopiëren.

Zijn oom Simon Caun is ook terug te vinden op het Digitaal Monument voor de Joodse Gemeenschap in Nederland (met een foto erbij), een mooi initiatief dat de slachtoffers van de Shoah weer een naam wil geven. En ook mijn eigen project poogt daaraan een bescheiden bijdrage te leveren. Simon Soesans ouders zaten ondergedoken in Sevenum, zodat dit verhaal ook een kleine link heeft met mijn Limburgs project.

Wouter

____________

Thursday, August 12, 2010

Simon Caun – one of the six million

For years he was a sad and short story in our family: Simon Caun, the brother of my mother. Born on March 20, 1926 and disappeared in 1942. I was born on March 20, 1956: it will not surprise you that my name is Simon.

Just sixteen years old, Simon Caun got an official call up to apply for a work camp. There was little known what was actually happening in the oh so cultural Germany, but nobody was happy. The night before he quickly made a picture, neatly in his suit because he thought the next day he wouldgo to work somewhere. In good faith and fear in the heart on July 20, 1942 he went to Westerbork. Since then nothing was heard from him except a laconic postcard of the o, so human Germans, who after a few months informed the family that Simon Caun had good arrived safely in the camp. Over the years there were flashes of rumors: Sobibor, Birkenau, and Auschwitz. We never actually learned anything, there never was anything conclusive.

I know my mom a bit. Except one of the sweetest, she is also one of the smartest women I know. And although itI was almost forty since I lived in the Netherlands, we have enough contact for me to know that her brother is not forgotten. In fact, her time stopped on July 20, 1942, when her brother left her with fear in his heart.
A few years ago, my first book, Pita with Sprinkles was published. To do something for Simon Caun, the book is dedicated to him, so his name really is registered, and nobody, certainly not the oh so accurate Germans can deny that he existed, that he was on this earth has walked around, had dreams, had plans, all of which was swept away by the oh so human German people.

I had not enough. A few months ago I decided to start a project. Through contacts, I was able to dig very deep into the past of the oh so accurate Germans, who, with eager volunteers in the oh so pastoral Poland, tried to eradicate the Jewish People. My starting point was the administration. Netherlands, the country where the largest percentage of Jews were killed (more than 90%) using the majority of the cowardly cooperating Dutch people, have a great bureaucracy, but the oh so precise Germans surpass that of course.
The search faced a lot of obstacles. The fact that the Germans cannot deny that they massacred millions of Jews, does not mean they are ready to help prove it. Many archives were not opened in the beginning, many emails were not answered and I will save you the specific comments on the phone. But I can tell you that I now, after searching, I am more than ever convinced that the Poles, Latvians, Ukrainians and oh, so, good Germans learned from this well planned genocide, which we call in Israel Holocaust, one thing only: never get caught again..

But back to my quest: I wanted to know what happened to my uncle, and refused to accept a "no" as an answer. A few days back, the phone rang with me. A Mr. Kowlaski from Poland. Deputy director of the Auschwitz Museum. He told me that my stubbornness had turned up something and if he could send me first a mail, after which he would give an explanation over the phone. Of course emotions ran high for me and a moment later came a mail.

"Our research tells Simon Caun, born March 20, 1926, was put on transport from Westerbork to Auschwitz on July 21. We know that this transport consisted of 931 Jewish men; women and children and arrived in Auschwitz Camp on July 22, 1942 in the evening. After selecting, 479 men were admitted to the camp and they received numbers 50403-50881. 297 women were also allowed into the camp and were registered with numbers 9880-10176. It is important to note that deportees who were sent directly to their death on arrival, did not receive a number and were not registered.

Your uncle had no number and was not registered."
I reread the notice a lump in my throat: here he was: my uncle!

The phone rang and Mr. Kowalski commented on his mail. "You should assume that probably was sick or crying upon arrival. Maybe he was dehydrated and hungry from the long journey. He was alone, I understand from the list. "

My hard stopped.

List? There was a list? And Mr. Kowlaski from Poland sent me a page. Neatly typed by an officer in Westerbork. A list of names. With birth dates. And one comment that married women had their maiden name mentioned.The list goes about the transport from Westerbork on 21 July 1942. In the middle of this list is Simon Caun. Suddenly there is a sign of him. His last sign of life! A neat officer of the NS or the Dutch police put even a pencil with 'V' sign next to his name, as if to say that also this Jew he sent to his death. Then the officer probably went home, to mother the wife, to enjoy some food. Maybe his wife said a few years ago in a documentary NCRV (Dutch TV) that " 5 minutes after the war the Jew already sell you something", who knows.

But here was my uncle, just sixteen years old, on the list. As if I could touch him for a moment. He then disappeared into the lorry, and after two long days arrived at Auschwitz, scared, hungry and thirsty, to be marched straight to the gas chamber. We have a date to remember him. Anyone who wants can now say a prayer for him, light a candle, as he was murdered on July 22, 1942 by oh, so nice German people, using the oh so hard working Polish people. The laconic red postcard, received by the parents of Simon Caun a few months later, is another proof of how efficient the Germans are.

I have sent information to my parents. And to my brothers and sisters. And their children. I asked them to tell this story to tell their children and make sure that their grandchildren will know it by heart and get the same mission: tell it on.

Somewhere in the ground to Auschwitz are the ashes of my uncle. Extradited by the Dutch people, where my family lives for almost 400 years.

Killed by Germans and Poles.

The reader may think that the search is over for me now. The opposite is true. I am now trying to figure out who these good Dutch people are: the one that neatly typed the list, other who neatly made a "V" beside the name of Simon Caun on July 21, 1942 and put him on the train to his death This story wil continue. Believe me, I will find them. It's easy: They documented everything so well.

They were proud of their work.

Simon Soesan

In Memory of Simon Caun, 'yehiyeh zichro baruch' – may his memory be of blessing

(The author is the fifth child of holocaust survivors, who were hidden and saved by the Snelle family in Sevenum, Limburg, the Netherlands. His parents bore 5 children, who bore 13 grandchildren and – up to 2010, 17 great-grand children. And the story goes on.)

Stolpersteine eerbetoon aan oorlogsslachtoffers Vaals

2011-07-18T15:21:00.001-03:00

Izak Zilversmit, geboren Hengelo, gedeporteerd uit Borne en vermoord in Sobibor.

Ratna stuurde me een kort berichtje door vanuit haar Google Alert, en bij De Limburger en gemeente Vaals vond ik wat uitgebreidere info. De titel die L1 eraan gaf is wat ongelukkig: bij verre de meeste Nederlandse oorlogsslachtoffers waren Joods, maar de "struikelsteentjes" zijn niet alleen voor Joden bedoeld maar voor alle oorlogsslachtoffers, of anders zeker voor allen die gedeporteerd en vermoord zijn door de nazi's.

De eerste steen die in Vaals wordt onthuld is voor Caspar Niessen, weet L1 wel te melden; laat dat nu géén Jood zijn. Op internet is over hem buiten deze aankondiging nog niets te vinden, dus een herdenkingssteentje is zeker op zijn plaats. Ik vind hem alleen in het slachtofferregister van de Oorlogsgravenstichting:

Niessen, C.

Personalia
Achternaam	Niessen
Voornamen	Caspar	Voorletters	C.
Titel
Beroep	Bankwerker-hand
Geboorteplaats	Vaals	Geboortedatum	30-10-1911
Overlijdensplaats	Kdo. Oranienburg	Overlijdensdatum	24-11-1942

Conc. kamp Sachsenhausen te Oranienburg (meer informatie)

Gemeente	Oranienburg
Land	Duitsland
Gedenkboek	2

6 Stolpersteine lijkt weinig voor Vaals, want het Joods Digitaal Monument geeft liefst 30 resultaten voor woonplaats Vaals.

Het project van Gunter Demnig breidt zich gestaag uit; op Wikipedia is zelfs al een lijst van plaatsen met Stolpersteine in Nederland. Daaruit blijkt dat in Limburg Vaals werd voorgegaan door Kerkrade.

Wouter

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

http://www.l1.nl/content/5331031

Eerbetoon aan joden in Vaals

In Vaals wordt dinsdag de eerste van 6 zogeheten stolpersteine onthuld.

De stenen zijn een eerbetoon aan in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerde joodse inwoners. Nabestaanden krijgen zo de kans de herinnering aan hun voorouders levend te houden. De steen die dinsdag in de Lindenstraat wordt onthuld is ter nagedachtenis aan Caspar Niessen.

De stolpersteine zijn gemaakt door een Duitse kunstenaar.

15 juli 2011 13:55

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

http://www.limburger.nl/article/20110712/REGIONIEUWS06/110719888

Gepubliceerd op: 12.07.11 14:30, laatste update: 12.07.11 14:32

Eerste van zes Stolpersteine in Vaals

De eerste 'Stolperstein' van Vaals wordt dinsdag 19 juli gelegd in de Lindenstraat.

Stolpersteine zijn gedenktekens van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig. De stenen herinneren de voorbijgangers aan de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Een Stolperstein komt in het trottoir te liggen van mensen die door de nazi's werden verdreven, gedeporteerd, vermoord of tot zelfmoord gedreven. De kunstenaar noemt ze Stolpersteine omdat je erover struikelt en je moet buigen om de tekst te kunnen lezen.
De gemeente Vaals heeft mensen in de gelegenheid gesteld de stenen te adopteren. In totaal komen er zes in Vaals te liggen. De eerste is ter nagedachtenis aan Caspar Niessen. Zijn nabestaanden en ook wethouder Jean Vroemen is bij de plaatsing om 15.00 uur aanwezig.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

De Vaalser bevolking krijgt de mogelijkheid, Stolpersteine te adopteren!

http://www.vaals.nl/index.php?mediumid=5&pagid=639&stukid=7145

Laatste mogelijkheid; inschrijving stopt per 1 augustus!
De Vaalser bevolking krijgt de mogelijk, Stolpersteine te adopteren!

Struikelstenen, niet om mensen letterlijk te laten struikelen, maar wel met hun hoofd en hart.
Ze moeten de aandacht van de voorbijganger trekken en aanzetten tot nadenken en herinneren.

'Het mooie is wat het project teweegbrengt – plotseling willen buurtbewoners en passanten weten wat er is gebeurd met hun eigen buren', zegt de initiatiefnemer in een interview.

Tegelijkertijd betekent het lezen van de tekst, waarvoor men het hoofd moet buigen, dat men een buiging maakt voor de slachtoffers.

De herinnering moet te ervaren zijn, heel persoonlijk en overal. De kunstenaar ziet de Stolpersteine als een decentraal monument: 'Het zijn kleine monumenten, maar het wordt groot als je er duizenden van ziet'.
Bij de Stolpersteine krijgen alle slachtoffers een eigen monument; door het individuele opschrift is er erkenning voor hun individuele lot. 'Een mens is pas vergeten als zijn of haar naam vergeten is', is het motto van Gunter Demnig, de kunstenaar. Maar dat individuele lot is ook hun gedeelde lot, daarom symboliseert één steen tegelijkertijd de andere slachtoffers van het nationaal-socialisme waarvoor (nog) geen Stolpersteine gelegd zijn.

Gunter Demnig wil het abstracte weten over oorlogsslachtoffers concreet voelbaar maken. Hij wil de slachtoffers weer plaatsen in de buurt waar ze woonden, waar de kinderen op straat speelden en de volwassenen hun buurtpraatjes hielden en de buurtwinkels en kroegen bezochten. Ze stapten uit de deur van dit huis, keken hier uit het raam. Mensen leefden vreedzaam met elkaar en opeens waren sommige huizen leeg… Gunter Demnig brengt de herinnering aan hen terug naar hun woonplek.

De eerste 55 stenen zijn in 1997 gelegd in de Berlijnse wijk Kreuzberg; in 2008 waren er al meer dan 15.000 stenen. De kunstenaar begon zijn project als een kleinschalig conceptueel kunstwerk, maar geheel onverwacht bleken de Stolpersteine velen aan te spreken, waardoor het uitgroeide tot een groots Europees project. Er liggen nu stenen in meer dan 300 dorpen en steden, niet alleen in Duitsland, maar ook in Oostenrijk, Hongarije, Italië en ook vanuit Nederland zijn er inmiddels verschillende aanvragen. Het zijn herinneringen aan alle slachtoffers van het nazi-regime: Joden, Sinti, Roma, homoseksuelen, slachtoffers van de euthanasieprogramma's, Jehova's getuigen, dwangarbeiders en politieke slachtoffers.

De stenen zijn kleine betonnen vierkanten van tien bij tien bij tien centimeter. Aan de bovenkant is een messinglaag bevestigd waarin de gegevens met de hand zijn gestanst:

Ze worden door Gunter Demnig zelf geplaatst, hij giet ze in beton en verankert ze in de stoep voor het voormalige woonhuis.

De bevolking van Vaals kan deze Stolpersteine adopteren. Hierdoor krijgen nabestaanden de gelegenheid de herinnering aan hun voorouders levend te houden en te visualiseren. De kosten van het plaatsen van een Stolperstein bedragen € 95,00 en zijn voor rekening van diegene die graag een Stolperstein wil adopteren.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Desiree Aretz, te bereiken op 043-3068582.
Inschrijving dient te geschieden vóór 1 augustus 2010. daarna is het helaas niet meer mogelijk.

Rust in Vrede: Ami Isseroff in beeld

2011-07-09T09:25:00.002-03:00

Ami Isseroff in beeld

Hieronder drie reacties op het overlijden van Ami Isseroff vorige week. Steeds zie ik dezelfde foto erbij van zijn Facebook pagina. Op internet vond ik maar één andere foto van hem, bij een artikel uit 1999 over het belang van internet voor activisme. Daarom hierboven enkele foto's die we van hem maakten tijdens onze verschillende bezoeken aan Rehovot:

* In 2006 in zijn werkkamertje annex actiecentrum, dat vol lag met een chaos aan boeken en papieren, conform het gezegde "Kleine Geister müssen Ordnung halten, Genies überblicken das Chaos".

* In 2007 was hij nog fit genoeg om ons met de auto ergens heen te brengen, waarschijnlijk richting het regelmatig door Qassams geteisterde stadje Sderot, waar idealisten in een Urban Kibbutz zijn belangrijkste websites MidEast Web en Zionism-Israel.com hosten (het host-contract is recentelijk voor 3 jaar verlengd).
* In 2009 tijdens een bespreking met ons en enkele gelijkgezinden in zijn woonkamer.

* In 2011, afgelopen maart, was zijn gezondheidstoestand na een recente hersenbloeding sterk verslechterd.

Ami heeft geen vrede voor zijn land meer mogen meemaken, laten we hopen dat wij dat wel nog zullen doen en daarvoor werken. Rust in vrede.

Wouter Brassé

*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*

Ami Isseroff

http://www.raymondcook.net/blog/index.php/2011/07/04/ami-isseroff/

Last week I received the devastating news that Ami Isseroff had passed away.

Two years ago, when I first decided to become involved in blogging and trying to learn more about Zionism, the Middle-East and Israel, I joined an online Zionist group set up by Ami.

I had just written an article in praise of one of his articles in the Jerusalem Post and this led me to find his group and to apply for membership.

His first response was to warn me that he didn't want any 'lurkers' only committed activists. I bristled, sent him an angry response, he apologised, I apologised and it was only later that I began to realise what a great man he was. I was soon to discover the huge corpus of information on his websites Zionism-Israel.com and MidEastWeb.org.

Ami turned out to be a truly inspirational contact. He wrote brilliantly and his depth of knowledge and his many links to politicians and influential people made him a priceless source of wisdom. I didn't always agree with him but my respect was boundless. He taught me a great deal over the coming months. In many ways he helped me form my own stance on the issues and he showed me that there is rarely anything black and white about the Israel-Palestine conflict.

Ami always, always told it like it was. He disagreed with many of Israel's policies and bemoaned its inability to make its case properly in the international arena. He was never an apologist for what he knew was wrong, and he was always a champion for what he knew was right: peace and reconciliation.

I never met him. In April this year I spoke to him on the phone when I was in Israel. His first words were: "Where are you?" Not "How are you". He was an American-born Israeli – not for him the niceties of polite conversation that I, a Brit, am used to. He really did want to know where I was because he wanted to meet me. Finding I was in Jerusalem, he replied that it was the best place to be.

Instead of discussing Israel and politics he gave me advice on how my son could get a job when he came to Israel – and it was good advice.

Read further...

*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*

Ami Isseroff z"l

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/07/ami-isseroff-zl.html

I just found out that Ami Isseroff had died last week.

While he was an anti-religious and very liberal Zionist, he was, above all, a Zionist. He literally wrote an on-line encyclopedia about every major event and concept in Israel's modern history. He practically single-handedly ran two major websites: MideastWeb, on the Middle East altogether,and Zionism-Israel, which has a plethora of information as well. The latter site, besides having lots of information, also housed his blog.

I always hoped that he would organize the sites better, because they should be read by everyone who wants to learn about Israel.

I'm going back to a couple of his pieces I've linked to over the years, and I am again amazed at his knowledge and erudition. The best on-line resource on Arab land ownership in Palestine before 1948 is on his site. Not too many people can take on Benny Morris on specific facts in his books. But he was similarly impressive as a blogger - and as a satirist.

Here is a eulogy written by his brother.

May his family be comforted and may his memory be a blessing. And I suggest helping keep his memory alive by browsing the thousands of articles he has written on his sites.

*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*~o~*

Ami Isseroff RIP: the heart of a real Zionist stopped

http://simplyjews.blogspot.com/2011/06/ami-isseroff-rip-heart-of-real-zionist.html

It is a sad day indeed for all those who knew and appreciated one of the most unusual and brave people in the Internet community.

When a blogger mentions someone in blogging "business", it is an accepted practice to connect the name to a link. When Ami is mentioned, it is simply impossible to choose which one of the sites Ami kept and nurtured to link. This or this or this or... And all of the sites were not just a whim or a temporary storage for something to read and forget. Ami was one of the most prolific and talented writers I have seen in my life, producing two or three new articles a day wasn't rare for him.

And when one mentions the Internet communities he created and kept alive, his correspondence with anyone who needed assistance, his readiness with advice and/or criticism, it is impossible to see how mere twenty four hours a day were enough for what he has done. Day after day, year after year, doing an impossible amount of work, without being paid, without being honored or appreciated by powers that be, fighting enemies without and within with the same fierceness and bravery that he fought his physical frailty. A demanding and exacting man, Ami was demanding of his friends and partners, but much more demanding of himself.

I had the honor of personal acquaintance with Ami. It didn't happen because of Ami's Internet activities. The company I worked for was looking for a good technical writer, and Ami answered our ad. The first appearances could be deceptive, and none more than in Ami's case. His small stature, his rumpled clothes and sometimes unclear speech (it became obvious quite soon that it's Ami's frail heart, leaving him frequently gasping for air, that is the cause) - all this was forgotten in a few minutes, and I was captivated by Ami the person. And in a short while I have started to learn from Ami how to do my job better - while being an experienced software developer, which Ami never was. I didn't know then about Ami's Zionist activities, getting wise to these only in a few years and only then getting to really appreciate the enormous work Ami performed daily.

Ami was a real Zionist. His love of Zion wasn't qualified. He didn't live in the world built on religious fervor, nor in one full of nationalistic rhetoric. Coming from the left, he didn't hide his rejection of the (part of the) left's anti-Zionist trends and his disillusionment with their feel-good empty slogans. On the other hand, his Zionism, his love of Israel were never blind, never of the "my country, right or wrong" kind.

And, to his last moment, Ami remained a believer in peace - not in the fake peace process we lost our belief in, but real and tangible peace. I looked for a link to one of the Ami's articles and a quote to complete this post, and this will be the best and the most appropriate:

Peace is the only option

For the Zionist movement, peace has always been the only option, but it has never really been on the menu before. Peace may not be on the menu this time, either. But if we are consistent in pursuing our goal, it will be, one day.

Peace requires patience. It will be an ugly baby when it is born. It will not look anything like the utopia described in first paragraphs of this article, just as in 1948 our economy did not resemble the Israeli economy of today, and the Jewish Legion of World War I did not resemble the IDF of today.

He didn't live to see peace coming, but it was always in his heart, the big heart of a real mensch. And when peace eventually comes, it will be to some extent because of his efforts to make it real and tangible.

Rest in peace, Ami, and may your memory be blessed.

Christen-Zionist redde Hedy Epstein het leven

2011-06-29T16:31:00.001-03:00

Hermann Maas

Ik heb verder weinig met christen-zionisten, en hoef niet zo nodig tegen 'Free Gaza' activiste Hedy Epstein aan te trappen, maar vond dit toch een mooi verhaal van Keesje Maduraatje.

Wouter

________________

28 juni 2011

Christen-Zionist redde Hedy Epstein het leven

http://keesjemaduraatje.web-log.nl/keesjemaduraatje/2011/06/christen-zionist-redde-hedy-epstein-het-leven.html

'Holocaust survivor', 'Mavi Marmara Survivor', 'Kindertransport survivor'.'Auschwitz survivor', welke ramp heeft Hedy Epstein eigenlijk niét overleefd? Straks zal ze als 'Audacity of Hope survivor' te boek staan, terwijl ze helemaal niet aan boord van de Amerikaanse Gazaboot zit.

Hedy Epstein is sinds haar pensionering full-time Holocaust survivor. Een titel die haar al in Nicaragua, Cambodja en China bracht. Slechts een enkeling weet hoe Hedy in 1939 uit Duitsland kon ontkomen. Er waren Duitsers die tot aan de komst van de geallieerden consequent 'nee' bleven zeggen tegen het fascisme en de oorlog desondanks overleefden. Eén van die mensen is de Christen-Zionist Hermann Maas. Hij organiseerde de Kindertransporte van Joodse kinderen naar London en redde daarmee vele kinderen, waaronder de toen 11-jarige Hedwig Wachenheimer (later Hedy Epstein) uit Kippenheim, het leven.

Hermann Maas
Sinds het Zesde Zionistische Congres in 1903, dat Maas uit nieuwsgierigheid bezocht tijdens een verblijf in Basel, werd hij een vriend van het Joodse volk en een vurige sympathisant van de zionistische beweging. Op het congres was hij getuige van het felle debat tussen de voorstanders van het "Uganda plan" en zij die trouw zijn aan "Sion" en had de gelegenheid tot ontmoeting met prominente joodse politieke leiders als Herzl en Weizmann, en met de Duits-joodse filosoof Martin Buber , met wie hij een levenslange vriendschap onderhield. Als een aanhanger van de christelijke oecumenische beweging, werd hij een fervent voorstander van begrip tussen de monotheïstische religies en in het bijzonder, een voorvechter van de christelijk-joodse verzoening.

In 1933, toen het nazi-regime de economische boycot van Joden in Duitsland afkondigde, reisde Maas naar Palestina voor een ontmoeting met enkele zionistische activisten, hij maakte indruk door vloeiend Hebreeuws te spreken. Bij zijn terugkeer in Heidelberg hij kreeg zware kritiek als een "Jodenvriend". De nazis durfden echter niets tegen hem te ondernemen, vanwege de enorme steun die hij uit de bevolking kreeg. Na de machtsovername door Hitler, trad hij toe tot de Pfarrernotbund en de 'Bekennende Kirche, samen met andere protestantse theologen, zoals Dietrich Bonhoeffer en Martin Niemöller. Eind jaren dertig en in de vroege jaren veertig hielp Maas vele joden uit Duitsland te ontvluchten met behulp van zijn connecties en hielp met uitreisvisa. Toen de vlucht naar Palestina niet meer mogelijk was, organiseerde hij met anderen de Kindertransporte naar London. Hedy Epstein vertrok met één van de laatste Kindertransporte naar London en werd gered.

Werkkamp
Medio 1943 werd hij gedwongen af te treden als dominee. In 1944 werd hij naar een werkkamp in Frankrijk gestuurd, waar hij later werd bevrijd door de Amerikaanse troepen.

In 1950 was Maas de eerste niet-joodse Duitser die officieel werd uitgenodigd in de nieuw gevormde staat Israël. Op 28 juli 1964 besloot Yad Vashem om dominee Hermann Maas te erkennen als één van de Rechtvaardigen onder de Volkeren.

Hij stierf op 27 september 1970 in Heidelberg.

Bob Dylan in comics: It Ain't Me Babe (over feminisme en antisemitisme)

2011-05-29T01:19:00.000-03:00

Van mijn dierbare broer mocht ik weer een internet-tip ontvangen: ter ere van Bob Dylan's 70ste verjaardag heeft Brian Cronin 70 verwijzingen naar Bob Dylan in Amerikaanse comics bijeen gezocht. Het leverde vooral veel strip-afleveringen op die "The Times They Are A-Changing" of "All Along the Watchtower" als titel hadden, maar bovenstaande feministische comic-mijlpaal uit 1970 van Trina Robbins (waarnaar ik al eerder verwees) ontbrak helaas in het lijstje.

Over strip-feministe Trina Robbins las ik op haar Wikipedia pagina dat ze later Wonder Woman getekend heeft en een (het?) kostuum van Vampirella ontworpen heeft. - Mmm, sterke stripvrouwen, maar feministische rolmodellen....? Ik denk dat de sterke punten van Vampirella eerder een mannelijk publiek aanspraken. Wonder Woman wordt wel vaker als feministisch rolmodel gezien en is zelfs als zodanig ontworpen, hoewel haar bedenker in de jaren '40 (een psycholoog, zelfverklaard feminist en de uitvinder van de leugendetector) polygamist was en talloze bondage-scenes in de strips verwerkte. Na zijn dood is dat flink teruggeschroefd, maar tegenwoordig is het weer een populair thema, en zeker goed voor de verkoopcijfers onder niet-feministen. Het laatste nieuwe kostuum van Wonder Woman (niet door Trina Robbins ontworpen) voorziet haar voor het eerst van een uitbundig decolleté, dat haar feminiene krachten (en de omzet) beslist zal verhogen. Misschien zegt het iets over de huidige staat van het feminisme in de comic-wereld. Is it you, babe?

Wat me terugbrengt op het eigenlijke onderwerp van dit stukje. Hier de 70 Bob Dylan verwijzingen die wel de lijst haalden:

Bob Dylan Comic Book references 1

Bob Dylan Comic Book references 2

Bob Dylan Comic Book references 3

Bob Dylan Comic Book references 4

Bob Dylan Comic Book references 5

De meest dubieuze en opmerkelijke verwijzigingen vond ik twee satirische covers uit de National Lampoon (voor zover ik weet een soort MAD Magazine, maar dan harder en politieker) uit de jaren '70, waar in de eerste (okt. 1972, zie deel 2) Bob als IDF-piloot met keppeltje wordt afgebeeld naast een legerjet terwijl op de achtergrond een Arabische stad explodeert, en in de tweede (mei 1974, zie deel 3) slaat hij (weer met keppeltje) met zijn gitaar in op een "super-Jezus" in een Romeinse arena met Davidsterren, met op de achtergrond Moshe Dayan en Golda Meir die enthousiast hun duimen omlaag wijzen; daaronder fanatieke orthodoxe Joden en een slanke IDF-soldate met open hemd. Satire???

Extra verontrustend was nog de naam van mijn idool Neal Adams bij de covers, en na wat googelen bleek dat hij bijbehorende verhalen in de National Lampoon getekend had. Scans van de eerste comic zijn hier te vinden en de tweede hier en hier (met wat achtergrond). Deze -behoorlijk absurdistische- verhalen staan bol van de antisemitische stereotypes, en naar ik op internet las hadden ze juist tot doel vooroordelen en stereotypes ter discussie te stellen, in een tijd dat de term 'politieke correctheid' nog niet bestond en provoceren de alternatieve norm was. Ik vrees echter eerder dat, zoals vaker bij dit soort satires, een aantal lezers gedacht zal hebben "dit is absurd natuurlijk, maar hier en daar zit er toch wat waars in...". Neal zegt trouwens zelf dat hij de meeste van die verwijzingen in de tekst zelf niet eens begreep. Spreekt dat voor hem?

De covers zelf lijken zonder de verhalen en de context puur smakeloze antisemitische cartoons, die op de websites van Hamas, de AEL of Stop de Bezetting niet uit de toon zouden vallen. Het Bob Dylan verhaal bij de eerste (niet door Adams getekende) cover gaat overigens helemaal niet over Israel, en het tweede verhaal (waarin Dylan pas op de laatste pagina verschijnt) hoort in een serie van dezelfde makers over die super-Jezus ("Son-o'-God", die het ook tegen de katholieke kerk, de islam en satan zelf opneemt).

Ik zou niet weten of Bob Dylan zich in die tijd ooit openlijk over Israel uitliet, of zelfs over zijn eigen Joodse afkomst (hij schijnt wel destijds overwogen te hebben in een kibboetz te gaan wonen, en ging in de jaren '80 het jodendom bestuderen). Israelische bombardementen in 1972 zijn me ook niet bekend, al zou je denken dat er iets geweest is gezien die cover; op Wikipedia is hierover niets te vinden. Tien jaar later zou Dylan "Neighbourhood Bully" opnemen, een nogal overtrokken pro-Israel song, en dat kort na de desastreuze eerste Libanon Oorlog, maar daarvan was in 1972 dus geen sprake.

Tot slot kan ik melden dat Dylan komende maand voor het eerst in 18 jaar weer in Israel zal optreden, overigens in juli gevolgd door mijn andere idool Paul Simon (eveneens Joodse wortels, en heeft eveneens over Jezus gezongen). Het gaat in elk geval slecht met de Israel-boycot beweging :-)!

Wouter Brassé

Privacy, archieven, genealogieën en internet

2011-05-10T14:26:00.001-03:00

De Sittardse zanger Nicolas Reubsaet (1843-1887)

Er vinden geregeld discussies plaats over privacy en het internet. Vaak gaat het er dan over dat mensen hun eigen persoonsgegevens te makkelijk prijsgeven op het web, met alle risico's vandien (zoals fraude en identiteitsdiefstal), dat toegangscodes van accounts bij banken (en recentelijk Playstation) niet veilig zijn voor hackers, of dat men al te exibitionistisch alle persoonlijke kommer op het web etaleert. Ook de omgeving van de fanatieke internetters heeft te vrezen voor haar privacy, zoals de ex die wordt afgekraakt of wiens intieme foto's en geheimen op het web verschijnen, of zelfs minder kwaadwillend: een niet erg vleiende foto van papa in zijn hemdje, met bierbuik op de bank hangend, staat onbedachtzaam in een online fotoalbum.

Genealogen en archieven lijken zich ook niet vaak druk te maken om privacy op internet, vaak vanuit de gedachte dat het (overwegend heel) oude informatie betreft over mensen die al lang overleden zijn. Genealogen en archieven hebben vaak als missie om gegevens te verzamelen, ordenen en beschikbaar te maken uit het verre maar ook recentere verleden, en privacy-overwegingen vormen dan een hinderlijk obstakel. Ik heb ook niet de indruk dat daarbij veel aandacht wordt besteed aan het verschil tussen de oude media en presentatievormen en de nieuwe zoals het internet. Hieronder een drietal voorbeelden, waarbij het mij niet gaat om wat wettelijk is toegestaan, maar om wat gepast zou zijn.

Stelden bijvoorbeeld (verre) verwanten 20 jaar geleden familiefoto's en verhalen beschikbaar om te publiceren in een boekwerk van enkele honderden exemplaren, bedoeld voor familieleden en enkele archieven en geinteresseerde genealogen en eventueel de lokale bibliotheek, dan lijkt mij de vraag terecht of men zonder verdere toestemming die gegevens nu mag digitaliseren en op het wereldwijde web mag plaatsen. Daar staan regelmatig ook de volle namen en geboortedata en soms adressen en andere details in vermeld van recente generaties.

Sporadisch vindt men zulke informatie ook wel in de krant, bijvoorbeeld in geboorteadvertenties, maar het wordt kwaadwillenden nu wel erg makkelijk gemaakt. Een simpel voorbeeld is de inbrekers die hun slag slaan tijdens een in de krant aangekondigde trouwerij of begrafenis, maar ook voor identiteitsfraude zijn een naam, adres en geboortedatum al een aardig begin. Overigens is de groeiende digitale beschikbaarheid van kranten zelf in dit opzicht al enigszins problematisch.

Mijn primaire bezwaar is dat een boekwerkje met een beperkte oplage en verspreiding van een hele andere orde van grootte is dan het internet, waar het voor onbeperkte tijd voor een onbeperkt aantal mensen te vinden is en met Google makkelijk op de hele inhoud te doorzoeken.

Met recenter onderzoek is dit bezwaar minder: mensen kunnen er tegenwoordig op bedacht zijn dat gegevens die ze verstrekken op internet zullen of kunnen belanden, al is het wel zo netjes als de genealoog daar expliciet op wijst of vraagt of en wat op internet mag. Overigens worden nieuwe onderzoeksgegevens meestal meteen in een genealogieprogramma ingevoerd, en stellen de meesten die bij publicatie op het web wel zo in dat de privacyfilter recente gegevens automatisch afschermt.

Afgezien van mogelijke veiligheidsrisico's, kan men zich ook vanwege de privacy op zich afvragen waar het beschikbaar stellen via internet moet eindigen. Ik zag vandaag dat een enthousiaste genealoog niet alleen de zakelijke persoonsgegevens van een bidprentjescollectie had ingevoerd, maar ook verhaaltjes op de bidprentjes had overgetypt, over het dienstbare leven en de lange lijdensweg, tot aan de dankbetuiging aan wijkverpleging en artsen. Een bidprentje wordt als openbare bron gezien in archieven- en genealogenland, maar was toch bedoeld voor de familie, vrienden en kerkgangers die de begrafenis bezochten en de overledene kenden. Dat ik de tekst van het bidprentje van mijn vader op internet heb gezet, was mijn eigen keus, en dat lijkt me ook de juiste benadering. Zelfs publicatie van de primaire gegevens van een overledene stuit soms op verzet. Zo kreeg ik boze mails van een zigeunerfamilie toen ik de bidprentjesdata van hun overleden vader op mijn site had staan. Ik heb die uiteraard zonder morren maar met excuses meteen verwijderd.

In het kader van behoud van cultureel erfgoed worden tegenwoordig subsidies verleend aan instellingen en archiefdiensten, om de nalatenschap van schrijvers, dichters en andere belangwekkende landgenoten te conserveren en beschikbaar te maken, onder andere door hun archieven en verzamelingen te digitaliseren en op internet te zetten. Ook daar heb ik wat bedenkingen bij. Het is nogal een investering, voor collecties waarin meestal maar enkele onderzoekers belangstelling zullen hebben. Al is het natuurlijk wel handig dat die straks ook vanuit New York of Tokio zich kunnen verdiepen in het leven van een Sittardse dichter; is het nu echt zinvol dat de brieven die iemand bijvoorbeeld in de jaren '20 schreef aan zijn moeder of lief, voor iedereen op internet te lezen zijn? En zou u dat willen met uw oude liefdesbrieven, ook ver na uw dood?

Wil Brassé

Familienamen en 200 jaar burgerlijke stand / scans Limburg online

2011-05-05T16:40:00.000-03:00

Een wat "Hollands" verhaal, maar hieronder worden desalniettemin enkele hardnekkige misverstanden rechtgezet omtrent dat "Napoleon de burgerlijke stand invoerde en familienamen verplicht stelde". Dit jaar bestaat de burgerlijke stand 200 jaar in het grootste deel van Nederland; in Limburg echter werd ze al 12 tot 15 jaar eerder ingevoerd. Simpelweg omdat deze streken zoveel eerder waren geannexeerd door Frankrijk, dat de burgerlijke stand al sinds 1792 kende, ruim voor Napoleon aan de macht kwam dus!.

Daaronder een bericht dat de Mormoonse kerk scans van (microfiches van) de akten van de burgerlijke stand in Limburg sinds kort online hebben staan, en gratis raadpleegbaar. De kwaliteit van de scans in verbazend goed, zeker gezien het feit dat ze afkomstig zijn van microfiches die de Mormonen al midden jaren '50 in Maastricht hebben gemaakt!

De beschikbare akten lopen van 1796 tot 1902 (geboorten) of 1912 (huwelijken en overlijdens). Echt handig zoeken doet het helaas niet, je moet door digitale boeken van soms enkele decennia bladeren.

Op naam zoeken naar je familie kan al jaren via Genlias, waarin de gegevens uit de burgerlijke stand zijn verwerkt. Van Limburg zijn alle huwelijksakten tot 1922 hierin opgenomen, en de overlijdensakten en geboorteakten raken langzaamaan ook compleet, dankzij het noeste werk van vele vrijwilligers en de facilitering door het RHCL. Met behulp van de op Genlias gevonden data kun je bij de Mormonen dan de originele akten zoeken. Leuk was stamboomonderzoek al lang, maar nu wordt het ook wel erg makkelijk vanuit de luie stoel!

Wil Brassé

_______________

Familienamen en 200 jaar burgerlijke stand

door Leendert Brouwer

http://www.meertens.knaw.nl/cms/nl/nieuwsbriefteksten/nieuwsbriefuitgelicht/143547-uitgelicht-familienamen-en-200-jaar-burgerlijke-stand

Dit jaar bestaat de burgerlijke stand 200 jaar en gezien de efficiëntie van de persoonsregistratie die bewerkstelligd is, mogen we daar best even bij stil staan. Verschillende archieven besteden uitgebreid aandacht aan dit feit. Het Meertens Instituut is met name geïnteresseerd in de naamkundige kant van de burgerlijke stand. Denkt menigeen immers niet dat wij onze achternamen aan Napoleon te danken hebben?

Welnu, de genealogen die inmiddels de archieven van de burgerlijke stand doorgespit hebben, weten dat dat voor de meeste namen niet opgaat. Genealogen kunnen achternamen soms tot diep in de Middeleeuwen herleiden. Toch zijn de eerste decennia van de 19e eeuw ook naamkundig van belang: door de invoering van de burgerlijke stand in 1811 werd in feite het proces van familienaamvorming afgerond, namen die daarvoor nog aan verandering onderhevig waren kregen hun definitieve vorm.

1811

Wat nu Nederland is maakte van 1810 tot 1813 deel uit van Frankrijk. De inwoners van het land dienden zich toen naar de Franse wet te schikken. In 1792, enkele jaren na de Franse Revolutie, en nog voor Napoleon het voor het zeggen had, was in Frankrijk de burgerlijke stand als staatsinstelling ingevoerd. Ter onderstreping van de scheiding tussen kerk en staat had de wereldlijke macht de persoonsregistratie van de kerkelijke macht overgenomen.

In 1811 begonnen gemeenteambtenaren ook in Nederland een burgerlijke stand op te zetten, waar voordien alleen de kerken voor hun ledenadministratie boeken hadden aangelegd met individuele gegevens: de boeken die voor de genealogen bekend staan als de doop-, trouw- en begrafenisboeken, en die de retroacta van de burgerlijke stand vormen.

Stamboom

Voor genealogen is het eenvoudig om tot 1811 terug te komen, maar daarvóór wordt het veel moeilijker om de familierelaties in een stamboom aan te vullen. Hoe ouder documenten hoe onvollediger de dekking. Daar zal iedereen rekening mee houden die een archief binnentreedt. Maar een onverwachte tegenvaller is misschien de gebrekkige weergave van eigennamen in het tijdperk voor 1811, of zelfs het ontbreken van familienamen. Het blijkt dat deze voortijd niet alleen legislatief maar ook orthografisch en onomastisch een stuk primitiever was. Oftewel de spelling van de woorden was nog niet goed geregeld en de naamgeving was nog los-vast.

Dankzij de burgerlijke stand zijn wij gewend één of meerdere voornamen te hebben en een achternaam. Voornaam en achternaam liggen in de geboorteakte in principe vast; de achternaam in de spelling waarin hij van de vader is overgenomen. Maar omstreeks 1811 was dit patriarchale systeem in delen van het land nog niet algemeen. Het bleek zelfs nodig om een decreet af te kondigen waarmee de bevolking opgeroepen werd om een vaste achternaam te laten registreren in een naamsaannemingsakte. De neiging om in bepaalde streken niet van het traditionele patroon af te wijken dat daar eeuwenlang heerste, bleef echter bestaan. Ook nadat men uiteindelijk toch een burgerlijk naam had, zoals de joden het noemden, wist men onderling hoe men 'eigenlijk' heette. In het oosten van het land bijvoorbeeld heette men naar de boerderij waar men woonde. Die ongeschreven regel blijft tot in de twintigste eeuw geldig. Elders gebruikte men bijnaampatronen die soms zo floreerden dat er in bepaalde gemeenschappen in feite een officieus naamsysteem naast het officiële heerste. Alleen van het patroniemensysteem zoals we dat uit de geschiedenis kennen, lijkt met de invoering van de burgerlijke stand afstand te worden genomen. In de dorpen in noordoosten heette men Douwe Jellesz, dwz. Douwe de zoon van Jelle, en vervolgens Jelle Douwesz, maar dat werd in 1811 definitief Douwes of Douma en Jellema, Jellinga of Jelles. In het westen, waar men vaak een drieledig naamsysteem hanteerde met een voornaam, een patroniem én een achternaam, werd het patroniem stellig afgeschaft in 1811. In de akte van de burgerlijke stand is er geen ruimte voor het patroniem ingeruimd en ook in het dagelijkse sociale verkeer is het patroniem verdwenen. Wel komen afleidingen van voornamen nog terug in de informele naamgeving, maar dan anders: bijvoorbeeld in een constructie als 'Willy van Sjefke van Hansie'.

Degene die zijn familiegeschiedenis uitpluist, zal aan de hand van de burgerlijke stand, pas in de beginperiode ervan en daarvóór, met deze naamkundige problematiek te maken krijgen. Voorouders blijken bijvoorbeeld de gezochte achternaam niet te gebuiken, maar een andere naam, of slechts een patroniem dat aan een enkele generatie is verbonden. Men zal beseffen dat het moeilijk wordt om voorouders met zekerheid te identificeren.

Spellingsperikelen

Spellingsperikelen maken identificatie nog moeilijker. Want het blijkt ineens dat een naam op verschillende manieren geschreven kan worden. Wie nu kijkt naar de vele spellingsvarianten die onze familienamen kunnen hebben, zal zich realiseren dat een bepaalde naamvorm geen bewuste keuze is geweest, maar een toevallig overgeleverde naamvorm die dankzij de burgerlijke stand is vereeuwigd. Aan het begin van de 19e eeuw was er immers nog geen nationaal gestandaardiseerde spelling. Er vigeerden verschillende spellingsmethoden. Juist in 1804 werd er met de spelling-Siegenbeek een poging tot normalisatie ondernomen, maar de spellingsverschillen van de namen in die jaren laten zien dat de spellingsvoorschriften bepaald nog niet algemeen waren doorgevoerd. Bovendien schreef men zijn naam niet zelf op, maar wérd die naam genoteerd. Misverstanden in verband met de verstaanbaarheid alom. Vooral namen van buitenlandse herkomst werden begrijpelijkerwijs nog al eens verbasterd. Hübscher werd Hupse, Clayton werd Kleton, Charlouis werd Scharlewie, Pot-de-vin werd Poddewijn en Rockmacher werd Rookmaker. Dat leverde ook onkiese en onkuise associaties op waarmee hedendaagse naamdragers nog te stellen hebben: Picard werd Pikhaar, Copin werd Koppijn, Abercrombie werd Apekrom (zie spreidingskaart van 2007). Niet veel zijn daar meer van.

De herkomst van dergelijke namen blijft echter vaak verborgen, omdat het spoor hier dankzij de onnauwkeurige weergave van de originele naam juist dood loopt. Maar men kan zich wel voorstellen dat namen als Proeskie, Slinsslie en Riezouw eveneens een buitenlandse oorsprong zullen hebben. Daarnaast bezit onze namenschat heel wat curieuze namen die van oorsprong wel Nederlandstalig zijn en die soms eeuwen verder teruggaan dan 1811. Om er maar enkele te noemen: Duurentijdt, Drieduite, Alderlieste, Breekpot, Hetebrij en Seldenthuis.

Men denkt wel eens dat namen die ons bespottelijk in de oren klinken aangenomen zijn om Napoleon op de korrel te nemen. Maar nee, ook zonder hem was de burgerlijke stand wel ingevoerd, ook zonder hem waren er al naamgrappen.

Zie voor meer informatie over familienamen de Nederlandse Familienamenbank van het Meertens Instituut.

Meer informatie over Napoleon in Nederland 1811 - 20111 en een overzicht van activiteiten in het land is te vinden op http://www.thematijdschriften.nl.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Een bericht van eind maart op Genealogie in Limburg:

Scans akten Burgerlijke Stand Limburg raadpleegbaar

Van een groot aantal Limburgse gemeenten zijn akten van de burgerlijke stand raadpleegbaar. Het zal even tijd kosten om er in te zoeken, maar voor genealogen de uitgelezen kans om genlias eens te controleren.

Het betreft de volgende gemeenten:

Amby, Amstenrade, Arcen en Velden, Baexem, Beegden, Beek, Beesel, Belfeld, Bemelen, Berg en Terblijt, Bergen, Bingelrade, Bocholtz, Borgharen, Born, Breust, Broekhuizen, Broeksittard, Brunssum, Buggenum, Bunde, Cadier en Keer, Echt, Eijgelshoven, Eijsden, Elsloo, Geleen, Gennep, Geulle, Grathem, Grevenbicht, Gronsveld, Grubbenvorst, Gulpen, Haelen, Heer, Heerlen, Helden, Herten, Heythuysen, Hoensbroek, Horn, Horst, Houthem, Hulsberg, Hunsel, Itteren, Ittervoort, Jabeek, Kerkrade, Kessel, Klimmen, Limbricht, Linne, Maasbracht, Maasbree, Maasniel, Maastricht, Margraten, Meerlo, Meerssen, Meijel, Melick en Herkenbosch, Merkelbeek, Mesch, Mheer, Montfort, Mook en Middelaar, Munstergeleen, Nederweert, Neer, Neeritter, Nieuwenhagen, Nieuwstadt, Noorbeek, Nunhem, Nuth, Obbicht en Papenhoven, Ohé en Laak, Oirsbeek, Ottersum, Oud-Valkenburg, Oud-Vroenhoven, Posterholt, Rijckholt, Rimburg, Roermond, Roggel, Roosteren, Schaesberg, Schimmert, Schin-op-Geul, Schinnen, Schinveld, Sevenum, Simpelveld, Sint Geertruid, Sint Odiliënberg, Sint Pieter, Sittard, Slenaken, Spaubeek, Stein, Stevensweert, Stramproij, Strucht, Susteren, Swalmen, Tegelen, Thorn, Ubach over Worms, Ulestraten, Urmond, Vaals, Valkenburg-Houthem, Venlo, Venraij, Vlodrop, Voerendaal, Wanssum, Weert, Wessem, Wijlre, Wijnandsrade en Wittem.

Klik hier voor het overzicht van de burgerlijke stand in Limburg.

Nog 208.000 Holocaust overlevenden in Israel

2011-05-02T14:06:00.001-03:00

Anders dan de meeste Holocaustmonumenten, herdenkt dit monument uit 1989 in Brunssum vooral de redding van 250 ondergedoken Joodse kinderen en de verzetsgroep en pleeggezinnen die hen uit de handen van de nazi's wisten te houden. (PvdA prominent Ed van Thijn was één van die kinderen.)

Ongetwijfeld zullen een aantal van deze kinderen zich na de oorlog in Israel hebben gevestigd en horen bij de 208.000 Holocaust overlevenden die daar nog steeds leven.

In Nederland worden aanstaande woensdag 4 mei alle oorlogsdoden herdacht, naast de internationale Holocaust Remembrance Day op 27 januari (de bevrijding van Auschwitz). Vandaag, 27 Nisan, was de jaarlijkse Holocaust herdenking in Israel, een dag waarop de sirenes loeien en alle bedrijvigheid tot stilstand komt. De Israeli's hebben hiervoor in 1951 de datum gekozen van de opstand in het getto van Warschau. Dat past bij het land, dat gestoeld is op de notie dat de Joodse gemeenschap zichzelf moet kunnen verdedigen, en dat idee al 63 jaar waarmaakt.

Wouter

_____________

208.000 Holocaustoverlevers
Metro, maandag 2 mei 2011-05-02
http://metropoint.metro.lu/20110502_MetroHolland.pdf

Meer dan zestig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog wonen er in Israël nog ongeveer 208.000 mensen die de Holocaust hebben overleefd. Ongeveer de helft van hen is ouder dan 80 jaar. Dat heeft een stichting voor slachtoffers van de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog in Tel Aviv meegedeeld. Gisterenavond begon in Israël de herdenking van de Holocaust, die tot vanavond duurt. Tijdens de jaarlijkse gedenkdag, ingewijd in 1953, wordt stilte gehouden voor de zes miljoen slachtoffers die omkwamen in de Holocaust. Van de 208.000 mensen hebben er ongeveer 74.000 in een concentratiekamp of een getto gezeten.

De rest was voor de nazi's gevlucht of was ondergedoken. In de jaren na de oprichting van de staat Israël in 1948 maakten overlevenden van de Jodenvervolging bijna de helft van de bevolking uit. Nu is dat nog ongeveer 4 procent.

Er wordt rekening mee gehouden dat over 16 jaar geen Israëliër meer uit eigen ervaring over de verschrikkingen kan vertellen.

Rosanne Hertzberger over koosjere slacht en de lekkere trek van atheïsten

2011-04-22T23:58:00.002-03:00

Een verhitte discussie laaide op terwijl ik op vakantie was, waarbij ik als vegetariër en dierenrechtenactivist enerzijds, en me betrokken voelend bij de Joodse gemeenschap anderzijds, in een spagaat verkeer.

Ratna heeft er op haar IMO Blog een uitgewogen stuk aan besteed, zie: Hoe koosjer is slachten?

Haar conclusie is - wat vrij en kort door de bocht samengevat - dat religies zich ook (eindelijk eens) moeten gaan oriënteren op de 21e eeuw en de wetenschappelijke inzichten en humanitaire waarden van deze tijd, in plaats van vast te houden aan normen die 1000 (islam), 2000 (christendom) of 3000 (jodendom) jaar geleden werden opgesteld en door veel gelovigen als Goddelijk en dus onveranderlijk worden beschouwd.

Rosanne Hertzberger hieronder, die nog geboren moest worden toen ik vegetariër werd, weet me anderzijds ook te imponeren met haar betoog dat een verbod op religieus slachten een gevecht in de marge is, en nogal hypocriet als voorstanders er zelf geen been in zien om een karbonaatje uit de bio-industrie te verorberen.

Natuurlijk ben ik het met lang niet alles wat ze schrijft eens, zoals dat ze klaagt over een 'obsessie' voor dierenwelzijn, of dat de PvdD het makkelijk vechten vindt tegen godsdienstvrijheid (Marianne Thieme is zelf lid is van de Zevende-dags Adventisten). Maar haar waarschuwing tegen een onverdraagzaam, militant atheïsme dat de godsdienstvrijheid uitholt spreekt me wel aan, en vooral de hypocrisie van de carnivoor die religieus slachten wil verbieden.

Zie voor mijn mening verder mijn reacties onder de blog van Ratna.

Wouter

_______________

Een Kamermeerderheid kan zich nu zelfs beter inleven in een kip dan in een gelovige.

Column van Rosanne Hertzberger in NRC-Next, 12 april 2011

http://www.nrcnext.nl/columnisten/2011/04/12/4156/

Het militante atheïsme is in opkomst.

Een Kamermeerderheid kan zich nu zelfs beter inleven in een kip dan in een gelovige.

Een nieuw hoogtepunt in de obsessie voor dierenwelzijn is bereikt. Een meerderheid in de Kamer steunt een wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren voor een verbod op onverdoofd slachten. Voortaan moeten orthodoxe joden en moslims het vlees, alsof het illegaal vuurwerk is, maar in België gaan halen. Waar ik het eerder pertinent oneens was met Bolkestein toen hij zei dat religieuze joden maar beter konden emigreren, begrijp ik hem nu beter. Het zijn alleen niet de Marokkaanse plaaggeesten van Nieuw-West die het religieus Joodse leven bedreigen. Nee, het grootste gevaar komt uit Den Haag.

D66, GroenLinks, SP, PvdA, PVV, ze gaan allemaal volgende week voor stemmen. Stuk voor stuk zullen de partijen beargumenteren dat godsdienstvrijheid een gigantisch goed is, een fundamenteel recht in een vrije samenleving. Maaaarrrr. Dat gigantische goed legt het af tegen het nog gigantischer goed van dierenwelzijn. SP-kamerlid Henk van Gerven licht toe dat volgens hem godsdienstvrijheid het lijden van een levend wezen niet rechtvaardigt. Let wel, dat Henk zin heeft in een lekker biefstukje rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat bontkraagjes in de mode zijn rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat een topkok graag foie gras aan zijn klanten wil serveren rechtvaardigt zelfs ernstig lijden van een levend wezen. Dus terwijl lekkere trek het lijden van een levend wezen rechtvaardigt, rechtvaardigt godsdienst helemaal niets. Lijdt religieus slachtvee meer? Misschien. Misschien niet. Maar zelfs als dat zo is dan is het extra leed maar een fractie van het leed dat wij Nederlanders bij elkaar veroorzaken, niet uit overtuiging, maar gewoon omdat we van kroketjes houden, of kipnuggets. Dit is een gevecht in de marge, over details. Een keus tussen dood door verhanging of de guillotine.

Waar zijn de D66'ers die vooraanstonden om Wilders' rechten te verdedigen?

Je kunt je afvragen waarom de Partij van de Dieren een strijd kiest, waarbij gevochten moet worden tegen een fundamentele vrijheid. Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken, of de foie gras van de menukaarten afkrijgen? Antwoord: omdat het helemaal niet zo moeilijk vechten is tegen godsdienstvrijheid. In een land dat massaal Masterchef en Topchef kijkt, waar de nieuwe superhelden Alain Ducasse, Sergio Herman en Jonnie Boer heten, bestaat aanzienlijk minder draagvlak voor een verbod op foie gras, dan een verbod op onverdoofd slachten. Het lijkt er sterk op alsof het wetsvoorstel niet ondanks maar dankzij de religieuze tegenstand een succes is geworden. Aan alle kanten van het politieke spectrum verschijnt steeds meer militant atheïsme. Je ziet het in nieuwe politieke aversie tegen hoofddoekjes, boerka's en besnijdenis. Liberale kamerleden als Jeanine Hennis die ineens willen bepalen wat moslima's wel en niet aan mogen naar hun werk bij de gemeente. En op internet zijn de voortekenen te zien van de opmars van een agressiever, fanatieker soort atheïsme. Filmpjes waarin de schrijver van het boek Hoe komen we van religie af? religie met Hitler vergelijkt (Hitler had ook goede kanten) krijgen 40.000 instemmende reacties. De tirades tegen die achterlijke moslimhonden van agressieve atheïst Pat Condell genieten mateloze aanhang. Het zijn mensen die met succes betogen dat religie de grootste aanstichter van kwaad en geweld in de wereld is. Dat we pas gelukkig kunnen zijn als alle gelovigen ook overtuigd raken van die ene Wetenschappelijke Waarheid. Ik vind ze levensgevaarlijk en ze krijgen een steeds grotere rol.

Begrijp me niet verkeerd. Ik geef niets om koosjer geslacht vlees. Het fanatisme komt me vreemd voor: waarom zou je zo hechten aan die ene zinsnede in de Thora waaruit geconcludeerd wordt dat een verdoving niet is toegestaan? Waarom interpreteer je daar niet gewoon een beetje omheen als dat alles zo ontzettend veel makkelijker maakt?

Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken?

Maar dat is precies godsdienstvrijheid. Het idee dat je zonder dat je het kunt begrijpen toch rekening houdt met de religieuze praktijken van je bevolking. Dat je elke burger de vrijheid gunt een eigen waarheid erop na te houden en het leven volgens die waarheid in te richten, hoe onlogisch, irrationeel, of ronduit dom je die waarheid ook vindt. Ik vind die vrijheid dusdanig belangrijk dat er in mijn ogen een verdomd goede reden nodig is om die in te perken. Inbreuk op de vrijheid van anderen bijvoorbeeld, vrouwenrechten, het verbod op discriminatie van homoseksuelen. Het vermoeden van een fractie meer pijn tijdens de slacht van dieren komt niet eens in de buurt.

Dit was het decennium van de clash tussen de grondrechten. Hoe vaak hebben we wel niet gedebatteerd over de vrijheid van meningsuiting en wie wat in welke context mag zeggen, waar die vrijheid begint en waar die eindigt en wanneer een rechter die enorme stap mag zetten om hem in te perken. Het waren telkens vooral de progressievelingen, aanhangers van D66 en co, die vooraanstonden om Wilders' rechten te verdedigen. Zijn meningen vonden ze afschuwelijk, maar juist wanneer afschuwelijke dingen gezegd werden, moest die vrijheid van meningsuiting het hardst verdedigd worden.

Waar zijn de mensen die dat destijds zeiden? Waarom zijn ze nu niet bereid om een vrijheid te verdedigen nu het lelijk wordt, nu het schuurt, nu we over leegbloedend slachtvee moeten praten in een tijd dat dierenwelzijn meer en meer in de mode raakt? Juist nu moet de godsdienstvrijheid het hardst verdedigd worden. Als elke gelovige alleen maar in stilte achter de voordeur, of nee, compleet onzichtbaar gelooft, is er ook geen godsdienstvrijheid nodig.

Ik vrees dat deze nieuwe wet een makkelijke overwinning was. Dat er zoveel onderhuidse weerzin tegen de godsdienstige medemens bestaat, dat het de liefde voor de dieren hier en daar overtreft. En nu geen atheïst meer bereid lijkt om de godsdienstvrijheid te verdedigen, lijkt het me een kwestie van tijd voordat artikel 6 wordt ingeruild voor het absolute en ononderhandelbare recht op een fantastisch leven van de kip. Een recht dat alleen geschonden mag worden als een atheïst lekkere trek krijgt.

Geef je hart aan een ander - 2 Miljoen Handtekeningen voor actief beleid donorregistratie

2011-02-08T18:28:00.000-03:00

Wat hebben Femke Halsema, Alexander Pechtold, Kluun, Yvon Jaspers, Giel Beelen, Claudia de Breij, Angela Groothuizen, Paul de Leeuw en vele anderen met elkaar gemeen, buiten dat ze bekende Nederlanders zijn?

Ze hebben zich allemaal geschaard achter de petitie om met 2 miljoen handtekeningen de regering te bewegen een actief donorregistratiesysteem in te voeren in Nederland. Met die niet-zo-duidelijke term wordt bedoeld dat iedereen automatisch orgaandonor is, tenzij hij of zij laat registreren dat hij/zij géén orgaandonor wil zijn. (Dat is dan blijkbaar het 'actieve' gedeelte, ik zou het een 'geen bezwaar' systeem of zoiets noemen.)

Helaas staat de teller van de website nog op minder dan 50.000 handtekeningen, ondanks alle BN-ers, dus geen wonder dat de regering dit nog makkelijk naast zich neer kan leggen. Misschien is er een huis-aan-huis actie nodig (zoals het volkspetitionement tegen de kruisraketten in 1985), of helpt het als BNN nog eens zo'n Grote Donor Show op tv houdt....?

Wouter

____________

http://www.2miljoenhandtekeningen.nl/

Minister Schippers blijft goed bedoeld water naar de zee dragen.

Stichting 2 Miljoen Handtekeningen betreurt de beslissing van Minister Schippers die voornemens is vast te houden aan het huidige donorbeleid.

Dat een minister blij is met 233.000 extra registraties vindt de stichting opmerkelijk. Niet alleen besteedde het ministerie enkele miljoenen aan deze campagne, waaraan vele bekende Nederlanders meededen, het aantal registraties in het donorregister nam nauwelijks toe, terwijl de wachtlijsten dat wel deden. Van 7,7 miljoen niet-geregistreerde Nederlanders is onbekend wat zij willen: wel of geen donor zijn. Volgens de minister zijn nu 5,5 miljoen mensen geregistreerd. Indien er in de komende jaren met dezelfde intentie en miljoenen euro's wordt doorgegaan duurt het nog een eeuwigheid om meer mensen wel dan niet geregistreerd te krijgen.

Dit moet voor een liberale minister om twee redenen niet wenselijk zijn. In eerste instantie moet het uitgangspunt zijn dat de meeste Nederlanders zelf bewust de keuze maken (zelfbeschikking). Zolang mensen zich niet registreren, moeten in de huidige WET nabestaanden de donatiebeslissing op een zeer moeilijk moment nemen. Nu een ruime meerderheid dat al jaren dus niet doet, kan niet alleen geconcludeerd worden dat de huidige wet op orgaandonatie niet effectief gebleken maar dat er dus ook eigenlijk geen sprake is van zelfbeschikking. Immers wanneer de wens van de overledene onbekend is beslissen de nabestaanden en hopelijk in lijn met de wens van de overledene.

Als tweede reden is het aantal registraties in het donorregister de afgelopen 10 jaar tussen de 100.000 en 200.000 per jaar gestegen. Dit komt doordat de Nederlandse bevolking nog steeds groeit, het aanschrijven van mensen die 18 zijn geworden of zijn genaturaliseerd tot Nederlander. Hiernaast zijn er vele acties van de gezondheidsfondsen zoals de Nierstichting. Het is dan ook een illusie dat alleen voortzetting van een campagne ooit zal resulteren in dat een meerderheid zelf de keuze actief vastlegt. Minister Schippers blijft zo dus goed bedoeld water naar de zee dragen.

Om dit moment ligt er naast de brief van de minister de burger petitie van de Stichting 2 Miljoen Handtekeningen ( http://tinyurl.com/2MH-petitie ). De stichting heeft met ruim 48.000 handtekeningen op 7 december de Tweede Kamer verzocht actieve donorregistratie in te voeren. Het burgerinitiatief roept dan ook de Tweede Kamer op snel een debat over dit onderwerp in te plannen. Actieve donorregistratie zal zorgen voor normverandering en ertoe leiden dat mensen zelfbewust een afweging zullen maken en zelf hun verantwoordelijkheid zullen nemen, zodat uiteindelijk het noodzakelijk aantal donaties zal toenemen. Er sterven immers ongeveer 200 mensen per jaar op de wachtlijst.

In februari 2010 werd een motie voor invoer van ADR van de SP afgewezen tijdens een spoeddebat. De toenmalige regering vond dat het onderwerp niet in een spoeddebat kon worden afgehandeld en was voornemens verdere onderzoeken naar wetssystemen af te wachten. Die zijn er niet gekomen. Minister Schippers gaat nu voorbij aan het momentum van dat debat - direct daarna viel het kabinet over Uruzgan -, onderzoeken die inmiddels ook hebben aangetoond dat ADR internationaal juist wel tot betere resultaten leidt, en het resultaat van de burgerpetitie.

Vicevoorzitter Menno Loos van de stichting 2MH: "Een schipper weet dat het verstandig is om een nieuwe koers in te zetten als je niet vooruit komt. In de afgelopen vijf jaar zijn de wachtlijsten niet afgenomen, is het aantal donorregistraties ten opzichte van de Nederlandse bevolking gelijk gebleven, en het aantal werkelijke donaties is nauwelijks toegenomen. Dit ondanks dat het ministerie van VWS en alle grote gezondheidsfondsen enkele miljoenen hebben gestoken in de Nederland zegt Ja campagne, effectievere ziekenhuisprocedures en donatie bij leven. Hoe kan minister Schippers zeggen dat die campagne een succes is?"

Graetheide Groen en Limburg Groen? - 16 februari discussie verkiezingen Provinciale Staten

2011-02-04T14:01:00.000-03:00

Ik denk er sterk over hier toch eens heen te gaan. Het is van de zotte hoe men door blijft gaan met woningbouw en wegen aanleggen, terwijl volgens alle prognoses de Limburgse (en Nederlandse) bevolking de komende decennia flink zal krimpen (qua aantal; de omvang van de gemiddelde Limburger groeit wel flink ;-)).

Met pijn in het hart zie ik al jaren aan hoe mooie groengebieden en rustige dorpjes hieraan worden opgeofferd. Limburg wordt er bepaald niet mooier op...

Wouter

____________

Discussiebijeenkomst verkiezingen Provinciale Staten, woensdag 16 februari in Berg aan de Maas

Het Graetheidecomité organiseert in samenwerking met de Limburgse Milieufederatie op woensdagavond 16 februari een openbare discussieavond in het kader van de verkiezingen voor Provinciale Staten. Thema van de discussie is:

Natuur of industrie: toekomstige ontwikkelingen in de Westelijke Mijnstreek en in het bijzonder op en rond Graetheide.

De avond staat onder leiding van Jan de Koning (L1 TV) en vindt plaats in het MFC in Berg aan de Maas (Bergerstraat 1). De discussie-avond begint om 19u30 en zal duren tot ca. 22.00 uur.

Onderwerpen voor de discussie zijn in het bijzonder:

· Moet de politiek proberen de bevolkingskrimp te stoppen door meer woningbouw en meer industrie te realiseren? Moeten, zoals de Kamer van Koophandel stelt, werknemers uit de hele wereld geworven worden om de economie in Limburg te laten groeien? Of heeft het Planbureau voor de Leefomgeving gelijk als het zegt dat bestrijden van de krimp averechts werkt?

· Moet er een OPAC (ondergrondse energieopslag) op Graetheide komen? Moet de provincie dit subsidiëren of kan zoiets beter aan het bedrijfsleven overgelaten worden?

· Moet de reservering van 200 ha op Graetheide als potentieel industrieterrein na 40 jaar nog gehandhaafd worden? Is er op Chemelot niet genoeg ruimte voor de kenniscampus?

· Is grootschalige woningbouw in het buitengebied van de Westelijke Mijnstreek (b.v. Bramert-noord) met het oog op bevolkingskrimp, nog gewenst? Moeten niet eerst de gaten in b.v. Sittard opgevuld worden?

· Moet er meer natuur in de Westelijke Mijnstreek en een ecologische verbindingszone tussen de Maas en het Limbrichterbos gerealiseerd worden?

De deelnemerslijst is als volgt:

VVD: Erik Koppe (nr. 2)                                CDA: Martijn van Helvert (no. 1)
SP : Marleen van Rijsbergen (no. 2)               D66: Paul Wessels (no 2)
GroenLinks: Margriet van Tulder (no. 1)          PvdD: Frank Wassenberg (no. 1)
PvdA: Roy Pennings (no. 4)                            PVV: Cor Bosman (no. 3)

PNL: Ton Raven (no. 3)

Het Graetheidecomité hoopt dat de discussie er toe leidt dat Provinciale Staten zo snel mogelijk beslissingen nemen over de toekomst van Graetheide. Al 40 jaar worden alle ontwikkelingen in het gebied geblokkeerd door de claim van DSM om er chemische fabrieken te bouwen, een claim die zoals inmiddels duidelijk is volkomen onterecht was. Nu wordt het gebied weer gegijzeld door lang slepende discussies over een OPAC, over uitbreidingen van de kenniscampus op Chemelot en over grootschalige woningbouw. Al deze plannen zijn gezien de sterke afname in bevolkingsaantal niet reëel. Het Graetheidecomité hoopt dat de discussie-avond de aanzet geeft voor een groene invulling van Graetheide.

KOM NAAR DEZE BIJEENKOMST! ALS ER MAAR EEN PAAR MENSEN ZIJN ZAL DE POLITIEK GEEN REKENING MET ONS HOUDEN!

NIOD - Mag het weer gewoon over de oorlog gaan?

2011-01-25T17:52:00.000-03:00

Dit interessante interview had ik al in De papieren Pers gelezen en ik zag nu dat het ook online staat. Ik ben het op de meeste punten wel eens met mevrouw Schwegman. Herdenken van de oorlog en de Holocaust blijft belangrijk, en dit wordt steeds meer vertroebeld door er allerhande andere oorlogen en conflicten bij te halen en die te vergelijken of zelfs op één lijn te stellen.

Zie ook het boek "Kanttekeningen bij de Holocaust" dat a.s. donderdag 27 januari uitkomt bij gelegenheid van de Auschwitz herdenking.

En eerdere boeken zoals "Treinen op dood spoor - oorlogsdagboek Fred Schwarz"

Of: Struikelen over de Holocaust

In tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd, is antisemitisme nog steeds niet verdwenen, en lijkt zelfs weer toe te nemen:

Joden ontvluchten Zweedse stad Malmo wegens groeiend antisemitisme

Wat een "Godwin" is, wist ik trouwens ook niet, maar het fenomeen heb ik helaas vaak genoeg gezien op internet "discussies"...

Wouter

_______________

NIOD 'Ik heb geen idee wat een Godwin is'

http://www.depers.nl/binnenland/539451/Mag-het-weer-gewoon-over-de-oorlog-gaan.html

Mag het weer gewoon over de oorlog gaan?

Door: Kustaw Bessems
Gepubliceerd: woensdag 19 januari 2011 22:42
Update: donderdag 20 januari 2011 09:38

NIOD-directeur Schwegman verzet zich tegen de 'nivellering' van de Tweede Wereldoorlog. 'Kleinkinderen verlangen naar overzichtelijkheid.'

Weet u wat een 'Godwin' is?

'Ik vrees van niet.'

De wet van Godwin?

'Nee, nee.'

Ze is niet bepaald een internetbeest dus, Marjan Schwegman (60), nu vier jaar directeur van het NIOD: Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies. De genoemde 'wet' is in 1989 geformuleerd door de Amerikaanse internetjurist Mike Godwin. Hij stelde: 'Naarmate online discussies langer worden nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi's of Hitler één.' In populair taalgebruik worden vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog ook níet online nu al gauw 'Godwins' genoemd. En ze mag de term dan niet kennen, van het fenomeen weet Schwegman al te goed. Opverend: 'Die vergelijkingen worden veelvuldig gemaakt!'

'Ik houd dat in de gaten', zegt ze op haar werkplek aan een Amsterdamse gracht. 'Wij worden er ook over gebeld. Dan krijgen we bijvoorbeeld de vraag of Job Cohen gelijk heeft met zijn vergelijking tussen de positie van de joden in de jaren dertig en de moslims nu. Maar we gaan daar niet op in. Dat doen we alleen als iemand aperte feitelijke onjuistheden debiteert. Die vergelijkingen zijn inzet van een politiek debat en het NIOD neemt zo min mogelijk politiek stelling.'

Maar het is toch ook een wetenschappelijke vraag: lijkt het nu op de jaren dertig?

'Dat kan het zijn, maar zo wordt die niet gesteld.'

Schwegman wijst op stukken die NIOD-medewerkers David Barnouw en Ton Zwaan vorig jaar publiceerden in NRC Handelsblad.

Barnouw betoogde dat pogingen om de opkomst van Geert Wilders en zijn PVV aan de Tweede Wereldoorlog te koppelen 'onhistorisch' zijn.

Zwaan wees juist op vele overeenkomsten die hij ziet tussen de PVV en 'etnische zuiveraars', onder wie de nazi's. Zwaan waarschuwde zelfs 'degenen die klaarstaan om de PVV met een riante staatssubsidie te ondersteunen of die dromen van een CDA-PVV-VVD coalitie daar toch nog maar eens goed over na te denken.'

Schwegman: 'Dan zie je dat binnen het NIOD ook verschillend wordt gedacht over het wetenschappelijk nut van zulke vergelijkingen.'

Maar ook met die discussie legitimeert uw instituut vergelijkingen als die van Cohen. Want u zegt níet dat die vergelijking 'aperte onzin' is.

'Met aperte onzin bedoel ik echt onjuiste feiten, verkeerde jaartallen.'

Is de oorlog met pensioen? Omdat de Tweede Wereldoorlog vorig jaar vijfenzestig jaar geleden was, verschenen teksten onder die titel. Symposia werden gehouden. Maar de slogan 'berust niet op waarheid', zegt Schwegman. 'Dat vijfenzestigste jaar is geen afsluiting geweest, de belangstelling is er juist door vergroot.'

'Wij merken het aan de mensen die hier op het NIOD komen. Kleinkinderen van collaborateurs bijvoorbeeld, die vragen: ik hoor dingen in mijn familie, maar hoe zat het nu precies met mijn opa? Ook mensen met grootouders in het verzet, kleinkinderen van weggevoerde mensen. En er is ook interesse voor grootouders die niets bijzonders hebben gedaan maar wel een bijzondere tijd beleefden. De oorlog heeft op de derde generatie, die daar via familie mee te maken heeft, meer invloed gehad dan werd aangenomen.'

Wat is grof gezegd de houding van die derde generatie?

'Ze zijn veel opener in het type vragen dat ze willen en durven stellen over hun grootouders. Willen veel meer weten. De Tweede Wereldoorlog is toch de enige oorlog die Nederland écht heeft ondergaan. De enige beproeving van de natie. Een tijd waarin alles op scherp stond. Kleinkinderen willen weten hoe het was om in zo'n tijd te leven. Het ging er echt om: was je voor of was je tegen? Ze verlangen ook wel naar overzichtelijkheid. Mensen zoeken houvast, ook voor de keuzes die ze nu in hun eigen leven moeten maken. Maar die vinden ze niet. Ik denk dat je het probleem dat je moet kiezen niet kunt oplossen door naar de geschiedenis te kijken. Zo werkt het tenminste niet voor mij.'

U heeft de oplossingen voor de keuzes in uw leven niet gevonden in de geschiedenis?

'Ik heb, toen ik in de jaren zeventig ging studeren, ook wel gezocht naar houvast. Ik was getroffen door het grote aantal vrouwen in de extreem-linkse Baader Meinhof groep in Duitsland en de Rode Brigades in Italië. Ik wilde antwoord hebben: is dit nieuw? Ik deelde niet de idealen: het afrukken van het fascistische masker van de staat. Maar dat je heel ver zou gaan voor een ideaal, daar ook gewapende strijd voor zou voeren, dat vond ik wel interessant. Ook de vraag: zou ik dat doen?'

Waarom stelde u zich die vraag? Had u een saai leven?

Lacht. 'Nee. Ik had wel een prettig leven. Maar ik had iets van een idealist. Als je in de jaren zeventig geschiedenis studeerde, kon je niet om de vraag naar de ideale samenleving heen.'

'Later ben ik afgestudeerd op vrouwen in het Nederlands verzet. En weer daarna werd mijn expertise de negentiende eeuw in Italië. Maar ook daarbij zijn het wel weer oorlogsperiodes die me aantrekken.'

Zit de oorlog in uw familie?

'Ja. Mijn vader groeide op in Rotterdam en werd opgeroepen voor de arbeidsinzet. Hij week uit naar de Wieringermeerpolder, waar ik ben geboren. Dat alleen al. Mijn moeders gezin in Het Gooi had joodse onderduikers in huis. Daar sprak zij later vrij en passant over. Het waren mensen die ze kenden, dus je deed dat, zei ze. Ik zei: nou mam, niet iedereen hoor. Maar ze ontweek het onderwerp verder, wist er ook niet zo veel over omdat ze al uit huis was geweest. Pas toen ik na mijn middelbare school naar Amerika wilde, vertelde zij me dat een van de onderduikers daar woonde. Ik werd au pair bij de man die als kind bij mijn grootouders had gezeten.'

Pauzeert even.

'Als ik er zo over nadenk, zie ik dat de oorlog mij toch achtervolgt.'

Uw illustere voorganger Loe de Jong onderzocht wie goed was en wie fout. Een andere NIOD-directeur, Hans Blom, brak daarmee. Waar staat u?

'We stuiten nu op de grenzen van Bloms benadering. Het was goed dat hij de discussie openbrak, dat we met een open blik naar de oorlog gingen kijken. Maar hij acht geschiedschrijving mogelijk waarin morele standpunten de uitkomsten niet beïnvloeden. Ik betwijfel of die mogelijk én wenselijk is. In geschiedschrijving van de oorlog kun je de moraal niet buiten de deur houden. Een visie als die van Blom heeft het gevaar in zich dat collaboratie wordt vergoelijkt. Bij hem zelf zie je dat niet, maar bij Chris van der Heijden wel.'

Chris van der Heijden. Zijn boek Grijs Verleden, uit 2001, betoogt dat de overgrote meerderheid van de Nederlandse bevolking tijdens de oorlog aanmodderde in een grijs gebied. En niet moreel koos, maar aan het toeval was overgeleverd. Zijn visie is nog altijd in de mode.

Maar niet bij Schwegman.

'Van der Heijden doet of alles in de oorlog mensen maar overkwam. En hij pretendeert dat hij in hun hoofden kan gaan zitten. Maar als je onderzoek leest naar dagboeken uit de bezettingstijd, dán zie je wat echt onder mensen leefde. En dat is iets anders. De massa van de bevolking was vurig anti-Duits. Dat leidde zelden tot echte verzetsdaden. Maar je kunt niet zeggen dat ze onverschillig was of alleen gericht op het eigen overleven.'

'Mensen zijn in die dagboeken ook steeds bezig met de deportaties. Ze wisten opvallend veel, ook over de jodenvervolging. Niet precies. Het is logisch dat ze zich niet de systematische vernietiging konden voorstellen, want die was nieuw. Maar ze wisten wel dat het niet goed met de weggevoerde joden zou aflopen. Er spreekt grote treurnis uit. Mensen vragen zich af of ze nog iets kunnen doen. Dat is soms heel klein, iemand iets toestoppen op weg naar het station.'

U zei bij uw aantreden dat u helden voor het voetlicht wilde brengen. Ook moralistisch.

'De verzetsstrijders zijn te veel op de achtergrond gekomen. Het dreigt alleen maar te gaan over die grijze massa.'

Mist u dat ook in het onderwijs en bij herdenkingen? Die gaan sowieso steeds meer over oorlog en discriminatie in het algemeen.

'Ik zie een groot verschil tussen lokale herdenkingen, georganiseerd door een buurtcomité, vrijwilligers en betrokkenen en anderzijds het landelijk beleid van de overheid. Die lokale herdenkingen, waar ik door mijn werk veel kom, gaan écht over de Tweede Wereldoorlog. Dat heeft me geraakt. Maar de nationale herdenking op de Dam heeft een algemener karakter. Dat betreur ik. Het ceremoniële deel, daar vind ik persoonlijk niet zo heel veel vanuit gaan. Als er vaker sprekers zouden optreden zoals voormalig PvdA-staatssecretaris Jet Bussemaker, die aandacht besteden aan de concrete geschiedenis van de bezettingstijd, zou de herdenking veel krachtiger zijn. Er zijn zo veel sprekende voorbeelden waarmee je mensen zelf hun conclusies kunt laten trekken over discriminatie of oorlog. Het zijn de verhalen van mensen die iets hebben meegemaakt die het hem doen. Door het te laten gaan over oorlog in het algemeen, dreigt het risico van nivellering: verschillende historische ervaringen worden gereduceerd tot hetzelfde. Daar ben ik niet van gecharmeerd. Juist door contrast leer je iets. Ook in het onderwijs. Ik heb lespakketten gezien waarvan ik vond dat ervaringen te makkelijk op één lijn werden gesteld.'

Op sommige scholen wordt Holocaustonderwijs tegelijk met lessen over het Midden-Oosten gegeven, omdat een aantal islamitische leerlingen niet van die Holocaust wilde horen.

'Het geeft geen pas om die twee op hetzelfde niveau te plaatsen.'

Bij die lessen is ook veel aandacht voor bijvoorbeeld Marokkaanse soldaten in de Tweede Wereldoorlog. Alsof aandacht voor de Holocaust alleen is op te brengen als het eigenlijk over jezelf gaat.

'Ik zie het probleem wel: mensen kunnen zich heel moeilijk meer verplaatsen in een heel andere ervaring dan zij hebben meegemaakt. Dat is lastig te doorbreken. Maar ik ben het met u eens dat dat niet lukt door die heel verschillende ervaringen op één lijn te stellen.'

De Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan riep als minister moslims op naar de Auschwitzherdenking te komen en joden moesten zich dan verdiepen in de Nakba, de vlucht van Palestijnen bij de oprichting van Israël. Een soort ruil.

'Dat is het ter discussie stellen van het unieke karakter van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust. Uiteraard is het voor iedereen, ook joden, goed om kennis te nemen van de ervaring van anderen. Maar de herdenking van de bevrijding van Auschwitz, die gaat dáárover. Het is essentieel om het unieke karakter van de Holocaust te onderstrepen.'

Ze is erg de wetenschapster, benadrukt Schwegman nog eens. Die met enige verwondering kijkt naar de politisering van haar onderwerpen. Even heeft ze die politiek van heel dichtbij mogen bestuderen, toen zij vicevoorzitter was van de commissie-Davids, die de Nederlandse steun onderzocht aan de oorlog in Irak. Toen het werk erop zat leek 'Den Haag' zich tot Schwegmans teleurstelling alleen af te vragen of het rapport toenmalig premier Jan Peter Balkenende zou laten struikelen. Met de aanbevelingen werd lang niets gedaan. Schwegman concludeert zelfs dat 'degenen die jaren ijverden voor een onafhankelijk onderzoek uit waren op iets anders dan de waarheid' over Irak. En, weet ze nu zeker, 'Politiek is niet mijn ding'.

Niet dat ze tegen een nieuwe, soortgelijke opdracht nee zou zeggen. Integendeel. Dichter dan ooit heeft zij met haar neus boven op het besluitvormingsproces gezeten in een periode dat 'alles op scherp staat'. De rode draad in haar interesses, in haar werk.

En het onderzoeken zelf noemt zij een 'jongensboekavontuur': staatsgeheime informatie, screening door de AIVD, geheimhouding, een hermetisch afgesloten kantoor op een onbekende plek en telefoons die niet konden worden afgetapt. Tijdens verhoren moesten de ramen dicht. Ze heeft met 'Davids' iets bijzonders meegemaakt. 'Ja ik zou niet willen zeggen dat het een verzetservaring was, maar de sfeer deed me er een beetje aan denken ja. Op een heel andere manier.'

WikiLeaks en NOS: Hans Laroes wil ook even James Bond spelen

2011-01-17T17:26:00.001-03:00

Ik ben graag tegendraads, en nu WikiLeaks door de massa bewierookt wordt en Assange nog net geen Messias-status maar wel een Robin Hood-status heeft, vraag ik me toch af of het niet illegaal is om vertrouwelijke documenten te stelen en die in georganiseerd verband te doorzoeken, publiceren en verspreiden? Blijkbaar niet, want zelfs de publieke omroep NOS doet eraan mee, en ik heb nog niet meegekregen dat daar überhaupt Kamervragen over zijn gesteld.

Openbaarheid van bestuur is één ding, en er komen zeker wel wat misstanden aan het licht, maar sinds wanneer heeft het volk 'het recht om te weten' wat en hoe diplomaten berichten aan hun regeringen? Om zo'n manier kun je de diplomatie wel opdoeken, want die draait toch grotendeels op vertrouwelijkheid.

Voor zover er een daadwerkelijk 'recht om te weten' is, kun je toch met de Wet Openbaarheid van Bestuur in de hand naar de rechter stappen in een land als Nederland, en in de meeste Westerse democratieën dunkt me. En om zulke vertrouwelijke documenten te stelen in een land waar het er echt toe doet (pakweg Rusland of China), daar hebben de WikiLeakers volgens mij toch niet de ballen voor.

Dan wil ik ook nog steeds weten waarom een vermeend idealistische organisatie als WikiLeaks een antisemiet als Israel Shamir in haar gelederen dult.

Wouter

______________

WikiLeaks en de NOS: de verantwoording

http://weblogs.nos.nl/hoofdredactie/2011/01/15/wikileaks-en-de-nos-de-verantwoording/

15-1-2011 14:08

WikiLeaks, de organisatie van Julian Assange en een hoop vrijwilligers, is niet eenvoudig te spreken.

Dat is niet zo opmerkelijk. Ze hebben nogal wat te doen. Meer dan 250.000 cables (communicatie tussen Amerikaanse ambassades en het State Department) bewaken, bewaren en checken.

De CIA in hun nek, financiële problemen, servers die hen niet meer willen 'hosten'. Een Zweeds uitleveringsverzoek tegen Assange zelf vanwege de verdenking van verkrachting. Amerikanen-van-naam die zeggen dat ze het niet erg vinden als Assange zou worden vermoord. Samenwerkingsafspraken met vijf grote eigenzinnige kranten, als The Guardian, The New York Times, El Pais, Der Spiegel (weekblad), Le Monde.

En ongetwijfeld honderden nieuwsorganisaties die ook de cables willen.

Net als wij.

In december leggen we de eerste contacten. Dat gaat via mobieltjes, skype, beveiligde programma's op internet, gecodeerde boodschappen. Een paar afspraken in IJsland en eigen land.

Al snel blijkt dat anderen het materiaal ook willen: het AD wordt genoemd, de Volkskrant misschien en in ieder geval NRC in combinatie met RTL.

Namens de laatste twee laat een NRC-journalist aan WikiLeaks weten dat de NOS niet voldoende betrouwbaar is omdat het een publieke omroep betreft. Ik schrik ervan. Is dat de manier waarop de concurrentie opereert?

Ik besluit in de contacten niets over RTL, NRC of wie dan ook te zeggen, maar op eigen kracht te vertrouwen: wie zijn we, wat ze zijn we, wat is ons bereik, hoe betrouwbaar vindt ons publiek ons?

Voor WikiLeaks zouden we gegeven onze impact een goeie partner kunnen zijn. De vrijwilligersorganisatie die cables op z'n eigen site zet, loopt het risico in een hoekje van de aandacht te belanden. Samen met gerespecteerde mediaorganisaties kan en zal de impact anders zijn.

Het duurt lang voor we wat meer te weten komen. Als we informeren horen we dat er niets te zeggen valt, maar dat de positie van de NOS op waarde wordt geschat.

Zo gaat het een paar weken lang. Soms lijkt het dichtbij, dan weer ver weg.

Afgelopen weekend wordt er contact gezocht.

Dinsdag wordt gevraagd of ik naar Engeland kan komen, omgeving Norfolk, waar Assange huisarrest heeft. Daar krijg ik nadere instructies voor de woensdag.

Er komt een auto voor me te rijden en ergens op het platteland kom ik bij een vakantiehuis waar een aantal van Assange's mensen aan de slag zijn.

We maken de afspraak: de NOS krijgt alle documenten die over Nederland gaan.

En dan legt een van hen een usb-stick op tafel.

Het wachten is op, uhh, laten we zeggen Caroline. Assange heeft een Engelse vrouwennaam in de communicatie over de mobiele telefoon.

Caroline moet eerst bij de politie langs. Iedere dag, binnen een zeker tijdslot. En 's avonds op tijd binnen zijn op het landhuis waar hij te gast is, waar cameraploegen, supporters en vijanden buiten staan; en waar ongetwijfeld ook MI5 aandacht is.

Want, zo bespreken we, de Amerikanen zullen ongetwijfeld van de Engelsen willen weten wat Assange allemaal doet. En ze zullen tegelijkertijd ook niet het risico willen lopen dat hij op Engels grondgebied wordt neergeschoten, door de een of andere door de beschuldigende retoriek getriggerde gek.

We zijn een beetje paranoia met z'n allen, grapt een van de vrijwilligers. Als iemand iets meer heeft dan een griepje, dan zeggen we dat de CIA erachter zit.

En ik heb nog nooit zoveel politieagenten voor of achter me gezien. Althans, dat denk ik nu, zegt hij.

Assange, de man met het witte haar, is langer dan ik dacht. Jongensachtiger. Hij oogt ontspannen, ondanks al die druk en de rechtszaak in Londen een dag eerder. Hij is ervan overtuigd dat hij geframed is in de Zweedse verkrachtingszaak, dat hij zal winnen, dat de publiciteit en zijn supporters hem min of meer onaantastbaar maken.

Hij geniet er zichtbaar van dat hij het tegen de supermacht opneemt.

Zijn mensen vinden de Amerikaanse reactie prachtig. Geen betere publiciteit dan de Amerikaanse waarschuwingen en veroordelingen, die Assange en WikiLeaks in het centrum van de belangstelling zetten.

De Britten gaan er wat ontspannener mee om. Je moet niet lekken, nou ja, en als er gelekt wordt, pech

Assange blijft een paar uur. Langer dan de bedoeling is, omdat hij het wel leuk vindt door te praten, over Nederland bijvoorbeeld. En omdat hij het wel leuk vindt degenen die op hem zitten te wachten nog even wat langer te laten wachten.

Ik rij terug met de usb-stick in mijn binnenzak en een stevig bonkend hart. Slapen is moeilijk, en als ik de volgende dag douche, doe ik dat met de deur van de badkamer open.

Not bad, NOS.

Ben ik ook een tikje aangestoken door de plaatselijke paranoia? Via mail en over de telefoon zeg ik in ieder geval al een poosje niets meer.

Hoe dan ook: het is fijn om samen met WikiLeaks aan dit project te werken. We zijn toch de eerste audiovisuele organisatie die voor deze cables zijn geselecteerd, naast de vijf genoemde kranten.

Op donderdag en vrijdag zetten we de al langer voorbereide research- en leesoperatie in gang. Het enige wat we nog nodig hebben en vrijdag krijgen is de code, waarmee we de sterk beveiligde bestanden kunnen openen.

We zijn een tikje trots, en vooral benieuwd.

Als we over de cables spreken, verwachten we geen grote alles verzengende verhalen, maar vooral schetsen over de context waarbinnen de Amerikanen naar ons kijken, hier en daar een opvallende typering of een aardig feit, dat soort zaken.

En dan is het vrijdagmiddag en kondigen RTL en NRC aan dat ze de cables hebben,

Dat viel wat tegen, om eens een understatement te gebruiken.

Good for them.

Ze hebben de cables via de Noorse krant Aftonposten. Die hebben de documenten van een ex-WikiLeaks-vrijwilliger die uit boosheid is weggelopen en de bestanden heeft gekopieerd.

In Engeland wordt gevloekt, door WikiLeaks. In Hilversum ook, door mij en anderen.

Maar zo gaat dat, ieder zijn eigen route, en dit project gaat om transparantie en openbaarmaking, niet om scoops, hoe graag we ze ook hebben. Maar: we hebben onze eigen verhalen en gaan onze eigen gang, alleen een paar dagen eerder dan de bedoeling was.

Ik verbaas me om het commentaar in de NRC, waar gesteld wordt dat ze eigenlijk helemaal niet met WikiLeaks in zee wilden, omdat er te veel beperkende voorwaarden zijn gesteld.

Vind het merkwaardig. Het klopt niet met de pogingen die door hen zijn ondernomen om met WikiLeaks afspraken te maken, maar wie wil er in dit stadium, nu niet met WikiLeaks samenwerken? Wat maakt NRC beter dan The Guardian, The New York Times?

Maar goed, ieder zijn eigen afweging natuurlijk.

Het verhaal over de beperkingen lijkt mij onwaarschijnlijk.

Wij hebben een hele verstandige overeenkomst, van beide kanten. Die gaat over zorgvuldigheid waarmee we met het materiaal om gaan. Over het gegeven dat er geen geld met onze afspraken is gemoeid. Vind ik essentieel.

En het belangrijkste, nog essentiëler: in een enkel geval moeten mensen in de cables worden beschermd, maar alleen als er sprake zou kunnen zijn van daadwerkelijk levensgevaar, of mensen die genoemd worden de doodstraf zouden kunnen krijgen.

Dat lijkt mij redelijk.

Nadrukkelijk spreken we af dat WikiLeaks geen invloed heeft op of bemoeienis met onze journalistieke afwegingen, met de verhalen die we maken, hoe we ze maken, en met wat we weggooien. Het fijne is, dat willen ze ook niet, ze weten hoe het werkt.

De enige afspraken waarin we overleggen, los van die zorgvuldigheid, gaan om gelijktijdige publicatie van geselecteerde cables op de sites van de NOS en van WikiLeaks zelf.

Hele normale, hele logische afspraken, waarbij niemand in de bevoegdheden van de ander treedt.

Vanaf gisteren zijn we aan het lezen. We zullen zorgvuldig opereren. Betrokkenen voorleggen wat er over hen wordt opgemerkt. Benadrukken dat het de Amerikaanse visie is, niet per definitie de werkelijkheid. Weten dat het materiaal 'gestolen' is. Maar we handelen, net als WikiLeaks, in het belang van openbaarheid, transparantie, en willen inzicht geven in hoe de diplomatieke wereld werkt en denkt, hoe besluitvormingsprocessen worden beïnvloedt, hoe er met vertrouwelijke informatie wordt omgegaan.

(En ja, journalisten vinden het bijzonder en prettig, vertrouwelijke informatie te hebben en op basis daarvan verhalen te maken. Dat ook.)

In de komende tijd zullen we verhalen maken gebaseerd op de cables. Sommige verhalen zullen denk ik- groot zijn. Andere wat beperkter. Misschien zullen sommige dossiers alleen op de website worden behandeld. Dat gaan we zien.

We zullen samen met WikiLeaks zoveel mogelijk cables publiceren. Alles openbaar, tenzij. Zodat iedereen kan lezen.

In de volgende week zullen we, via de website, ook iedereen vragen zijn of haar zoekwoorden aan ons te sturen, voor als iemand alvast iets specifieks wil weten.

Dat zal nog even duren, want er is veel te doen in korte tijd.

Ik vind het fijn dat we de cables hebben. Goed dat WikiLeaks met de NOS wilde samenwerken. Toch ook: bijzonder om Assange te ontmoeten.

En: juist dat we publiceren.

The people have the right to know, stelde de New York Times recent. En zo is het.

Ik ben beschikbaar voor vragen, kritiek en opmerkingen.

Knessetleden voor een tweestatenoplossing in Israel en Palestina

2011-01-14T01:01:00.001-03:00

Wordt 2011 misschien (eindelijk) het jaar van het vredesakkoord, de tweestatenoplossing? IPCRI wil het zeker, zoals ze vandaag in hun laatste (bedel)mail verkondigden.

Ari Shavit, Paul Gross en Ehud Ya'ari riepen onlangs met extra urgentie hun land (Israel dus) op om zich uit (tenminste een groot deel van) de Westoever terug te trekken en een (grens)lijn te trekken, voordat een tweestatenoplossing buiten zicht raakt.

En nu krijg ik weer deze oproep van OneVoice in mijn mailbox. Ik heb gelijk een steunverklaring getekend, en bevind me daarbij in elk geval in het gezelschap van rabbi Abraham Soetendorp.

Ook Tony Blair en Tzipi Livni steunen deze 'caucus', waarvoor ik geen goede vertaling weet: een parlementaire pressiegroep, lobby of samenwerkingsverband om het beleid te beinvloeden.

Op zoek ernaar, vond ik dat OneVoice dit initiatief eigenlijk al in juli vorig jaar had gelanceerd met Knessetlid Yoel Hasson van Kadima, maar het blijkbaar toen niet goed van de grond kwam of in elk geval te weinig publiciteit kreeg. Vandaar blijkbaar deze herlancering met wat meer tamtam en grotere namen.

Ook vond ik dat al in februari vorig jaar een caucus tégen de tweestatenoplossing was opgericht door rechtse Knessetleden.

De Knesset website vermeldt deze groepen als parlementaire lobbies. De 'rechtse lobby' staat daar vermeld als "Lobby for Judea, Samaria, and Gaza" met 4 leden. De "tweestatenlobby" staat alleen met oprichter Hasson erbij vermeld. Maar goed, de Knesset website staat niet bekend om haar goed bijgewerkt en up-to-date zijn, en blijkens de cursieve tekst hier onderaan zijn er tenminste al 18 leden.

Het laatste wat ik wil is verdeeldheid zaaien binnen "OneVoice", maar het wachten is natuurlijk ook op OneVoice Palestine om een identieke caucus te lanceren voor het (provisorische) Palestijnse parlement, anders schiet het niet zo op: twee staten moeten voor de tweestatenoplossing kiezen om vrede te maken. Twee staten voor twee volken wel te verstaan, dat houdt voor de Palestijnen onder meer in dat ze hun vermeende "recht op terugkeer" naar Israel opgeven, en daar lijken velen nog niet aan toe te zijn. (Hamas en Gaza laat ik voor het gemak even buiten beschouwing.)

Wouter

____________

OneVoice Helps Launch the First Ever Knesset Caucus for the Two-State Solution

OneVoice is pleased to announce the official launching event of the first ever Knesset Two-State Solution Caucus, which it helped conceive.

OneVoice prides itself on being more than a grassroots movement. We are focused on bridging the gap between the people and their leaders--connecting bottom-up with top-down. Envisioning a tomorrow free from violence and conflict is only one part of our Imagine 2018 campaign. The other part lies in recognizing what it will take and not being afraid to act.

The event, taking place this Monday, Jan. 17, coincides with the 25th anniversary of Martin Luther King, Jr. Day. Dr. King's message of hope and peace should inspire the members of the caucus to take the necessary bold steps to resolve the conflict. Leaders around the world are joining OneVoice to support the caucus' urgent mission.

Make your voice heard by signing a letter of support or submitting comments and questions to the caucus members. See who else has signed.

A Message from Quartet Representative Tony Blair

About the Knesset's Two-State Solution Caucus

The caucus was conceived and co-created by OneVoice Israel (OVI)--the local arm of the international grassroots movement OneVoice--and MK Yoel Hasson (Kadima), chairman of the State Control Committee and himself a former OVI youth leader. Among its other members are MK Zeev Bielski, Shlomo Molla, Nachman Shai, and Orit Zuaretz.

It's the first time Knesset members unite under a nonpartisan body to advance a direct political solution with the Palestinians. The caucus is supported by government ministers and Israeli opposition leader MK Tzipi Livni (Kadima). It aims to forge a moderate bloc within the Knesset committed to the two-state solution and keep pressure on the Israeli government to achieve this goal.

OVI is not directly linked with the decisions or actions of the caucus. Both are autonomous, united merely by the shared belief in the two-state solution. OVI will hold the caucus members to account if they fail to wholeheartedly live up to the essence of why they banded together.

OneVoice is an international grassroots movement that aims to amplify the voice of Israeli and Palestinian moderates, empowering them to seize back the agenda for conflict resolution and demand that their leaders achieve a two-state solution.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Rabbi Soetendorp supports the launch of Two-State Solution Caucus

http://www.soetendorpinstitute.org/

To support the work of OneVoice Israel (OVI), Rabbi Soetendorp signed a letter to the members of the Knesset to applaud the launch of the Two-State Solution Caucus, taking place at the Knesset's Jerusalem Hall on Monday, Jan. 17, 2011, at 12 pm.

The caucus was conceived and co-created by OneVoice Israel (OVI) and MK Yoel Hasson, chair of the Kadima coalition and himself a former OVI youth leader. Among its 18 other members are MK Zeev Bielski, Shlomo Molla, and Nachman Shai. It's the first time Knesset members unite under a non partisan body to advance a direct political solution with the Palestinians.

OVI is holding the event to bolster the existing political will in Israel to end the conflict, witnessed most recently by the meeting held between a delegation of 100 leading Israelis and Palestinian President Mahmoud Abbas in Ramallah. Opposition leader MK Tzipi Livni (Kadima) and several other Israeli and international dignitaries will be in attendance; the event will be televised.

Please find more information about the activities of the OneVoice Movement here.

De toekomst van Palestina is in handen van de Palestijnen

2010-12-15T16:52:00.001-03:00

Palestinian boys play with a donkey in East Jerusalem. Photograph: Tara Todras-Whitehill/AP

Haaretz-journalist Akiva Eldar staat bekend als (eenzijdig) advokaat voor de Palestijnse zaak, dus het mag zeer opmerkelijk heten uit zijn pen kritiek te lezen op de Palestijnse opstelling. Volgens zijn Wikipedia-pagina:

Nahum Barnea, winner of the Israel Prize, formulated the "Lynch test", which tests the consistency of Israeli journalists.

According to Eldar, Barnea listed Eldar as one of several journalists "who could not bring themselves to criticize the Arabs even when two Israelis were savagely murdered by a mob in Ramallah", that their "support for the Palestinian position is absolute", and that "they have a mission." Eldar, responded that "I admit to being guilty as charged. I am a journalist with a mission, and also no small amount of passion. Every Israeli with a conscience, in particular one who watches reality from up close on a daily basis, cannot write about the occupation from an objective observer's neutral point of view." In a response op-ed, Calev Ben-David wrote that if Eldar is not empathetic of the Israelis' concerns, he will do little "to advance the Palestinian cause, as he merely preaches to the converted and makes his own conscience feel cleaner in the process."

Eldar en Strenger reageren hieronder op hetzelfde opiniestuk van Saeb Erekat in The Guardian dat eergisteren ook door Bataween van Point of No Return werd bekritiseerd.

Dat een Palestijnse staat 'dichterbij is dan ooit tevoren' is wel een optimistische inschatting; veel Israel-critici stellen dat hij verder weg is dan ooit tevoren, vanwege het nog steeds groeiende aantal Israelische kolonisten op de Westoever, die zo'n staat feitelijk in de weg zitten. Ook opstelling en uitspraken van Palestijnse leiders stemmen weinig hoopvol in dit opzicht, en die worden hieronder juist bekritiseerd: een realistische en verzoenende Palestijnse opstelling zouden meer kunnen bijdragen dan de internationale druk en kritiek om het nederzettingenbeleid een halt toe te roepen...

Wouter

_______________

Palestinians' future is in their hands

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2010/dec/14/palestinian-state-future-israel

The creation of a Palestinian state is closer than ever but only if its leadership accepts Israel's place on the map

Carlo Strenger and Akiva Eldar

guardian.co.uk, Tuesday 14 December 2010 09.00 GMT

The Israel-Palestine conflict has been endlessly long, tragic, filled with wrong decisions on all sides and there are many ways of telling the story. Saeb Erekat, in his recent article on the Palestinian right of return, chooses to begin his story ("narrative" is the fashionable word) with the assassination of Count Bernadotte, the first UN mediator, by Jewish militants commanded by Yitzchak Shamir, later prime minister, in 1948. The implication is clear: Israelis killed justice from the very outset.

It would, of course, be possible to start telling the story with Hadj Amin el Husseini's visits in Nazi Berlin and his enthusiastic endorsement of the Endlösung, the plan to exterminate all Jews. From there we could move to the Palestinian rejection in 1947 of UN resolution 181 which called for the partition of historical Palestine, the many decades of Palestinian rejection of the state of Israel, through the murder of Israeli athletes during the Olympic games in 1972 to the quotations of the Protocols of the Elders of Zion in the constitution of Hamas.

Furthermore the Israeli side could, with good reason, argue that while the fate of the refugees is no doubt a deep tragedy, it should be noted that the Palestinian leadership and Arab states have cared more about the right of return than the refugees themselves, most of whom have passed away. Instead of giving them citizenship and integrating them into the host states, their refugee status was carefully nurtured, and human wellbeing was sacrificed for political interests.

This competition of narrative and counter-narrative can be continued endlessly; we can forever pitch the suffering of Palestinians against that of Jews; we can find proof of the other side's inhumanity, and point out how righteous our own side is. The result will be perpetuation of the conflict, and bequeathing endless suffering for future generations of Israeli and Palestinian children.

Nevertheless some facts need to be set straight: Erekat repeatedly mentions UN resolution 194. The fact is that Israel accepted this non-binding resolution, whereas the Arab world didn't, and resolution 242 was accepted by Israel, while the Palestinians took until 1988 to come around to endorsing it.

But the time has come to move beyond the war of narratives, and to go about the pragmatic work of ending this conflict. Both authors of this article have been supporters of a Palestinian state long before the PLO and Israel ever met; we have always recognised Palestinian suffering, and we never thought that recognising the Palestinian Nakba is inconsistent with a firm stance on Israel being the homeland of the Jews.

Both of us believe that the only path to peace is a dignified existence for Jews and Palestinians. We have been opposed to Israel's settlement policies, which we consider to be unjust and an obstacle to peace, and we think that East Jerusalem should be the capital of Palestine. But we are deeply concerned by statements like Saeb Erekat's article that seem to make peace impossible even for liberals like us.

It is time for Palestinians to realise that they are no longer victims of history, but free agents who will have to make choices. International support for a Palestinian state has never been stronger, and it is a matter of time until this state will be internationally recognised along the 1967 borders. In a peculiar repetition of history, the UN general assembly may soon recognise the partition of Palestine once again, this time to fulfil the national aspiration of the Palestinian people.

This is the moment when the Palestinian leadership must avoid repeating the mistake of 1947, when they rejected the original partition resolution, and make clear that they truly accept Israel's existence as the homeland of the Jews.

Hence, at this historical moment, Erekat's article is disappointing. He is not just a private citizen, but the Palestinian Authority's chief negotiator, and he knows Israel and its internal dynamics very well. He knows that raising the right of return at this moment plays into the hands of Israel's right wing: they will be able to say: "We always told you so: the two-state solution is just a Palestinian plot to incorporate the Jewish state into the Greater State of Palestine."

What does Saeb Erekat mean by demanding Israel's recognition of the Palestinian right of return? If it means that Israel will accept its part in the responsibility of the Palestinian tragedy, and primarily provide restitution, there is a realistic chance for resolution of the conflict.

But Erekat's formulations do not bode well: when he says that Israeli recognition of refugee rights "will not change the reality in the Middle East overnight", he steps on the deepest fears of Israelis. Erekat cannot say in good faith that this "will not lead to an existential crisis for Israel", because he implies that, over time, Israel will disappear as a homeland for the Jews, because beyond a certain point Jews will be a minority in the pre-1967 borders.

Hence we call upon the Palestinian leadership to state clearly what exactly it demands. It will have to be less equivocal on which of the two meanings of "right of return" it endorses. On this question the future of the whole region hinges, and this is not up for Israel to decide. It is time for the Palestinians to realise that the future of the region is now in their hands.

Eerste Inter-Limburgse Genealogische Dag op zondag 20 maart 2011

2010-12-14T16:56:00.001-03:00

logo van de Limburgse Genealogische Prijs
(ontworpen door heraldicus René Vroomen)

Grave, 12 december 2010

Betreft: Eerste Inter-Limburgse Genealogische Dag op zondag 20 maart 2011

De afdelingen Kempen- en Peelland en Zuid-Limburg van de Nederlandse Genealogische Vereniging (NGV) , de Sectie Genealogie van het Limburgs Geschied- en Oudheidkundig Genootschap (LGOG) en de Vlaamse Vereniging voor Familiekunde-Limburg (B) organiseren op zondag 20 maart 2011 voor de tiende maal de Limburgse Genealogische Dag.

Deze dag zal worden gehouden in Zalencentrum 't Kaar, Stationsstraat 126, 6191 BG te Beek L.

Wij zijn blij u te kunnen melden dat het tevens de eerste Inter-Limburgse Genealogische Dag zal zijn. Naast de bekende organiserende verenigingen, zal ook voor de eerste keer de Belgische afdeling van de Vlaamse Vereniging voor Familiekunde (VVF) Limburg deelnemen aan de organisatie.

Er zullen ruim 30 tot 35 stands van verenigingen, instellingen en organisaties uit binnen- en buitenland op het gebied van o.a. genealogie, heraldiek, archieven, historie en computergenealogie, aanwezig zijn. Ook zullen enkele lezingen worden gegeven.

Er bestaat de mogelijkheid om in de zalen met uw eigen laptop ter plaatse gebruik te maken van een gratis (draadloos) WiFi internet-verbinding. U dient wel voor uw stroomvoorziening een eigen verlengsnoer mee te brengen.

Zodoende biedt deze dag zowel aan de gevorderde als de beginnende genealoog de mogelijkheid om contacten te leggen en gegevens uit te wisselen. Er zal speciale aandacht en enkele lezingen zijn voor genealogisch onderzoek in relatie tot de genetische aspecten van DNAonderzoek.

Tevens zal op deze dag voor de derde keer de Limburgse Genealogische Prijs worden uitgereikt.

Het zalencentrum "'t Kaar" is uitstekend bereikbaar met openbaar vervoer (vlakbij NS station Beek) terwijl er tevens ruim voldoende parkeergelegenheid is.

Het volledige dagprogramma zal in een later stadium bekend worden gemaakt.

Geinteresseerde verenigingen, instellingen, archieven en particulieren nodigen wij uit medewerking te verlenen aan deze genealogische dag middels stands en/of advertenties in het programma-boekje.

Jacht geopend op Arjan El Fassed van Electronic Intifada - GroenLinks?

2010-12-02T21:46:00.003-03:00

Arjan El Fassed heeft vele petten gedragen. Hij was o.a. mede-oprichter van de Palestijnse "hasbara" website Electronic Intifada, en vervulde functies bij diverse andere Palestijnse organisaties zoals Al-Awda, dat zich inzet voor de 'terugkeer' van Palestijnse vluchtelingen naar Israel, en LAW, dat juridisch advies gaf aan de PLO; daarnaast had hij posities bij OXFAM-Novib en ICCO, en sinds de verkiezingen van juni jl. zit hij in de Tweede Kamer voor GroenLinks.

Opvallend is dat ICCO subsidie geeft aan Electronic Intifada (liefst eenderde van EI's budget), overigens al een aantal jaren -maar na El Fasseds tijd bij ICCO-, wat recentelijk voor enige ophef zorgt nadat de pro-Israel 'waakhond' NGO Monitor dit bij minister Uri Rosenthal heeft aangekaart, en deze zich daar 'not amused' over heeft betoond. (Of was het eigenlijk de Jerusalem Post die Rosenthal wakker schudde, dat is niet helemaal duidelijk uit de berichten?)

Het heeft allemaal de schijn van één grote pot onwelriekend nat, want OXFAM-Novib subsidiëert weer de propaganda van Een Ander Joods Geluid, dat ongeveer op dezelfde lijn zit als Electronic Intifada, en ICCO en OXFAM-Novib zijn samen ook 2 van de moederorganisaties van United Civilians for Peace, dat ondanks haar naam al even eenzijdig aktievoert tegen Israel. In hun aktiviteiten trekken deze clubs ook regelmatig samen op en met GroenLinks en het Palestina Komitee en Stop de Bezetting, naar wie af en toe ook wat subsidiecenten worden doorgesluist.

ICCO en OXFAM-Novib doen veel goed werk in ontwikkelingslanden en hebben een officiële status bij de Nederlandse overheid als medefinancieringsorganisaties, wat inhoudt dat ze flinke potten (belasting)geld krijgen van de overheid om de derde wereld mee te steunen, en ze mogen ook in Nederland wat voorlichtingswerk doen daarmee. Buiten deze geldpotten hebben ze nog wat andere inkomsten, met name van donateurs die dit goede werk willen steunen en ook van de Postcodeloterij.

Als de regering (lees: Rosenthal) nu gaat zeggen dat ze het subsidiegeld niet mogen gebruiken voor de politieke propaganda van Electronic Intifada, levert dat waarschijnlijk geen grote problemen op, want ICCO kan op papier wat met potjes schuiven (zoals inmiddels op hun website aangekondigd) en voila: Electronic Intifada wordt dan gewoon uit de donaties gefinancierd.

Ik vraag me alleen af of alle donateurs daar blij mee zijn, die bij ontwikkelingshulp toch eerder zullen denken aan hongerige negerkindertjes en aan Max Havelaar koffie, en niet aan opruiing tegen de enige Joodse staat.

De rechtse en libertaire blogosfeer richt nu haar pijlen op Arjan El Fassed, zoals De Dagelijkse Standaard, Het Vrije Volk en Keesjemaduraatje, en zit alle mogelijke oude details over zijn doen en laten op te diepen, vooral via internet. Dit wordt in één moeite door door sommigen aangegrepen om tegen de linkse kerk en de subsidiecultuur voor linkse hobbies aan te trappen, en ik kan me moeilijk aan de indruk onttrekken dat sommigen tevens uit zijn op revanche voor de recentelijk in opspraak geraakte PVV kamerleden.

Hoeveel van de aantijgingen en verdachtmakingen tegen El Fasseds persoon beklijven of bewezen kunnen worden, moet ik nog zien. Sommige lijken overtuigender dan andere.

Ik ontbeer de tijd voor een grondig onderzoek en dito artikel, maar ik zou liever zien dat meer op de zaak werd ingegaan, nl. wat EI, ICCO, UCP en trawanten allemaal beweren op hun websites. Ik heb wat pdf-jes bekeken over het Midden-Oosten conflict op de sites van ICCO en UCP en enkele artikelen op IE, en ik was vrij verbluft over de ontstellende en schaamteloze eenzijdigheid, vooral bij wat zich "vredes"- en "ontwikkelings"organisaties noemen....

Wouter

Hoe ontstonden Joodse voornamen en familienamen?

2010-11-25T18:44:00.001-03:00

Met dank aan Ratna voor de tip, en natuurlijk aan Maarten van der Meer voor het op internet plaatsen ervan, hieronder een artikel van de website Vernoeming.nl (die ik nog niet kende).

Over het onderwerp is natuurlijk veel meer te vertellen, maar dit is een aardig beginnetje. Alleen de opmerking over "fantasie-namen" als Dikker en Dunner, Goudeket, Rozendaal en Rosenthal vond ik wat al te gemakkelijk: het moet eerst maar eens uitgeplozen worden of voor deze namen niet toch een andere verklaring te vinden is?

Zie ook: Joodse databank Sittard e.o.

Wouter

________________

Bron:

http://www.vernoeming.nl/hoe-ontstonden-joodse-voornamen

http://www.vernoeming.nl/hoe-ontstonden-joodse-familienamen

In Het Joodsche Weekblad verscheen op 23 januari 1942 het artikel

Hoe ontstonden Joodsche voornamen en familienamen

van de hand van een zekere H.H.

De oudste tot ons gekomen Joodsche of zuiverder gezegd Hebreeuwsche namen, waren persoonlijke, op zich zelf staande namen, zonder een enkele aanduiding erbij, die op iets als een familie- of geslachtsnaam wees. Dat waren bijvoorbeeld namen als Abraham, Isaac, Mozes, enz. Een enkele maal wordt, om den bezitter van den naam klaarblijkelijk te onderscheiden van een tijdgenoot of van tijdgenooten, die denzelfden naam dragen, de naam van diens vader of van diens afstamming er steeds bij vermeld, zooals Josua ben (de zoon van) Noen, Elija de Tisjbiet.

In de oudste periode van de Joodsche geschiedenis hadden de namen vaak een bepaalde beteekenis en zij werden dan ook in verband met deze beteekenis gegeven. Herhaaldelijk kwam het voor, dat zulk een naam samenhing met de Godheid. Voorbeelden hiervan zijn o.a. Jisraeel (Israël) en Sjémoeëel (Samuel). Het laatste gedeelte van dien naam "=eel" beteekent Machtige, God.

Vaak ook werden namen ontleend aan de volken, waarmee men in contact was geweest. Zoo dook tijdens de Babylonische ballingschap voor het eerst de naam Mordechai op, die ontleend is aan Mardoek, een Babylonische godheid, terwijl de naam Esther, in Perzië ontstaan, verband houdt met de godin Isjtar.

Onder invloed van de Egyptisch-Grieksche beschaving drong de naam Isidoor in vele Joodsche families, reeds in den oudheid door (Isidoor wil zeggen: geschenk van Isis).

Ptolemaeus heetten een serie heerschers over Egypte, waarmee, na den dood van Alexander de Groote de inwoners van Judea veel in contact waren. Uit dien naam Ptolemaeus ontstond de vroeger veel bij de Joden voorkomende naam van Tolmai, de zoon van Tolmai was Bar-Tolmai (Bar is in het nabijbelsche Hebreeuwsch vaak gebruikt inplaats van "ben"; beide woorden beteekenen zoon van"). Uit Bartolmai is later weer de naam Bartholomaeus ontstaan een naam, die in niet-Joodsche kringen opgang maakte.

Uit den Griekschen zonnegod Phoibos, werd Feibes en Feiwel, een bekende naam in Oost-Joodsche kringen. De in Joodsche families veel voorkomende namen van Markus en Julius vooral bij Joden uit Duitschland afkomstig stammen uit het oude Rome. Uit Alexander ontstond Sander en het jiddisje Sender.

Vaak droegen en dragen Joden z.g. wereldlijke namen namen overeenkomende met die, welke in het land hunner inwoning in zwang zijn en oude Hebreeuwsche namen voor synagogaal gebruik (Albert en Aaron, Maurits en Mosjé). In het nieuwe Palestina zijn vele nieuwe, geheel zuiver Hebreeuwsche namen gevormd in de laatste tientallen jaren, zooals Ora (Lichtende), Tikwah (Hoop), Awiwit (Lente-achtige). etc.

Dat wat de Joodsche voornamen betreft. De familienamen hebben een gansch andere en veel kortere historie. Natuurlijk noemden zij. die volgens overlevering tot de priesterkaste behoorden zich steeds Ha-Koheen (de priester) en zij, die Levieten waren Ha-Levie (de Leviet).

Maar familienamen, die eigenlijk meer het karakter van een toenaam of een bijnaam hadden, ontstonden in veel latere perioden. De Sefardische Joden, afkomstig uit Portugal en Spanje hadden vaak in de middeleeuwen reeds familienamen. De familie Abravanel of Abarbanel levert reeds in de vijftiende eeuw onder dien familienaam een aantal groote Joodsche geleerden op. Asjkenazische Joden hebben voor het overgroote deel eerst in het begin van de negentiende eeuw vaste familienamen gekregen, terwijl er thans nog Joden in den Oriënt leven, die nog steeds geen familienaam hebben.

De Joodsche familienamen zijn in het algemeen in dezelfde soorten onder te verdeelen als de niet-Joodsche familienamen. Het zijn namen, die aan den naam van den vader ontleend zijn, aan de plaats van herkomst, aan het beroep, en beschrijvende namen. Een bijna uitsluitend bij Joden voorkomende familienaam is die, welke gevormd wordt uit afkortingen van bijvoorbeeld naam met bijnaam.

Vaders- en stadsnamen

Van al deze soorten zullen wij hier enkele voorbeelden laten volgen. Toen men in den Napoleontischen tijd tot het kiezen van een familienaam moest overgaan of een bepaalde familienaam met behulp van den ambtenaar van den burgelijken stand toegewezen kreeg, kon het bijvoorbeeld voorkomen, dat iemand, die Abraham ben David heette als familienaam koos Davids (afkorting van Davidszoon), Davidson, Davis (o.a. Engelsch) of Davidssohn (Duitsch).

Namen ontleend aan de plaats van herkomst zijn bijvoorbeeld: Van Praag, Oppenheimer (uit Oppenheim). Ansbacher (uit Ansbach), Wertheimer en Wertheim. Velen kozen als naam den naam van het dier. waarmee Jakob bij de zegeningen aan zijn zonen, zijn zonen vergeleken had. Zoo ontstonden de Joodsche namen De Leeuw, Leon, Lowe en Löwe, ter herinnering aan Juda, die door aartsvader Jakob met een leeuw vergeleken was. Er waren, die den naam Wolf of De Wolf(f) of Lopez kozen als herinnering aan den stam Benjamin.

Beroep en fantasie

Een gansche groep Joodsche familienamen stamt uit de "Judengasse" te Frankfurt a. Main. waar de huizen met een bepaald teeken voorzien waren: Rothschild, Schwarzschild, Gans, Schiff.

Namen, die de bezigheden of beroep van den bezitter (oorspronkelijk) aantoonen, zijn er te over bekend. Om enkele der bekendste, speciaal in Nederland voorkomende Joodsche te noemen: Kleerekoper, Schuster, Schijvenschuurdsr, Augurkiesman, Gazzan, Rabbie etc.

Beschrijvende namen, namen, die min of meer een eigenschap aanduidden, zijn: Schwarz, Groot of De Groot, Klejn, Weisz. Daarbij kunnen "fantasie-namen" als Dikker en Dunner, Goudeket, Rozendaal en Rosenthal en troetelnamen als Koppel (ontstaan uit het Jiddisje verkleinwoord van Jakob: Jakobbele), Messel (op dezelfde wijze uit Mozes ontstaan) en nog meer van dergelijke genoemd worden.

Afkortingen

Tenslotte zijn er de namen uit afkortingen ontstaan. Zoo is Katz gevormd in Hebreeuwsche karakters, waarbij slechts de medeklinkers geschreven werden uit Kahen Tsedek (rechtvaardige priester) en de naam Schatz van Schelieach Tsibboer, wat voorzanger in de synagoge beteekent, letterlijk: de gezondene van de gemeente.

H. H.

OneVoice beweging Israel-Palestina herdenkt moord op Rabin

2010-11-05T16:48:00.000-03:00

De moord op Rabin was gisteren 15 jaar geleden...

________________

Fifteen Years in Search of Rabin's Legacy

http://us1.campaign-archive.com/?u=dd27a789c14bd9408fad796fd&id=ed0d39410a&e=8b35b8165b

On September 13, 1993, Israeli Prime Minister Yitzhak Rabin stood on the White House lawn alongside Palestinian President Yasser Arafat and said, "We wish to turn over a new chapter in the sad book of our lives together - a chapter of mutual recognition, of good neighborliness, of mutual respect, of understanding. We hope to embark on a new era in the history of the Middle East."

Fifteen years ago today, on November 4, 1995, that new chapter came to an abrupt and tragic end when two bullets struck Rabin's heart.

Most people remember exactly where they were when Rabin was assassinated.

When OneVoice Israel volunteers poured into Saturday's memorial in Tel Aviv's Rabin Square, they were not mourning a leader's murder; they were aspiring to uphold the promise he held.

While OneVoice Israel and OneVoice Palestine work independently to appeal to the national self-interest of their own societies, both advocate two states for two peoples and in this pursuit have found a partner in one another.

Every year that passes without an end to this conflict is another bullet in the heart of Rabin's legacy. When the leaderships fail, the people must be the driving force constantly propelling their political representatives to achieve a permanent peace agreement.

This newsletter is dedicated to OneVoice Israeli and Palestinian youth leaders who not only rise up to the challenge, but spend every day waging peace, building consensus, and empowering their communities to envision a future after the end of the conflict. Click on the names of the youth leaders below to read their stories. Check out a conversation with Mohammad Asideh and Eliran Eyal, both of whom are participating in the International Education Program's final tour of 2010, and mark your calendars.

The recent peace talks have been suspended now for longer than they lasted. What will it take to ensure that we do not lose another 15 years? The people - Israelis, Palestinians, and citizens worldwide - have an essential role to play.

The future is being created today. What will it look like?

FIND OUT HOW YOU CAN BE A PART OF BUILDING A BETTER FUTURE!

Senior OV Israeli and Palestinian Youth Leaders

"I like to help children work through the tough experiences they've encountered. There are so many opportunities in this world that I don't want children in Palestine to be without, and I wish for them to take advantage of the opportunities I lacked. I want whatever they dream to be within the grasp of reality."
--Mohammad Asideh, Nablus

"I was shocked to learn that nearly three quarters of Palestinians wanted peace, and I felt like up until then I had been living a lie. From what I had heard in the media my whole life, I thought that the majority of Palestinians wanted to destroy the Jewish people. Being at the OneVoice's town hall meeting was the first time in my life that I understood we had a partner."
--Eliran Eyal, Ramat Gan

"We have a personal responsibility to end the conflict, and at OneVoice, my fellow youth leaders not only rise up to the challenge, but also motivate those around them to get involved. Our job is difficult, and we need the continued support of the international community, and specifically the U.S., to end the occupation and establish an independent Palestinian state, leading to a permanent agreement that guarantees security and peace for both sides."
--Ahmad Omeir, Bal'a, near Tulkarem

"Israelis and Palestinians each have their own interests in ending the conflict. We want a divorce, albeit amicably. It is futile to argue over the past, our present leaders need to negotiate the future, and it is our responsibility to get them to sit at the negotiation table."
--Danny Shaket, Netanya

"I am hoping to give American youth a wider perspective of the real situation on the ground in the Palestinian territories and prove that the majority of our youth still believe in a peaceful solution. I'd like to ask the U.S. students not to lose their faith in achieving a just agreement and keep pushing the American government... into making this possible."
--Arwa AbdelRahman, Ramallah

"In my opinion, there's no better way to influence, especially when you're a citizen of such a powerful country like the United States, than by supporting and giving positive and encouraging pressure to show Israelis and Palestinians alike that public opinion is not against them, but rather believes in their ability to resolve the situation."
--Mika Veis, Tel Aviv

"I had to find something I could be a part of that can make change in Palestine, by working with the people and raising the voices of the moderates, who are the people that are never heard."
--Bissan Helou, Nablus

"I believe it is extremely important for Israelis and Palestinians to sit together and recognize that the other [side] has a valid narrative and voice. I realize that we will probably never agree with the other's narrative, but we don't need to. We must agree, however, on the need to stop fighting and start building a future."
--Shlomi Haar, Beer Sheva

Contact Us:

OneVoice Movement

PO Box 1577 - Old Chelsea Station

New York, NY 10113

Conflict tussen Israel en UNESCO over heilige plaatsen

2010-11-03T22:16:00.000-03:00

Politieke en economische machtsverhoudingen, koehandel, en andere minder verheven motieven liggen vaak ten grondslag aan de opstelling van VN instituten. Aan een zeker cultuurrelativisme ontkomt men ook niet als men zo'n kleine 200 neuzen dezelfde kant op wil krijgen, dus worden alle religies maar als gelijkwaardig genoteerd en religieuze claims doorgaans neergeschreven met een welwillende glimlach.

Het viel me vandaag nog op tijdens het uitwerken van ons artikel over Jeruzalem: de Britten namen in de mandaatperiode maar welwillend aan dat de Klaagmuur ook voor moslims heilig was ("jaja, het gevleugelde halfpaard van Mohammed", ik hoor het de Britse ambtenaar denken terwijl hij het opschrijft). De nagestreefde harmonie tussen de "drie monotheistische godsdiensten" is natuurlijk a-historisch en zal altijd blijven wringen, omdat ze elkaar op gezag van hun Heilige Geschriften eigenlijk uitsluiten: zowel christendom als islam pretenderen de eigenlijke opvolgers van het jodendom te zijn, en zien de andere geloven dientengevolge als dwaalleren.

En Jeruzalem mag dan door alledrie als als "Heilige stad" worden geclaimd, feit is dat de Joden er het eerst mee waren en de aanspraken van de andere twee daarvan zijn afgeleid en zonder het jodendom niet zouden bestaan. Dat geldt evenzo voor de heilige graven in Hebron en Bethlehem. Bovendien hebben de Joden geen ander heilige plaatsen dan die hun historische thuisland Israël, dus als daar al conflicten over ontstaan, hebben zij wat mij betreft duidelijk voorrang.

Zie ook het eerder commentaar: UNESCO laat zich voor Arabisch karretje spannen over heilige plaatsen Israel

Wouter

_______________

Israel clashes with UNESCO in row over holy sites
Government furious over UN decision to classify West Bank biblical tomb as a mosque.
http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/israel-clashes-with-unesco-in-row-over-holy-sites-1.322758
By Jonathan Lis

Haaretz 3 November 2010

Israel on Wednesday said it would reduce cooperation with the United Nations' cultural watchdog after the body classified Rachel's Tomb in the West Bank as a mosque.

Deputy Foreign Minister Danny Ayalon said Israel would not cooperate with UNESCO - the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization - in administering five protected sites in Palestinian territory as a dispute that has escalated in recent weeks came to a head.

The ancient tomb, which lies between Jerusalem and the nearby Palestinian-controlled city of Bethlehem, is traditionally regarded as the burial place of a biblical matriarch and is holy to Christians, Muslims and Jews.

Speaking with journalists in Jerusalem, Ayalon blamed the Palestinians for influencing the UN to side against Israel.

"This is another attempt at de-legitimization by the Palestinian Authority," he said.

However, Israel's reaction was not quite as serious as it first appeared. Ayalon's spokeswoman said that Israel would cut off relations with UNESCO altogether - but shortly after said that the announcement had been made in error and retracted the statement.

UNESCO had become a "rubber stamp" for the Palestinian government of President Mahmoud Abbas, Ayalon added:

"Decisions like this take us farther away from peace and understanding between our two nations."

Israel's boycott follows an angry statement last week by Prime Minister Benjamin Netanyahu condemning UNESCO's ruling on the tomb, which Muslims call the al-Ibrahimi Mosque.

"The attempt to detach the people of Israel from its heritage is absurd," the statement said. "If the places where the fathers and mothers of the Jewish nation are buried, Abraham, Isaac, Jacob, Sarah, Leah and Rachel some 4,000 years ago are not part of the Jewish heritage then what is?"

In its biannual session which ended last week, UNESCO adopted five proposals initiated by Arab member states regarding Jewish and Muslim holy sites.

One of them, in what Israelis charged was a first, used an allegedly politically motivated title to describe Rachel's tomb, rebuffing a recent Israeli move to classify the burial place, and another in Hebron, as "national heritage sites".

Referring to the structure as the "Bilal bin Rabah Mosque/Rachel's Tomb", UNESCO's board voted 44 to one, with 12 abstentions, to reaffirm that the site was "an integral part of the occupied Palestinian territories and that any unilateral action by the Israeli authorities is to be considered a violation of international law".

Kanttekeningen bij de Holocaust...

2010-10-31T21:49:00.001-03:00

Weer een boek over de Holocaust? Maar wel naar de beschrijving eentje die juist wat onderbelichte aspekten voor het voetlicht brengt. De titel doet een revisionistische inhoud vrezen, maar ik denk dat dit nieuwe boek dat eind 2010 bij Uitgeverij Aspekt zal verschijnen juist kan helpen om revisionistische onzin te ontkrachten - althans bij misleide zielen, de echte neo-nazi's en antisemieten zijn met geen zinnig argument van hun dwalingen te overtuigen...

Voor bestelinformatie zie de site waar ik dit artikel tegenkwam.

(De inleidende vette alinea hieronder is niet de auteur die zichzelf op de borst klopt, maar een aanprijzing door Silvia Videler.)

Wouter

________________

'KANTTEKENINGEN BIJ DE HOLOCAUST'

Door Jean Thomassen

Wat betreft het boek " Kanttekeningen bij de Holocaust". Ik denk dat het een bijzonder boek is, want. nooit eerder werd er in een boek over de Holocaust aandacht besteed aan het totaal vergeten Jenische volk waarvan er tienduizenden moeten zijn vergast en doodgeschoten. Op zeldzame filmpjes zien we ze als blonde zigeuners, hoewel ze geen verwantschap hebben met zigeuners, afgezien van het rondreizen. Beroemde schrijvers zoals o.a. Sir Martin Gilbert, had nog nooit van ze gehoord!!!!

Wie eens gaat zoeken op internet stuit op de vele kritische opmerkingen van Neonazi's en Holocaustontkenners. Bizar genoeg hebben die mensen vaak gelijk. Een voorbeeld: de bekende gaskamer die toeristen bekijken in Auschwitz en waarbij ze gruwen en bloemen neerleggen is NOOIT gebruikt als gaskamer maar was in werkelijkheid een schuilkelder voor het personeel waar later na de oorlog de tussenmuren uit zijn verwijderd eneen schoorsteen tegen gemetseld werd en vier gaten op het dak ingemaakt zijn (voor de Zyklon B kristallen in te gooien). Het is pure nep en gemaakt na de bevrijding. Waarom? Het was een grote teleurstelling voor de Russen dat in het grootste en beruchtste kamp geen stapels lijken lagen (zoals in Bergen Belsen) en de gaskamers bleken te zijn opgeblazen. Er waren alleen barakken met zieken. Alle films over de bevrijding van die kampen hadden maar 1 doel, de wereld laten zien hoe goed de bevrijders wel niet waren. In dit geval de Russen en hoe slecht die Nazi´s wel niet waren. Er heerste een propagandaoorlog!

Holocaustontkenners en Neonazis hebben een onderzoek laten doen naar het cement in die 'gaskamer', want als men Zyklon B gebruikte moest je de cyanidekristallen van de muur kunnen krabben! Onderzoek wees uit: geen cyanidesporen. "Hazie je nou wel? Allemaal propaganda, dat vergassen van joden", riepen ontkenners enthousiast. Maar die mensen vertellen altijd halve verdraaide waarheden. Men heeft later ook nog onderzoek gedaan in die puinhopen die ooit de opgeblazen gaskamers zouden zijn geweest en dáár werd een ZEER hoog gehalte cyanide aangetroffen. Dat de gaskamer die we nu zien nep is, heeft ook de directeur van het Auschwitz Museum Dr. Frantizec Piper bevestigd.

Onjuist is ook het getal van 6 miljoen vergaste joden. Er zijn geen 6 miljoen joden vergast! Volgens Eichmann en Hötll (de baas van de geheime dienst) zijn er 4 miljoen vergast en circa 2 miljoen vermoord door Einsatzgruppen. Dat laatste is pertinent onjuist! Het zijn er geen 2 miljoen naar mijn idee EN BEVINDINGEN zelfs meer dan 3 miljoen! Het wordt tijd dat men eens iets gaat doen aan het bijstellen van die getallen. In 1943 meldde Reader's Digest het getal van 6 miljoen vermoordde joden maar let wel dat getal klopt niet, want een paar maanden later worden er nog eens bv. 476.000 Hongaarse joden vermoord. Recent is er een onderzoek gedaan naar een kwart miljoen joden die men vergeten had en ook in Rusland blijken er nog een half miljoen vergeten. De ontkenners van de Holocaust wijzen er wel terecht opdat er nooit meer dan 6 miljoen vermoord kunnen zijn, want zoveel missen we er helemaal niet. Hoe kan dat nou?

Het grote geheim zit hem in de benadering van de vraag wat Nazi's als jood beschouwden en wat joden zelf als jood beschouwen. Joden menen dat je jood bent met drie joodse grootouders en je moet geboren zijn uit een joodse moeder. Voorbeeld Mozes Cohen maakt een kindje bij Truus de Wit uit Kattenburg en het kindje wordt als Moosje Cohen ingeschreven. Volgens de joodse wetten is deze Moosje helemaal geen jood, want zijn mama heet Truus de Wit. Nouik kan je verzekeren dat de nazi's maling hadden aan die regeltjes. Een Moosje Cohen zou zonder discussie op de trein zijn gezet of doodgeslagen. Besef wat ik hier neerschrijf want hier ligt de sleutel tot iets belangrijks. Er zijn naspeuringen gedaan en die wijzen uit dat het aantal slachtoffers, joods dan wel niet joods veel groter is dan we dachten. Mensen zoals mijn vader zijn opgepakt omdat men meende met een jood van doen te hebben en er werd niet gediscussieerd of dat wel juist was.

Het is verder onzin als zouden de joden geen weerstand hebben geboden. Iedereen kent het verhaal van het Getto van Warschau maar dat was zeker niet de eerste opstand. Ik heb al die opstanden eens op een rij gezet. Opstanden waar je nooit iets over leest. Ook in Nederland kennen we van die Schindlerverhalen. De groep rond Süskind en Van Hulst hebben tussen de 900 en 1100 kinderen gered uit de Hollandsche Schouwburg. En wat te denken van het hier totaal onbekende verhaal van een paar Belgische studenten die een deportatie-trein overvallen en openbreken! Een aantal joden dankt hier zijn leven aan. Dit boek gaat in op vele onderbelichtte- of totaal vergeten facetten en dus ook maar eens over de geschiedenis van de zigeuners, waar veel niet over bekend is bij het doorsnee publiek.
De reden dat ik dit boek schreef heeft te maken met het feit dat leerlingen van scholen in Nederland denken in 2010 dat Auschwitz i.p.v. Austerlitz- de plaats was waar Napoleon met zijn legers werd verslagen door de Oostenrijkers en Mussert zou een voetballer zijn geweest uit de jaren vijftig. Hoe kunnen we het heden begrijpen als we het verleden niet meer kennen.?????

Jean Thomassen.

Treinen op dood spoor - oorlogsdagboek Fred Schwarz

2010-10-28T19:07:00.000-03:00

Op zoek naar meer info over een straatcollecte voor Joodsche vluchtelingen in 1938 (waarvan in de archieven van Oud-Valkenburg melding wordt gemaakt), kwam ik onderstaande interessante boekrecensie uit 1995 tegen.

Zie over dit boek tevens:

http://home.planet.nl/~brand974/Westerpost/Schwarz.html

http://www.fredschwarz.com/nl/index.html

Wil

______________

Onschendbaren

Zaterdag 4 maart 1995 door Harry van Wijnen

http://www.nrcboeken.nl/recensie/onschendbaren

Geluk in een Durchgangslager is zo groot als een dekbed in een verwarmde tweepersoonskamer die het formaat heeft van een vingerhoed vol privacy. Fred Schwarz en zijn vriendin Carry van Leeven geven zich in Westerbork over aan Alice in Wonderland-achtige bespiegelingen over het Geluk, dat ze definiëren als een slaapplaats die je voor één keer niet met honderd anderen hoeft te delen, maar voor je geliefde alleen hebt. Terwijl in het Drentse Hooghalen de treinen worden geformeerd om de bevolking van het Durchgangslager Westerbork 'zum Arbeitseinsatz' in Opper-Silezië te transporteren, bouwen Fred Schwarz en zijn vriendin luchtkastelen over hun toekomst. Carry, schrijft Fred in zijn dagboek, "herinnert zich dat haar in Duitsland geboren oma dekbedden had, waaronder ze als kind altijd zo zalig sliep. Onze fantasie gaat met ons op de loop, opgewonden als we zijn. Daar in die hoek tussen grote en kleine zaal is onze kamer, we zijn gelukkig." Hun dromen worden in zoverre bewaarheid, dat ze samen de kampen overleven en tot op heden met elkaar getrouwd zijn.

Fred Schwarz is een jaar voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog met zijn broer Frits het voor joden onleefbare Oostenrijk ontvlucht en via omzwervingen met hindernissen in Eindhoven ondergebracht. Hij spreekt bij aankomst nauwelijks tien woorden Nederlands, maar voor een jongen van vijftien met zijn achtergrond (burgerlijk Weens milieu; vader advocaat, moeder uit ondernemerskringen) is dat geen langdurige handicap.

Carry is een Nederlandse uit een joodse familie die met privileges bekleed in Schwarz' kampmemoires ten tonele verschijnt: doordat ze behoren tot een in Barneveld bijeengebrachte groep Nederlandse joden die voor Seyss-Inquart 'ruilwaarde' vertegenwoordigen, zijn ze gevrijwaard van deportatie naar een vernietigingskamp. Maar ondanks de schriftelijke toezegging dat 'u noch in een werkkamp noch in het buitenland tewerkgesteld zult worden', komen de Van Leevens via Westerbork uiteindelijk toch in Theresiënstadt terecht. Hun vrijheidsberoving daar is draaglijk en ze blijven, met een aantal andere 'uitverkorenen' (zoals Hervormd-gedoopte joden en 'uitwisselingsjoden') tot het einde van de oorlog verzekerd van hun relatieve onschendbaarheid.

Theresiënstadt is een min of meer verlicht oord waar vele gevangenen (maar lang niet alle) een zekere mate van vrijheid genieten. Niettemin sterven er vele tienduizenden , alleen al ten gevolge van onhygiënische huisvesting en ziekten. Een Rode Kruiscommissie, die niet wil zien dat het door de bank genomen een onherbergzaam kamp is, trapt in de val van de Duitse Potemkin-façades en heeft niet door dat de film 'Hitler schenkt den Juden eine Stadt' propagandistische misleiding is.

Fred Schwarz' memoires (Treinen op dood spoor, 296 blz., De Bataafsche Leeuw Amsterdam, 1994) vormen de neerslag van vijf jaar vluchtelingenbestaan en kampervaring, waarover de auteur met grote nauwkeurigheid en een scherp oog voor psychologisch detail rapporteert. In de Amsterdamse jodenbuurt valt hem de schilderachtige armoede op die hem als zoon van een welgestelde joodse Weense familie volkomen onbekend is. Maar ook het aantal synagoges en joodse ziekenhuizen imponeert hem. "Het joodse leven schijnt in Amsterdam veel vaster geworteld dan in Wenen", noteert hij op 2 december 1938. Maar in Auschwitz waaruit hij zelf ongebroken tevoorschijn komt, stelt hij vast dat de vertegenwoordigers van die schilderachtige armoede geen schijn van kans hebben.

Schwarz is een vitale verteller, die de kunst verstaat zijn eigen ervaringen ondergeschikt te maken aan die van anderen en het tragische lot van de mensheid uit een hoger gezichtspunt te observeren. Dat komt doordat hij een goed waarnemer is, die in trefzekere vergelijkingen het dagelijks leven in Amsterdam en Wenen aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog weet uit te beelden. En hij wordt niet gehinderd door egocentrisme, maar beziet zijn omgeving met wat J.B. Priestley noemt de ogen van een mensenvriend.

Misschien ziet hij daardoor des te scherper dat het in Nederland niet allemaal rigide bureaucratie is wat de klok slaat. Tussen de ontelbare steile bureaucraten die de aangescherpte regels voor 'de beteugeling van het vluchtelingenprobleem' ontwerpen, figureert een bonte verzameling hulpvaardige lieden die model staan voor de fatsoenlijke Nederlander.

'Welgestelde' Nederlanders die hun bank in 1938 opdracht geven joodse vluchtelingen op vertoon van hun legitimatie elke maand een klein bedrag uit te keren. Anonieme 'mensenredders' die in weerwil van de onbuigzame toelatingspolitiek van de regering-Colijn de gebroeders Schwarz in Venlo over de grens smokkelen. Tienduizenden kleine gevers in de steden die een nationale straatcollecte voor de joodse vluchtelingen tot een succes maken. Nederlandse officieren die na de capitulatie van het leger de zojuist weer vrijgelaten NSB'ers op het hart binden de joodse vluchtelingen tegen de Duitsers te beschermen.

Hoog boven die menigte bewijzen van kleine weldadigheid torent de geest van een vrouw die een boegbeeld van onverschrokken hulpvaardigheid is. Het is een bescheiden maar volhardende feministe van het eerste uur, die na de oorlog als PvdA-politica en kroonlid van de SER bekendheid zal krijgen. Dr. Hilde Verwey-Jonkers. In de jaren dertig is deze kleine maar formidabele vrouw de ziel van het Dommelhuis te Eindhoven, waarin joodse jongens uit Duitsland en Oostenrijk worden gehuisvest en illegaal binnengekomenen legaal worden gemaakt. Aan haar heeft Schwarz zijn monumentale boek opgedragen.

Moslim professor roept in Washington op tot vernietiging van Israel

2010-10-20T22:29:00.001-03:00

In het kader van het proces tegen Geert Wilders wegens ophitsing en discriminatie en haatzaaiiing, hier een berichtje over de andere kant. Niet vanuit Gaza of Teheran, nee ook niet vanuit Den Haag of Venlo, maar vanuit de thuishaven van de vrijheid zelve: Washington DC.

Volgens de Lincoln Universiteit is Amerika (tm) een vrij land, waar Engels professor Kaukab Siddique mag zeggen wat hij wil, in zijn vrije tijd. Maar in de les mag hij zulke jihadistische onzin niet uitkramen - dat valt weer mee!

Toevallig las ik gisteren een paar (oudere) artikelen over onze 'eigen' islamgeleerde Tariq Ramadan, die vorig jaar in opspraak kwam en toen vurig werd verdedigd door o.a. Palestina-apologete Anja Meulenbelt.

Naast de VVD Rotterdam kwam ik ook kritieken tegen uit minder verdachte hoek, zoals De Groene Amsterdammer en het Britse Workers' Liberty (bij monde van de Franse Marxistische filosoof Yves Coleman). Voorwaar, Ramadan is geen personage waar een frisse linkse jongen of meid mee gezien moet willen worden....

Wouter

________________

College Professor Calls for Israel's Destruction

By Erick Stakelbeck

CBN News Terrorism Analyst

Tuesday, October 19, 2010

http://www.cbn.com/cbnnews/us/2010/October/College-Professor-Calls-for-Israels-Destruction/

The flags carried the logo of the terror group Hezbollah. The rhetoric was the kind you'd normally hear in Tehran or Gaza.

Yet the scene occurred in Washington, D.C, just minutes from the White House.

"We must stand united to defeat, to destroy, to dismantle Israel--if possible by peaceful means," Kaukab Siddique said. "Perhaps, like Saladin, we will give them enough food and water to travel back to the lands from where they came to occupy other people."

Siddique is an associate professor of English at Lincoln University in Pennsylvania.

He used his time outside the classroom over Labor Day weekend to address radical Muslims and leftists at an anti-Israel rally in Washington, D.C. marking "Al Quds Day."

"For the Jews, I would say see what could happen to you if the Muslims wake up," Siddique warned. "And I say to the Muslims, dear brothers and sisters, unite and rise up against this hydra-headed monster which calls itself Zionism."

The Investigative Project on Terrorism captured footage of Siddique's Washington rant.

"This is not a one off deal, this event Labor Day weekend," IPT Executive Director Ray Locker told CBN News. "This is something he has said at similar events over a period of at least a dozen years, as far as we can tell."

CBN News found e-mail exchanges posted online in which Siddique called the Holocaust "a hoax" that was "invented," saying there is "not even one document" to prove it happened.

He's also written that Jews have "taken over America" by "devious and immoral means."

Despite a history of anti-Semitic statements, Siddique maintains a job teaching literature at Lincoln University and sits on at least two school committees.

Lincoln is the nation's oldest historically African-American college. Since 2003, it's received almost $200 million in Pennsylvania state money towards various projects.

Lincoln University administrators declined to appear on camera with CBN News. But the school's executive vice president, Michael Hill, told us they in no way agree with or support Siddique's comments on Israel. However, Hill added that Siddique is tenured and has freedom of speech, and the school cannot control what he does or says on his time as a private citizen.

Siddique has also advocated for two convicted terrorists with ties to al-Qaeda -- including the cleric behind the 1993 World Trade Center bombing.

"It's one thing to have strong beliefs," Locker said. "It's another to advocate violence and go to bat for people who are established terrorists."

Hill told CBN News the school will make sure that Siddique's political comments are not part of his classroom curriculum.

Siddique declined a CBN News request for an on-camera interview. But in an e-mail response to our questions, he denied that he was anti-Semitic and said his "speaking out" about Israel, "conform(s) to the ideals and principles that founded Lincoln University."

He added, "When I refer critically to the 'Jews' I am referring to the current leadership of the 'State of Israel' and to their major supporters, not to the Jewish race as a whole."

Siddique's recent statements in Washington, however, appear to suggest otherwise.

"The Koran says drive them out from where they drove you out," he declared. "There's no question of just dismantling the settlements. These settlements are only the tentacles of the devil that resides in Tel Aviv."

Orgaandonor gezocht: teken voor campagne 'Geen bezwaar'!

2010-10-20T20:22:00.000-03:00

Er zijn tal van onderwerpen die ik graag onder de aandacht zou willen brengen, maar ik kom er nauwelijks aan toe me echt in ze verdiepen, laat staan er zelf een stukje over te schrijven. Ik ga - geinspireerd mede door Facebook en Twitter - daarom proberen om vaker korte berichtjes te plaatsen.

Zoals deze:

Teken online voor actieve donorregistratie!
Er is nog steeds een groot tekort aan donororganen. Het enige dat echt helpt is als iedereen automatisch donor wordt tenzij anders aangegeven; het "geen bezwaar-systeem".

Zie ook mijn bericht van alweer 3 jaar geleden, na BNN's grote donorshow:

Wordt Orgaan Donor!

Actieve Donor Registratie burger petitie voor invoering ADR systeem

http://www.2miljoenhandtekeningen.nl/

Petitie voor invoer van het Actieve Donor Registratie systeem (ADR). Het tekort aan donoren en dus donororganen in Nederland is een schrijnend probleem, waar tot dusver geen structurele oplossing voor is gevonden.

Waarom

De wachtlijsten voor donor organen worden, ondanks alle informatiecampagnes omtrent het huidige systeem, alleen maar langer. Volgens de stichting is het Actieve Donor Registratie (ADR) systeem de enige oplossing voor het verkorten van de wachtlijsten voor donor organen.

Onderzoek heeft uitgewezen dat een groot deel van de 60% niet-geregistreerde Nederlanders wel bereid is om zijn of haar organen af te staan, daarom is een aanpassing van het huidige systeem noodzakelijk. Het kabinet en de Tweede Kamer hebben de invoering van het Actieve Donor Registratie (ADR) systeem in 2005 en 2008 afgewezen, ondanks dat onderzoek uitwijst dat 75% van de Nederlanders voor het Actieve Donor Registratie (ADR) systeem is, dus het wordt tijd dat de democratie gaat spreken.

De stichting stelt daarom de volgende vraag:

Hoeveel handtekeningen zijn er nodig om de politiek in beweging te krijgen en levens te redden?

Zijn dat er 40.000, 250.000 of misschien wel 500.000 ? Als het echt nodig is zijn wij zelfs bereid door te strijden tot 2.000.000.

Jouw handtekening kan levens redden !

Dus...zeg 'JA' op onze vraag:

"Mag ik je handtekening?"

Wat is Actieve Donor Registratie?

Het verschil tussen het huidige systeem en het ADR is dat iedereen die nog niet in het donorregister staat (2/3 van de Nederlanders!) wordt gevraagd een keuze kenbaar te maken (bestaande registraties blijven van kracht). Uitgangspunt blijft het huidige Donor register, met de bestaande keuzemogelijkheden.

Hoe gaat het ADR in zijn werk ?

Mensen die nu nog niet staan geregistreerd ontvangen nogmaals een registratieformulier.
Als zij geen donor willen zijn, bepaalde organen of weefsels willen uitsluiten of hun keuze willen nalaten aan een (specifieke) nabestaande, vullen zij alsnog het formulier in.
Willen ze wel donor worden dan hoeven zij niet meer het formulier in te sturen
Iedereen ontvangt een bevestiging na een bepaalde periode (wel en niet respondenten).
Na ontvangst van deze bevestiging heeft iedereen 6 weken de tijd om nogmaals te reageren en aan te geven wel/geen donor te willen worden.
Doet men dit niet, dan wordt de registratie actief.

Veranderen kan daarna overigens altijd via het registratieformulier dat verkrijgbaar is bij huisarts, apotheek of via internet.

Dit alles natuurlijk begeleid door goede voorlichting. Op deze wijze wordt het huidige registratiesysteem verbeterd, verdwijnt de vrijblijvendheid en wordt recht gedaan aan de wensen van potentiële donoren en nabestaanden.

Het Actieve Donor Registratie (ADR) systeem staat niet gelijk aan een Geen Bezwaar Systeem of het Activerend Toestemmings Systeem (ATS)
In een Geen Bezwaar Systeem is iedereen 'automatisch' donor, tenzij hij/zij laat vastleggen geen donor te willen zijn. Er zijn twee keuzes: ja, ik word donor of nee, ik word geen donor. Als men niets doet wordt het 'ja ik word donor'

Het ADR systeem gaat uit van een actieve vraag aan iedereen: wilt u wel of geen donor worden? Daarbij wordt uitgelegd dat je niets hoeft te doen als je donor wilt worden. Omdat het ADR-systeem uitgaat van het huidige registratiesysteem bestaat de keuze om de beslissing na te laten aan nabestaanden of een specifiek persoon. Dit kan ook geregistreerd worden in het register. Het ADR is een tussenvorm tussen van een Geen Bezwaar en het huidige volledige instemmingssyteem. Bij het ADR wordt niet gesteld dat je donor moet worden, maar je maakt je keuze kenbaar.

Activerend Toestemmings Systeem (ATS)
Het ATS is een uitbreiding op het huidige registratiesysteem waarbij naast de huidige opties :

Ja, ik geef toestemming
Nee, ik geef geen toestemming
Mijn nabestaanden beslissen
Een specifieke persoon beslist

nog een extra optie komt waarbij de geregistreerde toestemming geeft, tenzij de nabestaanden dit niet willen:

Ja, mits mijn nabestaanden geen bezwaar maken.

Op dit moment wordt er nog, in opdracht van Minister Klink, onderzoek gedaan naar de effecten van een mogelijke invoering van het ATS.

Wat vinden en vonden de politieke partijen.

Lokale geschiedenis: van stadsgrachten tot Derde Wereld Info Centrum Sittard

2010-10-15T17:14:00.003-03:00

Ik moet hoge koorts hebben gehad, want ik droomde vannacht dat mijn baas terug was in het archief!

(Hij komt in werkelijkheid pas over een weekje of twee terug van zijn voettocht naar Santiago de Compostella.)

Na een weekje ziek vieren, ben ik vandaag nochtans weer aan het werk gegaan, rustig beginnend met in het Sittardse depot oude kranten sorteren.

Soms kom je jezelf tegen in het archiefdepot, letterlijk. Mijn oog viel namelijk op de Maas en Mijn van 23 december 1998. De kop op de voorpagina ging over eerlijke handel, dus ik keek even, en zag tot mijn verbazing een lang vergeten interview met mijzelf, in mijn vorige functie als Wereldwinkelier, of specifieker: als coördinator (samen met Eugene James) van het zojuist opgeheven Derde Wereld Info Centrum, dat jarenlang boven de Wereldwinkel was gevestigd. Ook Anne en Ratna mochten we tot de medewerkers rekenen. We knipten en verzamelden driftig, maar het werk stond in geen verhouding tot het aantal bezoekers en informatievragen, en uiteindelijk was het het Wereldwinkelbestuur dat de stekker uit dit project trok, zoals in het interview ook wordt verhaald.

De voorlichtingspoot van de Wereldwinkel is nadien helemaal weggekwijnd, terwijl paradoxaal genoeg de eerlijke handel wel verder bleef groeien. Dat is -naast het noeste en vasthoudende werk van vele lokale vrijwilligers- vooral te danken aan landelijke, professioneel opgezette campagnes, waaraan ook gemeenten en andere overheden gelukkig meewerken, en deze maand gaat een campagne van start voor bedrijven om eerlijke handel te promoten. Allemaal prima, alleen blijft de bewustwording nu vaak beperkt tot één -weliswaar zeer belangrijk- aspect van de ontwikkelingsproblematiek, de handelsverhoudingen, dat noodgedwongen wordt teruggebracht tot een simpele boodschap: de boeren en werkers in de Derde Wereld krijgen in het reguliere circuit te weinig betaald voor hun producten en voor hun arbeid. Dat ze daarbij vaak slavenarbeid moeten verrichten voor grootgrondbezitters en multinationals, klinkt niet te hard door, want de gevestigde winkels en bedrijven willen naast de 'eerlijke producten' even goed ook hun oneerlijke producten slijten, dus die mogen niet expliciet bekritiseerd worden. Eerlijke handel buiten de Wereldwinkels blijft toch een beetje een pact met de duivel...

Het MeM interview was zo'n drie maanden voordat ik aan mijn Melkertbaan (aanvankelijk WIW) bij het gemeentearchief Sittard begon.

Wie de interviewer was weet ik niet meer, maar ik gok op Harie Bronneberg (die stond in elk geval op mijn bezorglijst voor het Wereldbulletin).

Kort voor ik aan mijn nieuwe baan en carriere begon overleed mijn opa, naar wie ik vernoemd was, wat de aanleiding was om bij het archief weer mijn doopnaam te gaan gebruiken.

Geschiedenis kan best wel dichtbij zijn, maar mijn Wereldwinkeltijd lijkt eeuwen geleden, en was inderdaad in een vorig millenium. In het archief doe ik feitelijk weinig anders dan in het Derde Wereld Info Centrum destijds: informatie vergaren en sorteren, en bezoekers proberen te helpen met hun vragen. Het belang van een stamboom of een oude foto of krant staat in geen verhouding tot dat van de ontwikkelingsproblematiek van de Derde Wereld, maar (helaas?) is de belangstelling daarvoor wel groter.

Wie zich verveelt morgen en aan wie het bier en de rondborstige dirndl-dames van het Sittardse Oktoberfeest niet besteed zijn, is welkom op de Open Archieven Dag in het Domein, waar gesproken zal worden over: ~water~!
Het Julianakanaal door heemkunde-orakel Jean Knoors, de mogelijkheden van waterstromen in de stad door oud-collega-boekwinkelier Sjaak Dehing, en de geschiedenis van de grachten en beken in Sittard door plaatsvervangende baas Peter Schulpen. (Nee, helaas: noch de waterschaarste in veel ontwikkelingslanden, noch de door klimaatverandering stijgende zeespiegel staan op de agenda...)

Voor wie verder weg woont is er op de website van de Week van de Geschiedenis een overzicht te vinden van de waterige aktiviteiten die morgen en komende week door het hele land worden gehouden.

En wie gewoon lekker thuis wil blijven: drink een kopje zuivere koffie van de Werelwinkel, zonder bijsmaak, of eet een recht(vaardig)e Max Havelaar banaan. Het is tenslotte 16 oktober, Wereldvoedseldag.

Wil alias Wouter

_______________________

(Klik op het artikel voor een leesbare vergroting!)

Overstromingen Pakistan

2010-08-26T17:11:00.000-03:00

Ik heb 100 Euro overgemaakt naar Giro 555 van de Samenwerkende Hulporganisaties voor Pakistan, het dubbele van wat ik in gedachten had. Niet zozeer omdat de ramp zo ontzettend veel groter is dan eerdere rampen waarvoor campagne is gevoerd, maar ik had het gevoel te moeten compenseren voor de mensen die 'hulpmoe' zouden zijn, en misschien nog meer voor de sceptici (een eufemistische uitdrukking) die menen dat we niet moeten geven aan een land met zo'n dubieuze reputatie, met corruptie, achterlijkheid in sommige delen en moslimfanatisme, en waarvan sommigen zelfs openlijk opriepen om géén geld te geven. Ik miste Geert Wilders vanavond in het belpanel (had hem daar ook niet verwacht).

Vijf jaar geleden was er een grote aardbeving in Pakistan, waarvoor ook een tv-aktie is gehouden, en ik meen me te herinneren dat er berichten waren dat inderdaad een (klein) deel van de hulp bij islamistische groeperingen zou zijn terecht gekomen. Maar wat kun je doen? De goeden en onschuldigen samen met de kwaden laten verrekken? Ik hoop dat er meer dan 100 miljoen wordt ingezameld voor de slachtoffers.

Toeval of niet, maar vanavond zag ik op de Duitse tv eenzelfde inzamelingsaktie.

Ik heb daarnaast ook nog 25 Euro overgemaakt naar Artsen Zonder Grenzen, die niet bij 555 zijn aangesloten. Hieronder een bericht van hun over wat ze nu in Pakistan aan het doen zijn.

Wouter

_______________

Artsen Zonder Grenzen - noodhulp bij overstromingen Pakistan

25-08-2010

Hevige regenval sinds juli in het noordwesten van Pakistan heeft geleid tot ernstige overstromingen langs de rivier de Indus. De eerste gebieden die getroffen werden, zijn de provincies Khyber Pakhtunkhwa en Belutsjistan. Het water stroomt echter met grote kracht zuidwaarts met als gevolg dat ook in de provincies Punjab en Sindh met een watersnood te kampen hebben. En nieuwe overstromingen dreigen.Naar schatting zijn er meer dan 1.500 doden gevallen en zijn er 17,2 miljoen mensen getroffen*. Artsen zonder Grenzen werkte al in Pakistan en biedt noodhulp. Tot nu toe hebben onze teams 16.664 patiënten behandeld, aan meer dan 102.700 mensen kits met hulpgoederen uitgedeeld en verschaffen zij elke dag 540.000 liter schoon water. Zo'n 110 internationale en 1.200 Pakistaanse medewerkers bieden hulp aan de slachtoffers.

Noodhulpactiviteiten

Medische zorg: onze teams geven ondersteuning aan ziekenhuizen en gezondheidsposten en trekken met 9 mobiele hulpposten door de 4 getroffen provincies om medische hulp te verlenen. Het merendeel van de mensen lijdt aan infecties aan huid en luchtwegen en acute diarree. Ook letten we specifiek op ondervoeding bij jonge kinderen.
Water en hygiëne: speciale water-en-sanitatieteams verschaffen de slachtoffers van schoon water. Dit houdt in dat teams bestaande watervoorzieningen repareren, water zuiveren ofwel schoon water aanvoeren en verdelen met vrachtwagens, watertanks, tappunten en huis-aan-huisdistributie. Ook delen we bijv. waterzuiveringstabletten, jerrycans en emmers uit. Schoon water is van levensbelang bij een ramp als deze. Cholera, dat door vervuild water wordt overgebracht, komt veel voor in Pakistan, en bij overstromingen neemt het risico op een uitbraak van cholera toe.
Hulpgoederendistributie: omdat slachtoffers veelal hun hele hebben en houden kwijt zijn, delen onze teams kits uit met spullen om te koken, wassen en een tijdelijk onderkomen mee te maken. De kits met hulpgoederen bestaan uit zaken als kleding, zeep, tandenborstels, handdoeken, scheermesjes, emmers, jerrycans, dekens, waterzuiveringstabletten, muggennetten, plastic zeil en verstevigd plastic zeil (tarpaulins). Hiermee hopen we ziekten als cholera, schurft, dysenterie, tyfus en malaria zoveel mogelijk te voorkomen.
Monitoren van, en voorbereiding op, mogelijke uitbraken van ziekten, vooral die door water worden overgebracht.

Locaties

Provincie Khyber Pakhtunkhwa: o.m. in de districten Swat, Lower Dir, plaatsen Nowshera, Charsadda, Dargai. Mobiele hulpposten in Malakand (1), Swat (1), Lower Dir (1) en Charsadda (3). Diarreebehandelcentra in Malakand, Lower Dir, Swat en Hangu.
Provincie Belutjistan: o.m. plaatsen Fadfedar canal, Dera Murad Jamali, Khabula en Sobhatpur. Mobiele hulpposten in Dera Murad Jamali (3), Khabula (1) en Sobhatpur (1). Diarreebehandelcentrum in Dera Murad Jamali (DMJ).
Provincie Punjab. Diarrebehandelcentrum in Kot Addu.
Provincie Sindh. Mobiele hulpposten rond de plaats Sukkhur (3).
Teams verkennen de situatie in de getroffen gebieden om groepen mensen te bereiken die tot nu toe geen hulp hebben gekregen. Dit wordt bemoeilijkt doordat bruggen verwoest zijn, wegen weggevaagd of onder water staan. Artsen zonder Grenzen heeft helikopters ingezet om gebieden te verkennen die niet over land bereikbaar zijn.

Het werk van onze teams tot nu toe:

16.664 mensen behandeld (in mobiele hulpposten en ziekenhuizen)
14.675 verschillende soorten kits met hulpgoederen (1 kit per familie, totaal ruim 102.700 mensen)
52 waterpunten opgezet
540.000 liter schoon water per dag
4.855 tenten gedistribueerd.

In verband met onze neutraliteit en onafhankelijkheid financieren wij ons werk in Pakistan geheel uit donaties van het publiek.

Op onze website

Voor het eerst Joodse boot bij Gay Pride (cartoon Argus)

2010-08-10T20:33:00.001-03:00

Bron: René Leisink ( http://www.argus-online.nl/ )

Datum: 09-08-2010

Dit is een FairTrade WebLog uit een FairTrade Gemeente!

2010-08-01T11:55:00.001-03:00

Sinds minstens 1983 koop ik zoveel mogelijk produkten Fair Trade, maar toen heette dat nog 'zuivere koffie', 'eerlijke handel' en 'solidariteitsprodukten' oftewel Wereldwinkel produkten. Buiten de Wereldwinkel waren er immers nauwelijks eerlijke handelsprodukten te koop. Rond 1987 startte Solidaridad (een christelijke steunorganisatie voor progressieve bewegingen in Latijns-Amerika) met de Max Havelaar campagne, die tot doel had om zuivere koffie en andere producten ook in de schappen van de reguliere winkels, met name de supermarkten, te krijgen.

De Wereldwinkels stonden voor een flink deel sceptisch tegenover dit initiatief, omdat de criteria zouden verwateren, zuivere en onzuivere koffie naast en door elkaar verkocht zouden worden, en omdat de super anders dan de Wereldwinkels het verhaal bij de producten niet of nauwelijks zou vertellen - dan moesten ze er immers ook bij zeggen dat hun andere producten eigenlijk géén zuivere koffie waren...! De Wereldwinkels draaiden zelf voor een flink deel op de koffieverkoop en waren ook bang het niet te zullen rooien zonder deze inkomstenbron, wat de afzet van de overige eerlijke produkten en het voorlichtingswerk in gevaar zou brengen.

Ondanks een kritische minderheid besloot het kongres mee te werken aan het Max Havelaar initiatief, en de beweging heeft het gelukkig overleefd. Na de koffie volgden een reeks van andere Max Havelaar produkten, maar het marktaandeel is bij mijn weten nooit boven een paar procent uitgestegen. Een 'niche markt' heet dat in handelsjargon, net als de biologische en vegetarische produkten. (NB: dit web log is tevens vegetarisch en 100% biologisch afbreekbaar!)

De Wereldwinkels zelf zijn ook veranderd in die tijd: het moest meer zakelijk en professioneel worden, want het ging wel om eerlijke HANDEL, de producenten konden een beter bestaan opbouwen en zich en hun gemeenschappen en landen verder ontwikkelen mede dankzij de meerprijs en de voorfinanciering en technische assistentie die de eerlijke handelsorganisaties hen boden, dus dat was de manier om onze doelstellingen naderbij te brengen. De lokale Wereldwinkels vormden zich om tot een herkenbare winkelketen met een professionelere uitstraling en meer aandacht voor presentatie en kwaliteit van de produkten, maar ze bleven wel vrijwel allemaal vrijwilligersorganisaties. Jaar na jaar na jaar kopten de kranten "Wereldwinkels schudden stoffig imago af". Het was keer op keer 'gedaan met de geitenwollen sokken'.

De voorlichtings- en bewustwordingspoot kwijnde daarbij helaas weg, te zwijgen van de politieke aktie. Was het Wereldwinkelpand begin jaren '80 nog de uitvalsbasis van het Vredesplatform en de Stiltekring, anno 2010 doet men naar verluid al moeilijk om een folder neer te leggen van een lokale vredesgroep.

Nu waren de tijden ook aan verandering onderhevig. Akties en voorlichtingsavonden leverden in de loop van de jaren '90 steeds minder deelnemers op, en het boven de Wereldwinkel gevestigde "Derde Wereld Info Centrum", waar ik mede initiatiefnemer van was naast voorzitter Eugène James, moest na 7 jaar zwoegen om nieuws en achtergronden te verzamelen, rubriceren en beschikbaar stellen, vaststellen dat het de moeite en het geld echt niet loonde voor de enkele tientallen (vooral) scholieren die per jaar bij ons binnenliepen (en die hun informatie steeds meer van het internet haalden!). De baanloze jongeren - ook oudere jongeren waaronder ik - werden in Melkertbanen gestopt, de socialistische dromen en idealen waren goeddeels gesneuveld na de val van de muur, nadat ook de PvdA en zelfs GroenLinks al een flink deel van hun ideologische veren hadden afgeschud en steeds meer het liberalisme omarmden.

Idealen zijn er nog, maar het is allemaal wat minder hoogdravend en zwartwit geworden. Vooruitgang is wel waarneembaar op allerlei gebied: Milieuvervuiling is - althans bij ons - wat teruggedrongen; multinationals willen ook hun menselijke gezicht laten zien en buiten de derde wereld soms wat minder schaamteloos uit, zo het schijnt. Chiquita en Douwe Egberts hebben nu ook beleid om op de menselijke kant van hun productie te letten, en voor de kledingindustrie schijnt er een gedragscode en ketenaansprakelijkheid te zijn gekomen. - Ik schrijf dat met het nodige voorbehoud, want de laatste 10 jaar heb ik het niet meer echt bijgehouden. Chiquita en DE boycot ik nog steeds, zeker daar er Fair Trade alternatieven zijn, maar ik koop weer af en toe iets bij C&A, en in Lissabon heb ik zelfs (na meer dan 25 jaar) een frietje bij de McDonald's gehaald, al was het alleen omdat er geen andere eettent te vinden was na middernacht..

... En Sittard-Geleen is nu "FairTrade gemeente" geworden! (Ja ja, het verhaal hierboven was slechts een wat lange inleiding voor deze mededeling.)

De titel is uitgereikt op het Sittardse Musada festival op 18 juli jl., die ik dit jaar verzaakt heb om op mijn blog aan te kondigen (klik op de naam voor de eigen website van Musada!), en ik was zelfs te laat om de uitreiking bij te wonen, want we waren 'sochtends naar de rommelmarkt in Glanerbrook gewandeld en daar wat lang blijven hangen...

Ik mocht de wethouder gisteren nog op TV Start de uitreiking horen toelichten in een reportage vanaf het Musada Festival. Wethouder Berry van Rijswijk (GL) is uiteraard al decennialang een bewuste consument. In de jaren '80 was hij voorzitter van OJC Atlantis in Limbrichterveld en bracht ik daar al de kilopakken wereldwinkelkoffie. Daar kende ik hem aanvankelijk van.

De titel FairTrade gemeente krijg je niet zomaar, dat vergt een serieuze inspanning van de gemeente en de nodige maatschappelijke medewerking. Sittard-Geleen is dan ook pas de zesde FairTrade gemeente in Nederland, en ik mag er ook wel een beetje trots op zijn. Heeft mijn 15 jaar vrijwilligerswerk bij de Wereldwinkel toch nog een steentje bijgedragen :-)!

Marktaandeel zal echter geen kriterium zijn helaas, waarschijnlijk omdat dat niet per gemeente te meten valt. Ik vrees dat dat ondanks alle inspanningen en de nodige publiciteit toch nog niet boven de paar procent uitkomt. Evenals bij milieuvriendelijk consumeren antwoordt zeker 20% (of misschien wel meer dan 50%?) van het publiek bereid te zijn meer te betalen voor 'eerlijke' producten, maar als puntje bij paaltje komt blijven de meesten toch bij hun DE koffie... Als je het mij vraagt, eigenlijk, moet onzuivere koffie gewoon ouderwets verboden worden: het is uitbuiting, onfair, not done, ja, gewoon crimineel! Maar helaas nog wel legaal. Voorlopig moeten we het dus maar doen met campagnes als deze, en hopen dat langzaam steeds meer mensen en bedrijven om gaan en geen kromme bananen, bittere chocolade en koffie met een bijsmaakje meer blieven.

Wouter

===================

Op zondag 18 juli is het eindelijk zover: de werkgroep Sittard-Geleen mag de felbegeerde titel Fairtrade Gemeente in ontvangst nemen.
http://www.fairtradegemeenten.nl/news/kom-18-juli-naar-de-titeluitreiking-sittard-geleen.html

Op donderdag 25 maart maakte de jury van Fairtrade Gemeente bekend dat Sittard-Geleen zich de zesde Fairtrade Gemeente van Nederland mag noemen. Daarmee is Sittard-Geleen de eerste gemeente in Limburg die deze titel mag dragen. Inwoners, bedrijven, organisaties, winkeliers en de lokale overheid in Sittard-Geleen spanden zich de afgelopen periode extra in op het gebied van eerlijke handel. Die inspanningen zijn nu beloond.

De jury oordeelde dat Sittard-Geleen voldoet aan alle zes campagnecriteria, en meer. De lokale overheid, maar ook de bedrijven, de winkeliers en organisaties in Sittard-Geleen moesten aantonen dat zij fairtrade hoog in het vaandel hebben staan. De campagne stelt hoge eisen aan het aantal fairtrade producten die bijvoorbeeld kledingwinkels, horeca en de versafdeling van supermarkten moeten aanbieden. Toch voldoet Sittard-Geleen volgens de jury ruim aan deze eisen. Voor het hebben van Start TV, de lokale omroep, als een mediapartner kreeg de werkgroep die zich inzette voor Fairtrade Gemeente Sittard-Geleen extra complimenten. Binnenkort viert Sittard-Geleen het behalen van de titel Fairtrade Gemeente.

Sittard-Geleen is de zesde gemeente in Nederland die de titel heeft behaald. Goes, Groningen, Het Bildt, Houten en Meppel gingen Sittard-Geleen al voor. In Nederland zijn op dit moment al ruim vijftig gemeenten initiatieven om een Fairtrade Gemeente te worden. Zestien daarvan zijn al ver op weg om ook de titel Fairtrade Gemeente te bemachtigen.

Groeiend antisemitisme in Duitsland en Zweden afkomstig van moslim migranten

2010-07-25T22:22:00.001-03:00

Hieronder een Jiddisch klaaglied vergezeld van oude filmbeelden, en twee artikelen die Ratna naar de Israel-Palestijnen Nieuwsblog heeft gestuurd.

Dit is een dramatische ontwikkeling die al jaren gaande is in de meeste Westeuropese landen, maar die nog nauwelijks aan de orde wordt gesteld en waar veel te weinig tegen wordt opgetreden....

Wouter

Leo Fuld - Where can I go? (Wo Ahin soll Ich Geh'n?)

Duitsland: het gedeelde antisemitisme van neo-nazis en migrantenjongeren

Toen ik dit voorjaar in Berlijn was, viel me de enorm strenge bewaking op van alle Joodse gebouwen in de stad. Toen ik iets te dicht bij wilde komen om een foto van een synagoge te maken, werd ik onvriendelijk vermaand. Het leek lichtelijk overdreven.... en 'snachts in het café hoorde ik Hebreeuws praten zonder dat het iemand opviel. De Israelische toeristen die er toen waren hadden, achteraf gezien, geluk, want na het Gaza vloot incident is het niet meer raadzaam dit te doen, zo blijkt uit onderstaand artikel.

Net als in Nederland is de officiële reactie op het nieuwe antisemitisme, dat niet van neo-nazi's komt maar van groeperingen die zich met de Palestijnen identificeren, nogal slap (wat niet wil zeggen dat men wel altijd adekwaat reageert wanneer extreem-rechts de boosdoener is).

------------

Anti-Semitic Alliance

The Shared Extremism of Neo-Nazis and Migrant Youth

By Sven Röbel

Following an anti-Semitic attack in Hanover, German authorities have identified a new source of anti-Semitic hatred in Germany: young migrants from Muslim families. The ideological alliance has officials concerned.

It was supposed to be a carefree festival in Sahlkamp on the outskirts of the northern German city of Hanover. Billed as an "International Day" to celebrate social diversity and togetherness, the June celebration included performances by a multicultural children's choir called "Happy Rainbow" and the German-Turkish rap duo 3-K. Music from Afghanistan was also on the program.

But then the mood suddenly shifted.

When Hajo Arnds, the organizer of the neighborhood festival, stepped onto the stage at about 6:45 p.m. to announce the next performance, by the Jewish dance group Chaverim, he was greeted with catcalls. "Jews out!" some of the roughly 30 young people standing in front of the stage began shouting. "Gone with the Jews!"

The voices were those of children -- voices full of hate, shouted in unison and amplified by a toy megaphone. Arnds, the organizer, was shocked. He knew many of the children, most of them from Arab immigrant families in the neighborhood.

A social worker, Arnds tried using the tools of his profession -- words -- to save the situation. But his words were met with stones, thrown at the stage by people taking cover in the crowd. One of the stones hit a female Chaverim dancer in the leg, resulting in an angry bruise.

Inflammatory Propaganda and Criminal Violence

Arnds immediately cancelled the dance performance. Still speaking through the microphone, he said that he wasn't sure whether the festival could even continue after this incident. When adults walked to the front of the crowd to confront and talk to the children, they were verbally abused, and some of the teenagers ran away. The Jewish dance group was taken to a safe place, and the festival was allowed to continue. The last performance of the evening was by a duo singing Russian songs. "They're not Jews," one of the young people in front of the stage shouted, "so they can perform here." A criminal complaint was not filed with the police until several days later.

Until now, attacks on Jews, Jewish institutions and Jewish symbols have almost always been committed by right-wing extremist groups. In the first quarter of 2010 alone, the German Interior Ministry documented 183 anti-Semitic offences committed by right-wing radicals, including graffiti, inflammatory propaganda and physical violence.

The stone-throwing incident in Hanover, however, has finally forced the authorities to take a closer look at a group of offenders that, though largely overlooked until now, is no less motivated by anti-Zionist sentiments: adolescents and young adults from an immigrant community who are influenced by Islamist ideas and are prepared to commit acts of violence.

An informal and accidental alliance has been developing for some time between neo-Nazis and some members of a group they would normally despise: Muslim immigrants. The two groups seem to share vaguely similar anti-Semitic ideologies.

Right-wing extremists and Islamists, says Heinz Fromm, the president of the German domestic intelligence agency, the Federal Office for the Protection of the Constitution (BfV), are united by "a common bogeyman: Israel and the Jews as a whole." While German right-wing extremists cultivate a "more or less obvious racist anti-Semitism," says Fromm, the Islamists are "oriented toward the Israeli-Palestinian conflict" and support "anti-Zionist ideological positions, which can also have anti-Jewish and anti-Semitic overtones." Both extremist movements, says Fromm, "ascribe extraordinary political power to Israel and the Jews, and their goal is to fight this power."

'A Tree, a Noose, a Jew's Neck'

Although the BfV has not separately identified anti-Semitic crimes associated with Islamist groups until now, investigators are paying close attention to the development of anti-Jewish tendencies within the milieu.

Anti-Semitism from the two groups shows itself in different ways in Germany. On the one hand, there are the efforts of extremist right-wing groups, which tend to follow a certain pattern. During a football match in April, for example, supporters of SV Mügeln-Ablass 09, a district-league football club in the eastern state of Saxony, chanted "a tree, a noose, a Jew's neck" and "we're building a subway, from Jerusalem to Auschwitz," until the match was stopped.

According to the German government's response to a parliament inquiry by Left Party politician Petra Pau, Jewish cemeteries in Germany are defaced, vandalized or destroyed about once every 10 days. Memorial sites are also frequently targeted. Last month, for example, extremists defaced a memorial plaque in the western city of Bochum, a Jewish cemetery in Babenhausen in the state of Hesse and a memorial in Beckum in the Münsterland region.

On the other hand, say BfV officials, Islamist ideologues are creating problems with their anti-Israeli tirades, which are being broadcast on the Internet and television. "You can expect this sort of propaganda to have an impact on certain social groups," says Fromm.

The Israelis' bloody military intervention against a flotilla of aid vessels off the coast of Gaza on May 31, in which nine Turkish activists where shot dead, has triggered a new wave of hate. The Jewish community in Berlin promptly reported "a rapid increase in anti-Semitic propaganda and death threats against Jews on the Internet." This is particularly the case on Facebook where, according to Jewish officials in Berlin, users like Ulubas L. are spreading their message of hate with statements like: "The only good Jew is a dead Jew."

Breeding Ground

TV productions like the Iranian series "Zahra's Blue Eyes," broadcast into the living rooms of immigrant families in Germany, only add to the problem. The program is based on a horror story in which a fictitious Israeli general has doctors remove the eyes of a Palestinian girl so that they can be transplanted into his blind son.

Such propaganda apparently serves as a breeding ground for anti-Jewish sentiments among poorly integrated members of the immigrant community -- sentiments which can quickly explode into violence. In late June, for example, two Israeli tourists made the mistake of conversing in Hebrew at a Berlin nightclub. Another guest, apparently of Palestinian descent, asked them where they were from. When one of the tourists, a 22-year-old man, replied, "from Israel," the man attacked him and his companion.

The situation escalated when a Turkish-born bouncer intervened and attacked the Israelis with pepper spray. The tourists were able to flee and required medical treatment. Law enforcement officials assume that the attack was the result of "anti-Semitic sentiment." The bouncer and the man who attacked the Israelis, whose identity is still unknown, are being investigated for aggravated assault and battery.

The Jewish community in Worms, located in the southwestern state of Rhineland-Palatinate, was also the target of a recent attack. In mid-May, unknown assailants tried to set the city's historic synagogue on fire. Forensics experts later identified eight sources of fire at the crime scene. In addition, a Molotov cocktail was thrown through the window of the synagogue's library.

Understanding the Background

The community was lucky; the building did not go up in flames. Nearby, the police found letters claiming responsibility, written in broken German: "As long as you don't leave the Palestinians alone, we won't leave you alone." It is still unclear whether the pamphlets indicate that the perpetrators were Islamists or were left there as a red herring. According to the state's Interior Ministry, the authorities are "working hard to investigate all possible leads."

Meanwhile residents and social workers are trying to understand the background and motives of the adolescents who attacked Jewish dancers with stones at the "International Day" event in Hanover's Sahlkamp neighborhood.

There is no visible evidence of Jewish life in the district, which has about 14,000 residents. According to the police, the stone-throwing incident on June 19 was the first case of anti-Semitic violence in the area. So far, authorities have identified 12 possible suspects. They are between 9 and 19 years old, many are not yet old enough to be prosecuted, and 11 of them have an "Arab immigrant background," according to the public prosecutor's office in the city. No one has said anything yet on the possible motives for the attack. The only comments, so far, came from a little girl, perhaps 10 or 11 years old, who was addressed immediately after the attack by a woman attending the neighborhood festival.

"What's going on here?" the woman asked.

"The Germans say: Foreigners out!" the girl replied. "Why can't we say: Jews out?" Then she ran away.

Translated from the German by Christopher Sultan

URL: http://www.spiegel.de/international/germany/0,1518,706245,00.html

=====================================

Joden ontvluchten Zweedse stad Malmo wegens groeiend antisemitisme

Nog een artikel over het zogenaamde nieuwe antisemitisme, dat vooral van moslims en jongeren van Arabische komaf afkomstig is. In Zweden is het nog een stuk extremer dan hier, maar ook in Nederland voelen veel Joden zich niet meer veilig, vooral in de grote steden. Dit is niet alleen diep triest, maar ook iets waarvoor wij ons moeten schamen. Laten we het in Nederland alsjeblieft niet zo ver laten komen als in Zweden, waar antisemitisme geaccepteerd lijkt te zijn door grote groepen autochtonen.

-----------------

Published 16:36 11.07.10
Jews reluctantly abandon Swedish city amid growing anti-Semitism
The Muslim population in Malmo lives in segregated conditions that seem to breed alienation and anger directed at Israeli policies.
By Donald Snyder, The Forward
http://www.haaretz.com/jewish-world/jews-reluctantly-abandon-swedish-city-amid-growing-anti-semitism-1.301276

MALMO, SWEDEN - At some point, the shouts of "Heil Hitler" that often greeted Marcus Eilenberg as he walked to the 107-year-old Moorish-style synagogue in this port city forced the 32-year-old attorney to make a difficult, life-changing decision: Fearing for his family's safety after repeated anti-Semitic incidents, Eilenberg reluctantly uprooted himself and his wife and two children, and moved to Israel in May.

Sweden, a country long regarded as a model of tolerance, has, ironically, been a refuge for Eilenberg's family. His paternal grandparents found a home in Malmo in 1945 after surviving the Holocaust. His wife's parents came to Malmo from Poland in 1968 after the communist government there launched an anti-Semitic purge.

But as in many other cities across Europe, a rapidly growing Muslim population living in segregated conditions that seem to breed alienation has mixed toxically with the anger directed at Israeli policies and actions by those Muslims - and by many non-Muslims - to all but transform the lives of local Jews. Like many of their counterparts in other European cities, the Jews of Malmo report being subjected increasingly to threats, intimidation and actual violence as stand-ins for Isra

"I didn't want my small children to grow up in this environment," Eilenberg said in a phone interview just before leaving Malmo. "It wouldn't be fair to them to stay in Malmo."
Malmo, Sweden's third-largest city, with a population of roughly 293,900 but only 760 Jews, reached a turning point of sorts in January 2009, during Israel's military campaign in Gaza. A small, mostly Jewish group held a demonstration that was billed as a peace rally but seen as a sign of support for Israel. This peaceful demonstration was cut short when the demonstrators were attacked by a much larger screaming mob of Muslims and Swedish leftists who threw bottles and firecrackers at them as police seemed unable to stop the mounting mayhem.

"I was very scared and upset at the same time," recalled Jehoshua Kaufman, a Jewish community leader. "Scared because there were a lot of angry people facing us, shouting insults and throwing bottles and firecrackers at the same time. The sound was very loud. And I was angry because we really wanted to go through with this demonstration, and we weren't allowed to finish it."

Alan Widman, who is a strapping 6-foot-tall member of parliament and a non-Jewish member of the Liberal Party who represents Malmo, said simply, "I have never been so afraid in my life."

The demonstrators were eventually evacuated by the police, who were not present in sufficient numbers to protect their rally. But some participants complained that the police's crowd-control dogs remained muzzled.

The Eilenbergs are not particularly religious, but they have a strong Jewish identity and felt unable to live in Malmo as Jews after this episode. Eilenberg said he knows at least 15 other Jewish families that are thinking about moving away.

Anti-Semitism in Europe has historically been associated with the far right, but the Jews interviewed for this article say that the threat in Sweden now comes from Muslims and from changing attitudes about Jews in the wider society.

Saeed Azams, Malmo's chief imam, who represents most of the city's Muslims, is quick to disavow and condemn violence against Malmo's Jews. Recently, he, along with Jewish leaders, have been participating in a dialogue group organized by city officials that seeks to address the issue. But Azams also downplayed the seriousness of the problem, saying there were "not more than 100 people, most under 18 years old," who engage in violence and belong to street gangs."There are some things I can't control," he said.

There are an estimated 45,000 Muslims in Malmo, or 15% of the city's population. Many of them are Palestinians, Iraqis and Somalis, or come from the former Yugoslavia.
But the problem is not just Muslims, and not just Malmo's.

A European Problem

A continentwide study, conducted by the Institute for Interdisciplinary Research on Conflict and Violence at the University of Bielefeld in Germany, released in December 2009, found that that 45.7% of the Europeans surveyed agree somewhat or strongly with the following statement: "Israel is conducting a war of extermination against the Palestinians." And 37.4% agreed with this statement: "Considering Israel's policy, I can understand why people do not like Jews."

"[There is] quite a high level of anti-Semitism that is hidden beneath critics of Israel's policies," said Beate Kupper, one of the study's principal researchers, in a telephone interview with the Forward, citing this data and a tendency to "blame Jews in general for Israel's policies."

Kupper said that in places where there is a strong taboo against expressions of anti-Semitism, such as Germany, "Criticism of Israel is a great way to express your anti-Semitism in an indirect way."

According to Bassam Tibi, professor emeritus of international relations at the University of Goettingen in Germany, and author of several books on the growth of Islam in Europe, Muslims form a significant subset of this problem. "The growth of the Muslim diaspora in Europe is affecting the Jews," Tibi said. Among some Muslim populations in Europe - though not all - "every Jew is seen as responsible for what Israel is doing and can be a target."

In Malmo, this population's role in the problem is seen as significant. Most of Malmo's Muslims live in Rosengard, the eastern part of this de facto segregated city, where the jobless rate is 80%. Satellite dishes dot the high-rise apartments to receive programming from Al-Jazeera and other Arabic-language cable networks that keep Malmo's Muslims in constant touch with the latest Arab-Israeli developments.

Sylvia Morfradakis, a European Union official who works with the chronically unemployed, those who have been without work for 10 to 15 years, said that the main reason that 80% to 90% of Muslims between the ages of 18 and 34 can't find jobs is that they can't speak Swedish.

"Swedish employers insist workers know Swedish well, even for the most menial jobs," Morfradakis said. She added, "The social welfare concept for helping without end does not give people the incentive to do something to make life better."

But Per Gudmundson, chief editorial writer for Svenska Dagbladet, a leading Swedish newspaper, is critical of politicians who blame anti-Semitic actions on Muslim living conditions. He said that these politicians offer "weak excuses" for Muslim teenagers accused of anti-Semitic crimes. "Politicians say these kids are poor and oppressed, and we have made them hate. They are, in effect, saying the behavior of these kids is in some way our fault," he said.

According to Gudmundson, some immigrants from Muslim countries come to Sweden as hardened anti-Semites.

The plight of the Jews worries Annelie Enochson, a Christian Democrat member of the Swedish Parliament. "If the Jews feel threatened in Sweden, then I am very frightened about the future of my country," she said in an interview with the Forward.

A Chabad rabbi's experience

Because he is the most visible Jew in Malmo, with his black fedora, tzitzit and long beard, Malmo's only rabbi, Shneur Kesselman, 31, is a prime target for Muslim anti-Jewish sentiment. The Orthodox Chabad rabbi said that during his six years in the city, he has been the victim of more than 50 anti-Semitic incidents. An American, Kesselman is a soft spoken man with a steely determination to stay in Malmo despite the danger.

Two members of the American Embassy in Stockholm visited him in April to discuss his safety. From Keselman's account, they had good reason to worry.

The rabbi recalled the day he was crossing a street near his house with his wife when a car suddenly went into reverse and sped backward toward them. They dodged the vehicle and barely made it to the other side of the street. "My wife was screaming," the rabbi said. "It was a traumatic event."

Local newspapers report that the number of anti-Semitic incidents in Malmo doubled in 2009 from 2008, though police could not confirm this. Meanwhile, Fredrik Sieradzki, spokesman for the Malmo Jewish community, estimates that the already small Jewish population is shrinking by 5% a year. "Malmo is a place to move away from," he said, citing anti-Semitism as the primary reason. "The community was twice as large two decades ago." The synagogue on Foreningsgatan, a fashionable street, has elaborate security. Reflecting the level of fear, the building's glass is not just bullet-proof, Jewish communal officials say; it's rocket-proof. Guards check strangers seeking to enter the synagogue.

Some Jewish parents try to protect their children by moving to neighborhoods where there are fewer Muslims in the schools so that confrontations will be minimized. Six Jewish teenagers interviewed recounted anti-Semitic abuse from Muslim classmates. According to their families, though the incidents were reported to the authorities, none of the perpetrators was arrested, much less punished.

One victim was Jonathan Tsubarah, 19, the son of an Israeli Jew who settled in Sweden. As he strolled through the city's cobble-stoned Gustav Adolph Square on August 21, 2009, three young men - a Palestinian and two Somalis - stopped him and asked where he was from, he recalled.

"I'm from Israel," Tsubarah responded.

"I'm from Palestine," one assailant retorted, "and I will kill you."

The three beat him to the ground and kicked him in the back, Tsubarah said. "Kill the Jew," they shouted. "Now are you proud to be a Jew?"

"No I am not," the slightly built teenager replied. He said he did this just to get them to stop kicking him. Tsubarah plans to go to Israel and join the army.

Weak government response

Many Jews fault Swedish police for not cracking down on anti-Semitism. Most hate crimes in Malmo are acts of vandalism, said Susanne Gosenius, head of the newly created hate crime unit of the Malmo Police Department These include painted swastikas on buildings. According to Gosenius, police do not give priority to this type of crime. "It's very rare that police find the perpetrators," she said. "Swedes don't understand why swastikas are bad and how they offend Jews." According to Gosenius, 30% of the hate crimes in the Malmo region are anti-Semitic.

Members of Parliament have attended anti-Israel rallies where the Israeli flag was burned while the flags of Hamas and Hezbollah were waved, and the rhetoric was often anti-Semitic-not just anti-Israel. But such public rhetoric is not branded hateful and denounced, said Henrik Bachner, a writer and professor of history at the University of Lund, near Malmo.

"Sweden is a microcosm of contemporary anti-Semitism," said Charles Small, director of the Yale University Initiative for the Study of Anti-Semitism. "It's a form of acquiescence to radical Islam, which is diametrically opposed to everything Sweden stands for."

A dialogue initiative

The situation has generated some points of potential light. Recently, Ilmar Reepalu, the mayor of Malmo, convened a "dialogue forum" that includes leaders of the Jewish and Muslim communities, as well as city officials, to improve social relations in the city and the city government's response to conflicts.

During an interview in his office, Imam Saeed Azams said it was wrong to blame Swedish Jews for Israel's actions. The wheelchair-bound Azams stressed the importance of teaching young Muslims to stop equating the Jews of Malmo with Israel. But this seemed to include an assumption that Jews, in turn, should not permit themselves to be seen as pro-Israel.

"Because Jewish society in Sweden does not condemn the clearly illegal actions of Israel," he said, "then ordinary people think the Jews here are allied to Israel, but this is not true."

The imam is an advocate of dialogue with Jewish leaders, and welcomed the creation of the dialogue forum. Reepalu, Malmo's mayor, has appointed Bjorn Lagerback, a psychologist, to take charge of the newly formed forum. And Sieradzki, the Jewish community leader, was optimistic about its prospects to eventually improve relations.

Reepalu created the forum in the wake of last year's violence against the Jewish demonstrators and his own controversial remarks that angered Jews. Saying that he condemned both Zionism and anti-Semitism, Reepalu criticized Malmo Jews for not taking a stand against Israel's invasion of Gaza. "Instead," he said, "they chose to arrange a demonstration in the center of Malmo, a demonstration that people could misinterpret."

Interviewed at Malmo's city hall, Lagerback acknowledged an "awful situation" in Rosengard, where fire trucks and ambulances are often stoned by angry Muslim youth when the emergency vehicles go there. But like the imam, he hastened to add that those engaging in violence were a small number of young people. He attributed such behavior to living conditions of poverty, overcrowding and unemployment, as well as to cultural differences.

Swedish experts agree that integration of Muslims into Swedish society has failed, and this undermines the development of a more diverse society. Many pupils in heavily Muslim schools reject the authority of female teachers.

"We are Swedish but second- or third-class citizens," said Mohammed Abnalheja, vice president of the Palestinian Home Association in Malmo. The organization teaches children of Palestinian descent about their bond to a Palestinian homeland. "We have a right to our country, Palestine," he said. "Palestine is now occupied by Zionists."

Abnalheja was born to Palestinian parents in Baghdad and came to Malmo with his parents in 1996. He has never been to the place he calls Palestine.

Meanwhile, 86-year-old Judith Popinski says she is no longer invited to schools that have a large Muslim presence to tell her story of surviving the Holocaust.

Popinski found refuge in Malmo in 1945. Until recently, she told her story in Malmo schools as part of their Holocaust studies program. Now, some schools no longer ask Holocaust survivors to tell their stories, because Muslim students treat them with such disrespect, either ignoring the speakers or walking out of the class.

"Malmo reminds me of the anti-Semitism I felt as a child in Poland before the war," she told the Forward while sitting in her living room, which is adorned with Persian rugs and many paintings.

"I am not safe as a Jew in Sweden anymore," a trembling Popinski said in a frail voice. But unlike others, she intends to stay in Sweden. "I will not be a victim again," she said.

Sittard Web Log

Václav Havel, de schrijver-president

Op zoek naar vrede: Wat nu? (Gershon Baskin, Jerusalem Post)

Circus Request: Giel Beelen zonder Glazen Huis in Sittard - 19 december 2011

Kom ook!

Serious Request 2011

Progressieve steun voor Israel - David Hirsh (Engage)

Leve de gulden (Theodor Holman)

Leve de gulden

Israelisch-Palestijnse vredesideeën: sprankeltjes hoop in een zee van haat

Up-and-coming leaders are offering the kind of hope that even Netanyahu and Abu Mazen fail to demonstrate.

Jodenjacht

Dagboek van een Herdershond

Simon Caun - een van de zes miljoen Shoah slachtoffers

Thursday, August 12, 2010

Stolpersteine eerbetoon aan oorlogsslachtoffers Vaals

Niessen, C.

Eerbetoon aan joden in Vaals

De Vaalser bevolking krijgt de mogelijkheid, Stolpersteine te adopteren!

Rust in Vrede: Ami Isseroff in beeld

Ami Isseroff in beeld

Ami Isseroff

Ami Isseroff z"l

Christen-Zionist redde Hedy Epstein het leven

28 juni 2011

Christen-Zionist redde Hedy Epstein het leven

Bob Dylan in comics: It Ain't Me Babe (over feminisme en antisemitisme)

Privacy, archieven, genealogieën en internet

Familienamen en 200 jaar burgerlijke stand / scans Limburg online

Scans akten Burgerlijke Stand Limburg raadpleegbaar

Nog 208.000 Holocaust overlevenden in Israel

Rosanne Hertzberger over koosjere slacht en de lekkere trek van atheïsten

Geef je hart aan een ander - 2 Miljoen Handtekeningen voor actief beleid donorregistratie

Minister Schippers blijft goed bedoeld water naar de zee dragen.

Graetheide Groen en Limburg Groen? - 16 februari discussie verkiezingen Provinciale Staten

NIOD - Mag het weer gewoon over de oorlog gaan?

Mag het weer gewoon over de oorlog gaan?

WikiLeaks en NOS: Hans Laroes wil ook even James Bond spelen

Knessetleden voor een tweestatenoplossing in Israel en Palestina

OneVoice Helps Launch the First Ever Knesset Caucus for the Two-State Solution

Rabbi Soetendorp supports the launch of Two-State Solution Caucus

De toekomst van Palestina is in handen van de Palestijnen

Palestinians' future is in their hands

Eerste Inter-Limburgse Genealogische Dag op zondag 20 maart 2011

Jacht geopend op Arjan El Fassed van Electronic Intifada - GroenLinks?

Hoe ontstonden Joodse voornamen en familienamen?

OneVoice beweging Israel-Palestina herdenkt moord op Rabin

Fifteen Years in Search of Rabin's Legacy

Senior OV Israeli and Palestinian Youth Leaders

Important Dates:

In the News:

In the Spotlight:

From Our Partners:

Donate Now:

Connect With Us:

Contact Us:

Conflict tussen Israel en UNESCO over heilige plaatsen

Kanttekeningen bij de Holocaust...

'KANTTEKENINGEN BIJ DE HOLOCAUST'

Door Jean Thomassen

Treinen op dood spoor - oorlogsdagboek Fred Schwarz

Onschendbaren

Moslim professor roept in Washington op tot vernietiging van Israel

Orgaandonor gezocht: teken voor campagne 'Geen bezwaar'!

Waarom

Wat is Actieve Donor Registratie?

Lokale geschiedenis: van stadsgrachten tot Derde Wereld Info Centrum Sittard

Overstromingen Pakistan

Locaties

Het werk van onze teams tot nu toe:

Op onze website

Voor het eerst Joodse boot bij Gay Pride (cartoon Argus)

Dit is een FairTrade WebLog uit een FairTrade Gemeente!

Groeiend antisemitisme in Duitsland en Zweden afkomstig van moslim migranten

Anti-Semitic Alliance

The Shared Extremism of Neo-Nazis and Migrant Youth

URL: http://www.spiegel.de/international/germany/0,1518,706245,00.html